
H κανονική περίοδος του ΝΒΑ ξεκινάει με ερωτηματικά, προβλέψεις, νέους σταρ και εκπλήξεις. Ο Asoutos μας καλωσορίζει στον μαγικό κόσμο της Νο1 λίγκας του πλανήτη.

ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ:
New York Knicks: δύσκολο στην εποχή του parity το repeat, ειδικά όταν υποχρεώνεσαι να χάνεις σημαντικούς παίκτες για οικονομικούς λόγους (τεράστια η απώλεια του Mitchell Robinson). Oι Knicks κατάφεραν πάντως να ανανεώσουν τους πολύ σημαντικούς Alvarado, Shamet ενώ στα forwards δικαιούνται να περιμένουν πράγματα από τον πολύ εξελίξιμο (και φτηνό) Diawara. O Drummond πάντως δεν είναι back up πεντάρι για αυτό το επίπεδο. Οι Knicks θα ποντάρουν και φέτος στη συνοχή, στην σκληρή τους άμυνα και στο πολύ ισορροπημένο επιθετικό μείγμα προσωπικών εμπνεύσεων του Brunson και καλοσχεδιασμένων ομαδικών δράσεων με μπόλικο off ball παιχνίδι. Παρόλα αυτά η Ανατολή θα είναι πολύ πιο δύσκολη φέτος, και το λαχείο της περσινής υγείας των παικτών δεν το τραβάς εύκολα πάλι. Πρόβλεψη: θα πάνε σβηστά στη regular, μπορούνε κάλλιστα να πάνε και πάλι Finals, ξέρουν τον δρόμο, όμως τους βλέπω να σταματάνε λίγο νωρίτερα την πορεία τους φέτος. Η συναστρία θα πρέπει να είναι ακόμα πιο ευνοϊκή για να κερδίσουν στο καπάκι 3 σειρές σε μια πολύ δύσκολη περιφέρεια – συν το θηρίο που θα βγει από τη Δύση.
ΙNDIANA PACERS: Πότε άραγε θα σταματήσουν οι “ειδήμονες” να υποτιμούν τους Pacers; Mετά τον τραυματισμό του Haliburton και την κενή χρονιά που μεσολάβησε, οι Pacers επιστρέφουν και ποιος ακριβώς είναι ο λόγος που δεν μπορούν να ξανακερδίσουν την Ανατολή όπως το 2024; Ο Haliburton θα είναι καλά, στο ρόστερ έχουν προστεθεί οι Zubac και Oubre, ενώ στον πάγκο κάθεται ο καλύτερος προπονητής στο μπάσκετ, ο Rick Carlisle. Το υπερηχητικό μπάσκετ των Pacers, που καμία άμυνα δεν μπορεί να εξουδετερώσει, θα τους φέρει στις πρώτες θέσεις σε offensive rating, ενώ οι 2 προσθήκες του καλοκαιριού θα τους κάνουν πιο γεμάτους και σκληρούς στην άμυνα (ο Zubac είναι πολύ ανώτερος αμυντικά του Turner). To fit του Zubac – ενός παίκτη χωρίς τρίποντο – επιθετικά δεν είναι αυτονόητο, ο κόουτς όμως θα βρει την άκρη (δεν θα εκπλαγώ αν τον δω να παίρνει και 2-3 σουτ το παιχνίδι). Πρόβλεψη: η Ανατολή είναι πιο δύσκολη, αλλά εγώ βλέπω τους Pacers τουλάχιστον για Conference Finals. Eίναι σίγουρο πως στην Indiana κοιτάζουν μόνο στο να πάρουν αυτό που στερήθηκαν (ίσως άδικα, ίσως άτυχα) το 2024.

PHILADELPHIA 76ERS: σωσίβιο από τους μισητούς αντιπάλους τους Celtics βρήκαν οι Sixers, με το trade του George για Brown. Bλέποντας τη φωτογραφία της 5αδας Maxey, Edgecombe, Brown, Lebron, Embiid σκέφτηκα ότι αυτή είναι μία από τις καλύτερες 5αδες όλων των εποχών, αλλά τα ερωτηματικά είναι πολλά για να πιστέψουμε τέτοιες υπερβολές. Με πρώτο απ’ολα την υγεία του Embiid, και δεύτερο το αν ο Lebron θα συμμεριστεί ένα δευτερεύοντα ρόλο που θα τον κρατήσει φρέσκο την Άνοιξη και θα επιτρέψει ένα καλύτερο αμυντικό αποτέλεσμα. O πάγκος των Sixers δεν είναι για πέταμα (Wade, Simons), αλλά θα χρειαστεί οπωσδήποτε να κάνει το breakthrough κάποιος από τους Barlow, Walker στα forwards και ένας από τους Bona, Hukporti να εξελιχτεί σε αξιόπιστο backup του εύθραυστου Embiid (σημείωση: ο Hukporti χάνει τελικά τη χρονιά). Τεράστιο το βάρος στις πλάτες του Nick Nurse, στο να βρει ισορροπημένους ρόλους για όλα αυτά τα αστέρια, και να επιτύχει ένα two way αποτέλεσμα. Προβλεψη: ο ουρανός είναι το ταβάνι για τους Sixers, αλλά το πάτωμα είναι εξίσου βαθύ. Τα πάντα θα εξαρτηθούν από το πόσο υγιής και αποτελεσματικός αμυντικά θα είναι ο Embiid – το θέμα του ότι υπάρχουν μεγάλα αστέρια που χρειάζονται την μπάλα στα χέρια είναι πολύ πιο αμελητέο. Αν γίνει επιτέλους το θαύμα και είναι ο Τζοέλ καλά σε όλη τη postseason μπορούν θεωρητικά να κερδίσουν την Ανατολή. Αλλά το παρελθόν δεν συνηγορεί για κάτι τέτοιο, και πολύ δύσκολα θα πάνε μακρύτερα από τους τελικούς της περιφέρειας.

MIAMI HEAT: με το που ανακοινώθηκε η απόκτηση του Γιάννη από τους Heat επισημάναμε άμεσα τα ζητήματα fit μεταξύ Γιάννη και Adebayo, τη φτωχή περιφέρεια των Heat (Herro και Powell δεν αντικαταστάθηκαν), την έλλειψη σε shooting που θα μικρύνει τους χώρους για τον Γιάννη. Aπό εκεί όμως μέχρι το disrespect που βλέπουμε στα φετινά power rankings η απόσταση είναι μεγάλη. Ο Γιάννης εξακολουθεί να είναι ένας τοπ5 παίκτης, και στον πάγκο των Heat κάθεται ο μέγας Eric Spoelstra, που έχει κάνει στο παρελθόν θαύματα με λιγότερα πράγματα στο χέρι του. Με τους πιο ποιοτικούς παίκτες του πάγκου (Jovic, Portis) να βρίσκονται στις ψηλές θέσεις του μπάσκετ, έχω την αίσθηση ότι θα δούμε σχήματα με μέγεθος από το (παραδοσιακά) small Μiami, με τον Γιάννη πιθανά σε ρόλο point-forward – ενώ το περσινό πολύ γρήγορο μπάσκετ των Heat, με δράσεις χωρίς screening, μοιάζει να είναι κομμένο και ραμμένο να υπηρετήσει το Ελληνικό transition φρικιό. Αμυντικά το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα πολύ καλό, το ερωτηματικό είναι το spacing και η αποτελεσματικότητα στο μισό γήπεδο. Και φυσικά η υγεία του Γιάννη την Άνοιξη είναι όροςεκ των ων ουκ άνευ. Προβλεψη: ο Γιάννης από μόνος του είναι πολλές νίκες στη regular, ενώ οι Heat είναι πάντα ένα ματσάρισμα στα playoffs που κανείς δεν το θέλει. Πιστεύω πως μπορούν να περάσουν ένα γύρο, για τα περισσότερα – που είναι λιγότερο απίθανα από ότι ο κόσμος νομίζει – θα χρειαστεί οπωσδήποτε να βγει κάποιος από τους ρολίστες (Larsson; Hardaway; Jovic; ) μπροστά. Αν ο Klay ήταν έστω ο παίκτης του 22 το συζητάγαμε σε άλλη βάση.
BOSTON CELTICS: η ανταλλαγή του Brown για George στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο προκαλεί σοβαρά ερωτηματικά, οι Celtics δεν είχαν άμεσο λόγο να μην παίξουν και τη φετινή χρονιά με το γνωστό δοκιμασμένο δίδυμο, και να είναι από τα φαβορί για τον τίτλο του 2027. Αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα δεν θα είναι καλή φέτος, ο Tatum επιστρέφει υγιής, οι νεαροί παίκτες τους (Scheierman, Gonzalez, Walsh, προσέξτε τον ρούκι Cenac) θα είναι βελτιωμένοι, ο Μitchell Robinson είναι μια σπουδαία προσθήκη, ενώ και ο George δεν είναι του πεταματού. Η ομάδα έχει τεράστιο βάθος, και θα κάνει μπόλικες νίκες στη regular που θα την φέρουν ψηλά στην κατάταξη. Τα ερωτηματικά αφορούν την playoff δυναμική τους κυρίως, μιας και πίσω από τον Tatum δεν υπάρχει η ελίτ δεύτερη λύση για σκορ, ο παίκτης εκείνος που θα τρέξει την ομάδα στα λεπτά που ο JT θα είναι στον πάγκο. Προβλεψη: το στοίχημα του Stevens δυστυχώς για αυτόν συμπίπτει με μια πολύ δύσκολη φετινή Ανατολή όπου τίποτα δεν είναι εξασφαλισμένο. Μπορώ να δω τους Celtics εύκολα στα ημιτελικά της Δύσης, και ίσως παραπέρα – αν δοθεί επιτέλους έμφαση στη σκληρή και physical άμυνα, οι Celtics έχουν τα εργαλεία να είναι σκληροτράχηλοι στα μετόπισθεν. Ένα ακόμα first-round exit πάντως (καθόλου απίθανο, σίγουρα θα βρουν πολύ καλή ομάδα απέναντί τους στον πρώτο γύρο) μπορεί να φέρει εξελίξεις.
TORONTO RAPTORS: o ερχομός του Kawhi Leonard αλλάζει τα δεδομένα για το Τορόντο, που αποκτά επιτέλους έναν παίκτη να βοηθήσει στο κλείσιμο των παιχνιδιών και έναν σπουδαίο σουτέρ από την περίμετρο, που θα βοηθήσει στα χρόνια προβλήματα με το spacing των Raptors. Ο κόουτς Rajakovic έχει ήδη στα χέρια του μια νεανική, βαθιά και σκληρή αμυντικά ομάδα, και με τον Kawhi στο ρόστερ φιλοδοξεί να παρουσιάσει ένα πραγματικά επικίνδυνο two way σύνολο (ο Barnes σε 5αδες με καλύτερο spacing μπορεί να κάνει παπάδες). Αμφίβολος ο ρόλος του Barrett στην ομάδα (τρακάρει με τον Leonard σε χαρακτηριστικά) , και ένα trade του το χειμώνα για έναν παίκτη με περισσότερο σουτ από το τρίποντο μπορεί να φέρει τους Raptors ακόμα πιο ενισχυμένους την Άνοιξη. Προβλεψη: οι Raptors έχουν στα χαρτιά ότι χρειάζεται για να πάνε ακόμα και Finals – κυρίως βάθος και πολλά, μεγάλα κορμιά που μπορούν να πνίξουν τον αντίπαλο στην άμυνα. Όμως κανείς δεν εγγυάται ότι η περσινή χρονιά υγείας του Leonard δεν είναι παρά η εξαίρεση που
επιβεβαιώνει τον κανόνα, και ότι ο Kawhi θα αντέξει σε διαδοχικές playoff σειρές (ερωτηματικό και ο εύθραυστος και τόσο σημαντικός για την περιφέρεια των Raptors Quickley).
DETROIT PISTONS: τέλος καλό όλα καλά για το Detroit με την υπογραφή του extension του Duren…ή μήπως όχι; Τέτοιου είδους showdowns συνήθως σημαίνουν πως το γυαλί έχει ραγίσει. Ειλικρινά δεν βλέπω πως οι Pistons θα είναι καλύτεροι από πέρσι, όπου τα δομικά ζητήματα της ομάδας (έλλειψη secondary playmaking, έλλειψη σούτινγκ) κατέδειξαν το χαμηλό playoff ταβάνι τους. Ο Joe θα βοηθήσει, αλλά ο Collins δεν είναι καλύτερος από τον Harris, ενώ ο Stewart και η άμυνά του θα λείψουν περισσότερο από ότι νομίζουν στο Detroit. To βάρος στους ώμους του Cade θα είναι και φέτος τεράστιο, και αν τον δούμε να χάνει παιχνίδια κλάφτα Χαράλαμπε. Προβλεψη: αν δεν τα κατάφεραν πέρσι σε μια πολύ πιο εύκολη Ανατολή, πως υποτίθεται ότι θα τα καταφέρουν φέτος; Τους βλέπω να φεύγουν έξω από τον πρώτο γύρο, η ευκαιρία τους ήταν πέρσι. Έχουν βέβαια τα assets να κάνουν κάποια σοβαρή κίνηση το Φλεβάρη, που ίσως αλλάξει την ταβανιασμένη δυναμική τους.
CLEVELAND CAVALIERS: αφόρητα ταβανιασμένοι μοιάζουν φέτος οι Cavaliers, μετά μάλιστα και την αποκαρδιωτική εμφάνιση τους πέρσι στους τελικούς της Ανατολής και τη σκούπα από τη Νέα Υόρκη. Να είναι άραγε ο Watson o 3&D παίκτης που ψάχνουν τόσα χρόνια οι Cavaliers σαν κόλλα ανάμεσα στην περιφέρεια τους και τους ψηλούς; Είναι πολύ καλή προσθήκη, αλλά με 3 μήνες καλό μπάσκετ που έπαιξε πέρσι ο Watson δεν το δένουμε σκοινί-κορδόνι το ότι θα τους λύσει τα προβλήματα στις θέσεις των πλάγιων. Συν τοις άλλοις η απόκτηση του ήταν εφικτή μόνο με την αποχώρηση παικτών όπως ο Wade, o Strus, o Ellis, o Schroder. To ρόστερ λοιπόν είναι φτωχότερο σε βάθος από πέρσι, ο Harden είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος και στόχος στην άμυνα, τα ζητήματα fit μεταξύ Mobley και Allen παραμένουν άλυτα (πόσα χρόνια θα περιμένουμε τον Mobley να αποκτήσει τρίποντο; ) Κυρίως όμως λείπει για μια ακόμα φορά η σκληράδα και η μαχητικότητα από το δαντελένιο σύνολο του Kenny Atkinson, σε αθλητικό αλλά και σε πνευματικό επίπεδο. Προβλεψη: στην πολύ πιο δύσκολη φετινή Ανατολή οι Cavs θα επιπλεύσουν στη regular, όμως στα playoffs θα τα βρουν σκούρα απέναντι στις σκληρές, physical ομάδες. Οι απαιτήσεις είναι σταθερά υψηλές από τη διοίκηση του Cleveland, και προβλέπω το επόμενο καλοκαίρι να έχουμε σοβαρές εξελίξεις στο -πολύ πιθανό για μένα – ενδεχόμενο μιας νέας αποτυχίας.
ΟRLANDO MAGIC
To να είσαι η 2η πιο ακριβή ομάδα στο ΝΒΑ, πάνω από το second apron, και να έχεις ένα τόσο προβληματικό ρόστερ (δεμένο με μακροχρόνια συμβόλαια) μάλλον δεν είναι και το καλύτερο για τους Magic, που έχουν πλέον συνδεθεί με το first round exit (3η σερί φορά η περσινή). Πληρώνουν τώρα τα αφελή rookie extensions σε Banchero, Wagner, Suggs, χωρίς καμία διαπραγμάτευση. Το προφανές κακό fit του Βanchero με τον Wagner, καθώς και η φτώχια σε shooting προδιαγράφουν ξανά μια κακή half court επίθεση, ότι και αν βγάλει από το καπέλο του ο ρούκι κόουτς Sweeney – χειρότερα βέβαια από τον Mosley δεν θα τα πάει. Τα πολύ στενά οικονομικά δεν επέτρεψαν την παραμικρή ενίσχυση της μέτριας περσινής ομάδας. Αν τουλάχιστον επιστρέψουν οι Magic στην πολύ σκληρή άμυνα της σεζόν 24-25 θα είναι αξιόμαχοι, ίσως και κάπως επικίνδυνοι – αλλά προσωπικά δεν το βλέπω – κάτι εκεί ήδη μοιάζει να έχει σπάσει. Ένα κακό ξεκίνημα, και με τη δαμόκλειο σπάθη του second apron πάνω από τα κεφάλια τους, μπορεί να φέρει εξελίξεις ήδη από το χειμώνα στο Orlando. Προβλεψη: πολύ δύσκολα τους βλέπω να πηγαίνουν μακρύτερα από τον πρώτο γύρο και φέτος, και το καλοκαίρι θα πρέπει να αρχίσουν να σηκώνουν τηλέφωνα για να βρουν καινούργια ομάδα σε κάποιους από τους παίκτες τους.
ATLANTA HAWKS: αν το ζητούμενο είναι να είμαστε όσο γίνεται πιο flexible και να μαζεύουμε assets, χωρίς να κεφαλαιοποιούμε ποτέ, τότε μπράβο στους Hawks, μια χαρά τα πάνε. Η νέα εκδοχή της ομάδας, χωρίς τον Trae, τα πήγε καλά πέρσι, όμως πολύ λίγα έγιναν για να ενισχυθεί η ομάδα φέτος, την ώρα που όλες σχεδόν οι ομάδες της Ανατολής θα είναι καλύτερες από πέρσι. Ήρθαν Dort και Wiggins- έφυγε νύχτα και απρόσμενα νωρίς ο Risacher. Είναι δυνατόν Daniels και Dort να συνυπάρξουν σε ίδιες πεντάδες; Θα αναστενάξουν οι μπασκέτες! Αυτό που χρειάζονταν απαραίτητα οι Hawks ήταν παίκτες με μέγεθος, ώστε να μπορούν να είναι λίγο πιο versatile σαν ομάδα, τέτοιοι όμως δεν αποκτήθηκαν (μην μου πείτε τον τίμιο Landale). Oι Hawks λοιπόν και φέτος θα είναι αφόρητα small, ενώ ποιοι είπαμε ότι είναι οι αξιόπιστοι σκόρερ τους, αυτοί που θα τους φέρουν με προσωπική ενέργεια ένα καλάθι στα ζόρικα; Ο Johnson; O Alexander-Walker; O McCollum; Πρόβλεψη: για άλλη μια χρονιά θα κινηθούν στη μετριότητα όπως το συνηθίζουν οι Hawks,
με τον ανταγωνισμό όμως να έχει γίνει πολύ πιο δυνατός, αυτό φέτος δεν αρκεί. Πολύ δύσκολα θα τους δούμε στα playoffs.
CHARLOTTE HORNETS: οι Hornets έπαιξαν ίσως το καλύτερο μπάσκετ στην Αμερική στο δεύτερο μισό της περσινής σεζόν, και φορτωμένοι με assets, η διατήρηση του υπάρχοντος νεανικού κορμού και η ενίσχυσή του με κάποιον σπουδαίο βετεράνο έμοιαζε σαν μια πολύ απλή και σίγουρη λύση για την επιστροφή τους στα playoffs μετά από 11 χρόνια. Αντ’ αυτού επέλεξαν να ανταλλάξουν τον εγκέφαλο της επίθεσής τους, τον Lamelo Ball – έναν παίκτη που το on/off του σε πολλά λεπτά συμμετοχής ήταν +7.3 net rating. Άβυσσος η ψυχή του GM! Oι Hornets μπορεί να έχουν τρομερό firepower από την περίμετρο (στους ήδη υπάρχοντες προστέθηκαν Naz Reid και Grayson Allen), όμως λείπει ο παίκτης εκείνος που θα τρέξει την ομάδα και θα τοποθετήσει τους παίκτες στις σωστές θέσεις (ο Coby White δεν είναι αυτός, όσο σπουδαίος σκόρερ και αν είναι). Αμυντικά το αποτέλεσμα θα είναι και πάλι μέτριο, οπότε τις βραδιές που τα σουτ θα μπαίνουν θα μπορούν να κερδίσουν τον οποιοδήποτε, τις υπόλοιπες όμως θα ζορίζονται να κερδίσουν ακόμα και τις κατώτερες ομάδες. Πρόβλεψη: πολύ πιθανά θα τους δούμε στο play-in, εκεί όμως μάλλον θα αναχαιτιστούν από κάποια πιο σοβαρή και σκληρή ομάδα από αυτούς. Είναι η ομάδα με τα περισσότερα assets στο ΝΒΑ, και θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται με μεγαλύτερες αξιώσεις το μέλλον της ομάδας. Αν κάτι τέτοιο είναι έστω δυνατό σε ένα από τα πιο προβληματικά και ταπεινά franchises στην Αμερική.
WASHINGTON WIZARDS: επιτέλους φως στην πρωτεύουσα, όπου στο μείγμα μεγάλων αστεριών (Trae Young-Anthony Davis) και πολλά υποσχόμενων νέων παικτών ήρθε να προστεθεί και το νο1 του ντραφτ, ο AJ Dybantsa. To ρόστερ είναι φισκαρισμένο από παίκτες που θέλουν να αποδείξουν πράγματα, και πλήρες σε όλες τις ειδικότητες και θέσεις. Δεν υπάρχει κανένας λόγος που οι Wizards δεν θα είναι πολύ ανταγωνιστικοί από φέτος, όμως οι αληθινές τους προθέσεις είναι το μεγάλο ερωτηματικό για τη φετινή τους πορεία: σκοπεύουν να κάνουν extend τον AD ή να τον ανταλλάξουν μέσα στη σεζόν; (του ταιριάζει το χαλαρό κλίμα στη Washington με τόσους τραυματισμούς που βγάζει). Και είναι ο Brian Keefe o κόουτς που θα βρει τις ισορροπίες ανάμεσα στους βετεράνους και τους πεινασμένους νέους παίκτες; Και αν όχι, γιατί τον διατήρησαν στη θέση του; Θέλει μεγάλη προσοχή να μην στηρίξει πολλά ο Keefe στον Trae, τον AD, τον Αyton, τον Middleton – o Sarr, o Coulibaly, o Tre Johnson, o George είναι το μέλλον της ομάδας. Και κυρίως ο Dybantsa, τέτοιο ταλέντο πολύ σπάνια πέφτει στα χέρια σου, και οι Wizards πρέπει να του δώσουν σοβαρό ρόλο και να τον προσέξουν. Τα υπόλοιπα είναι μικρότερης σημασίας. Πρόβλεψη: πολλά θα εξαρτηθούν από το ξεκίνημα, και αν οι Wizards έχουν μείνει πίσω τα Χριστούγεννα το πιο
πιθανό είναι να τους δούμε να πετάνε νωρίς την πετσέτα. Υπάρχει όμως άφθονο ταλέντο, και αν βρεθούν αρμονικά σχήματα και ρόλοι δεν αποκλείεται να είναι η ευχάριστη έκπληξη της Ανατολής.

CHICAGO BULLS: επιστροφή στη λογική για το Σικάγο, με την αποπομπή του ανεκδιήγητου GM Karnisovas. O σούπερ-αθλητικός ρούκι Caleb Wilson θα είναι η φετινή attraction, και το υπόλοιπο ρόστερ δεν είναι του πεταματού – μια πεντάδα Giddey, Powell, Wilson, Buzelis, Claxton είναι αξιοπρεπέστατη και fun to watch. Nα δούμε αν ο κόουτς Splitter θα επαναλάβει την πολύ καλή περσινή του δουλειά στο Portland, και καταφέρει να εμφυσήσει αμυντικό φίλτρο σε μια ομάδα με χαμηλό αμυντικό potential. H Aνατολή πάντως είναι ζόρικη, και ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι Bulls υπερβαίνουν τις προσδοκίες, η λογική όπως είπαμε μοιάζει να έχει πλέον επιστρέψει: οι Bulls ελέγχουν το pick του 2027 και έχουν σοβαρό κίνητρο να είναι εκτός play-in στο τέλος της χρονιάς. Μετά από πολύ καιρό πάντως μοιάζει επιτέλους να βρήκαν έναν παίκτη αντάξιο της ιστορίας της ομάδας, τον Wilson. Πρόβλεψη: θα βρεθούν εκεί που αξίζουν για φέτος και που θέλουν και οι ίδιοι – δηλαδή εκτός play in και εκτός bottom 3.
MILWAUKEE BUCKS: Tέλος εποχής για το Milwaukee, με την αποχώρηση του Γιάννη Αντετοκούνμπο για το Μαϊάμι. Καμένη γη αφήνει πίσω του ο Γιάννης, με τους Bucks να πληρώνουν για χρόνια τον Lillard κάτι 22εκ ανά έτος, ελάχιστο νεανικό ταλέντο, κανένα σουπερστάρ, και με τα picks τους να πηγαίνουν σε διάφορες ομάδες τα χρόνια που έρχονται. Το μόνο ευχάριστο νέο είναι ο ερχομός του σπουδαίου κόουτς Taylor Jenkins, που είναι ικανός να σου φτιάξει μια αξιόμαχη ομάδα από το τίποτα. Το υλικό δεν είναι άσχημο (μου αρέσει πολύ ο ρούκι Burries, o Ware έχει σοβαρό potential – Ηerro, Jaquez, Rollins, Green, Turner είναι καλοί παίκτες), οι Bucks θα κάνουν κάποιες απρόσμενες νίκες, αλλά φυσικά η ομάδα δεν είναι για πολλά, και το player development θα έχει ξεκάθαρα τον πρώτο λόγο φέτος. Πρόβλεψη: θα είναι στις 2 τελευταίες θέσεις της Ανατολής φέτος, ειδικά εφόσον δεν ελέγχουν το pick του 27 και δεν έχουν κανένα απολύτως κίνητρο να αποφύγουν τον πάτο.
ΒRΟΟΚLYN NETS: μαύρα και άραχλα τα πράγματα στο Μπρούκλιν, που 3μιση χρόνια μετά την αποχώρηση του Durant ακόμα δεν έχει βρει ένα έστω κομμάτι που να πει με σιγουριά ότι αποτελεί μέρος του παζλ του μέλλοντος. Ο Demin με το φαρμακερό του σουτ είναι ο
μόνος πιθανά με τέτοιες αξιώσεις – αν και αυτός επίσης έχει τα ερωτηματικούλια του σαν παίκτης. Mένει να δούμε τι ψάρια πιάνει ο ρούκι Mikel Brown, γιατί αν δεν χτυπήσουν διάνα και εδώ οι Nets η ελπίδα στραπατσάρεται. Σίγουρα θα τον δούμε με πολλές μπάλες και αυξημένο ρόλο τη χρονιά που ξεκινάει. Έχω σε μεγάλη εκτίμηση τον κόουτς Fernandez, και πιστεύω ότι μπορεί να παρουσιάσει με τα υλικά που έχει στο χέρι του μία τουλάχιστον καλή αμυντικά ομάδα. Η δυάδα Randle-Porter Jr θα σηκώσει το φορτίο του σκορ, αλλά φυσικά δεν μπορεί να είναι αρκετή για κάτι εξαιρετικό. Η χρονιά θα κριθεί επιτυχημένη για το Μπρούκλιν, αν έστω ένας και μόνο από τους τόσους νεαρούς παίκτες των Nets βγει μπροστά και κάνει λίγο αίσθηση. Πρόβλεψη: σοβαρός υποψήφιος για το bottom 3 της λίγκας, ειδικά καθότι το pick τους οφείλεται στο Houston (γιούπι!).
ΤΑ ΘΗΡΙΑ (ΚΑΙ ΕΝΑ ΘΗΡΙΑΚΙ)

SAN ANTONIO SPURS: φτάσαν πολύ-πολύ κοντά πέρσι στο να τα πάρουν όλα (από απειρία κυρίως έχασαν τον τίτλο), και θα είναι εκ των πραγμάτων καλύτεροι φέτος, μιας και οι νεαρότατοι Wembanyama, Castle, Harper θα είναι ένα χρόνο πιο έμπειροι και βελτιωμένοι. Αυτομάτως λοιπόν μιλάμε για ένα από τα μεγάλα φαβορί για τον τίτλο, ίσως το μεγαλύτερο. Οι Spurs συνέχισαν τη συντηρητική τους μεταγραφική στρατηγική και αυτό το καλοκαίρι, αρνούμενοι να εκμεταλλευτούν το οικονομικό παράθυρο των ρούκι συμβολαίων του Castle και του Harper, φέρνοντας έναν παίκτη που να μπορεί να κάνει τη διαφορά στα forwards. To αν αυτό είναι η σωστή στρατηγική θα δείξει, γιατί τίποτα δεν σου εγγυάται ότι ο Victor θα είναι έτσι υγιής και στο μέλλον. Ο Tobias Harris είναι μια έμπειρη και ασφαλής λύση για το San Antonio και θα τους βοηθήσει, χωρίς να αλλάξει τις υπάρχουσες (καλές) ισορροπίες. Είναι πιθανό να ποντάρουν τόσο στην εξέλιξη του Carter Bryant, όσο και στο μέγεθος και τα μούσκουλα των ρούκι Quaintance και Reed (τα πήγαν καλά στο draft οι Spurs). Mοναδικό ερωτηματικό οι ισορροπίες στη γραμμή των γκαρντ, δύσκολο να πείσεις τον 2ο καλύτερο σου παίκτη στη postseason, τον εκπληκτικό Harper να έρχεται από τον πάγκο. To συμβόλαιο του Fox αποτελεί πρόβλημα για τους Spurs στο μέλλον, και δεν είναι υπερβολή να πούμε πως με κάποιον πιο αξιόπιστο παίκτη από αυτόν στο backcourt τους οι Spurs θα μπορούσαν να είναι ήδη πρωταθλητές. Πρόβλεψη: το μόνο που τους έλειψε πέρσι ήταν η εμπειρία από τα playoffs, την οποία πλέον έχουν. Έχουν στην κατοχή τους το πιο καταστροφικό two way όπλο
που έχει δει το μπάσκετ τα τελευταία πολλά χρόνια, και έχουν το know-how να μεγιστοποιήσουν φέτος τη δράση του. Είναι για μένα το πρώτο φαβορί για τον τίτλο.
OKLAHOMA THUNDER: απογοητευτική η περσινή σεζόν για τους Thunder, που όντας το μεγάλο φαβορί όλη τη σεζόν, αποκλείστηκαν εν τέλει στους τελικούς της Δύσης από τους Spurs. Eίπαμε, πολύ δύσκολο το repeat. Θα περίμενε κάποιος να δει την OKC να ενισχύεται φέτος, όμως αποχώρησαν σημαντικοί παίκτες (Dort, Joe, Wiggins) στην προσπάθεια της ομάδας να μείνει κάτω από το second apron. H ανάγνωση στην Oklahoma της περσινής αποτυχίας είναι πως η ομάδα θα είχε καλύτερη τύχη αν ο JDub και ο Mitchell είχαν μείνει υγιείς, και μάλλον έχουν δίκιο – ενώ η οικονομική στενότητα θα είναι μακροχρόνιο πρόβλημα και δεν επιτρέπει και πολλά. Η αναπλήρωση των απωλειών έρχεται μέσα από το draft, με την προσθήκη του θηριώδους σέντερ Mara, του μπομπέρ Stirz ενώ στην Oklahoma περιμένουν πολλά από την πρώτη ολόκληρη σεζόν στην ομάδα του McCain. To ρόστερ είναι υπερπλήρες σε δεξιότητες και βάθος, και μοιάζει πιο ισορροπημένο σε two way στοιχείο, με την αναβάθμιση παικτών όπως ο Wallace, o Mitchell και ο McCain, παρόλο που χάνουν λίγο σε σκληράδα με την αποχώρηση του δολοφονικού Dort. Κλειδί για την έκβαση της σεζόν είναι τόσο η υγεία και η επιστροφή στα στάνταρ του 25 του Williams, όσο και η βελτίωση του απογοητευτικού στα WCF Holmgren. Aν αυτά τα δύο πράγματα συμβούν οι Thunder δεν έχουν να φοβούνται κανένα – ούτως ή άλλως θα κάνουν αμέτρητες νίκες μέσα στη regular. Πρόβλεψη: ξεκινάνε με τους τελικούς της Δύσης σχεδόν στο τσεπάκι, και θα παλέψουν επί ίσοις όροις με τους Spurs για τα Finals και τον δεύτερο τους τίτλο.
MINNESOTA TIMBERWOLVES: εντυπωσιακά ευφάνταστο – και πιθανά αποτελεσματικό – το ακαριαίο retooling στη Μinnesota, από τον ρηξικέλευθο και σπουδαίο GM τους, τον Τim Connely. Έφυγαν Randle και Reid, και στη θέση τους ήρθαν ο πολύς Lamelo Ball, ο Kuminga και ο Cody Williams, ενώ πληρώθηκε αδρά και έμεινε στην ομάδα ο Ayo Dosunmu. Η Minnesota στρέφεται λοιπόν από τα ταβανιασμένα σχήματα με μέγεθος των τελευταίων ετών σε guard-based 5αδες που επιτέλους θα έχουν αρκετό playmaking και θα περιορίσουν την πληγή των turnovers που τόσο έβλαψε την ομάδα στο παρελθόν. Το backcourt Εdwards-Lamelo-Dosunmu είναι ίσως το πιο ταλαντούχο στο ΝΒΑ (περιμένουν και τον DiVincenzo να επιστρέψει μέσα στη σεζόν), ο ΜcDaniels συνεχίζει να εμπλουτίζει το ρεπερτόριο του, το Γαλλικό δίδυμο Gobert-Beringer ναρκοθετεί τη στεφάνη, ενώ υπάρχουν αθλητικά και ταλαντούχα παιδιά στους πλάγιους (Κuminga, Shannon κλπ), από την εξέλιξη των οποίων θα εξαρτηθούν πολλά για τη δυναμική τους. Μπόλικη δουλειά περιμένει τον κόουτς Finch σε αυτή την μεταμόρφωση της ομάδας, δεν θα είναι κάτι απλό, αλλά τον εμπιστευόμαστε πλήρως. Πρόβλεψη: οι Wolves ποντάρουν πολλά πάνω σε έναν αθλητή που έχει αποδειχθεί
στο παρελθόν εύθραυστος (Ball) και το πάτωμα της ομάδας είναι μικρότερο από πέρσι, αν όμως οι πλανήτες ευθυγραμμιστούν είναι για μένα η μόνη ομάδα στη Δύση που μπορεί να κοιτάξει πιθανά στα ίσα Spurs και OKC. To επιθετικό ταλέντο της ομάδας μπορεί να αποδειχθεί too much για οποιαδήποτε άμυνα.
DENVER NUGGETS: oι ανοησίες με τα λάθος συμβόλαια (Naji, Braun) πληρώνονται, και οι Nuggets χάσαν τον μόνο αθλητικό, πενταδάτο παίκτη τους, τον Watson στην offseason, ενώ εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από το second apron και οφείλουν να ξεφορτωθούν και άλλο μισθό μέσα στη χρονιά για να αποφύγουν τις κυρώσεις. Το περσινό first round χαστούκι ανέδειξε ξεκάθαρα την απόσταση που χωρίζει το Denver από την κορυφή της Δύσης, και με την απώλεια του Watson η ομάδα μοιάζει χειρότερη από πέρσι, παρά τον ερχομό του DeRozan με το μίνιμουμ. Λείπουν απελπιστικά από το Denver τα νιάτα και τα μούσκουλα, καθώς και ένας παίκτης στην περιφέρεια – πλην Murray – που να μπορεί να κάνει 2 πράγματα με την μπάλα κάτω (τα limitations του Braun είναι προφανή εδώ). Assets για κινήσεις στη μέση της χρονιάς δεν υπάρχουν, και το μεγάλο στοίχημα για το Denver είναι να μείνει φέτος υγιές (ειδικά ο Gordon). Όμως το σύγχρονο μπάσκετ έχει μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς, τα χρόνια περνάνε, και οι Nuggets μοιάζουν να έχουν πάρει ανεπιστρεπτί την κατηφόρα. Πρόβλεψη: η επιθετική μεγαλοφυΐα του Jokic θα αρκέσει για να τους έχει ψηλά στη regular σε μια μέτρια Δύση, σε playoff θερμοκρασίες όμως τα Nuggets μάλλον θα καρβουνιαστούν νωρίς.

L.A. LAKERS: με το συμβόλαιο του Doncic να πλησιάζει στο τέλος του (έχει 2 χρόνια ακόμη) οι Lakers βιάστηκαν να στήσουν ομάδα που να αρέσει στο Luka, με πολύ αμφίβολα όμως αποτελέσματα. Η επένδυση στον Kessler είναι τεράστια, για έναν αθλητή που δεν έχει αποδείξει ακόμα τίποτα και βγάζει τραυματισμούς, ενώ και τα λεφτά για τον Reaves είναι υπερβολικά. Κανείς δεν κατάλαβε το γιατί ακριβώς αποκτήθηκε ο Sexton, ενώ την κατάσταση σώζουν κάπως οι προσθήκες με το μίνιμουμ του Thybulle και του Zairee Williams. Back-up 5αρι δεν υπάρχει, και οι Lakers δεν έχουν ούτε μισό παίκτη με two-way στοιχείο στο ρόστερ τους (πλην ίσως του Grimes, ο οποίος όμως δεν κολλάει δίπλα σε Luka και Reaves). H παρουσία του Doncic εξασφαλίζει επαρκή αριθμό νικών στη regular, όμως λείπει αφόρητα το μέγεθος και το αμυντικό φίλτρο για να πει κάποιος ότι οι Lakers θα πάνε μακριά στα playoffs. Aν δε χάσει παιχνίδια ο Kessler τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ άσχημα. Πρόβλεψη: δεν ξέρω αν έχουν καταλάβει στο LA ότι αυτή η βιαστική, κακοφτιαγμένη
ενσάρκωση της ομάδας θα είναι η ίδια για τα επόμενα 3-4 χρόνια. Η φετινή offseason ήταν η πιο κρίσιμη των τελευταίων ετών για τους Lakers και ξοδεύτηκαν assets και cap space για μια ομάδα που τα ημιτελικά της Δύσης είναι το ταβάνι της.
ΗOUSTON ROCKETS: oι επιστροφές του Adams και του Van Vleet (εφόσον μείνουν και οι δύο υγιείς) αλλάζουν τα δεδομένα στο Houston, που κινήθηκε συντηρητικά στην offseason αποκτώντας Smart και Bogdanovic. To ρόστερ είναι βαθύ και ταλαντούχο, και το ταβάνι είναι υψηλό εδώ αν οι νεαροί παίκτες του Houston (Sengun, Thompson, Sheppard) κάνουν επιτέλους ένα βήμα εμπρός στο παιχνίδι τους – μοιάζει όμως κάθε χρόνο να γράφουμε τα ίδια για αυτούς. Η ομάδα πέρσι ήταν αποκρουστική επιθετικά, ενώ έχασε και την αμυντική της σκληράδα παίζοντας τον Durant 40 λεπτά το παιχνίδι, μπας και ξεκολλήσει το επιθετικό κάρο. Καθαρά πλέον μιλάμε για ομάδα που σχεδόν όλα θα εξαρτηθούν από την προπονητική καθοδήγηση, και στην εύρεση ρόλων και two way σχημάτων, αλλά και στην ανάπτυξη παικτών. Είναι η τελευταία ευκαιρία του Udoka να αποδείξει ότι μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στην ομάδα, αλλά το έργο του στην επίθεση μοιάζει πολύ limited για να τον εμπιστευτούμε. Πρόβλεψη: μπορούν να περάσουν επιτέλους τον πρώτο γύρο και να βάλουν δύσκολα θεωρητικά σε οποιονδήποτε αντίπαλο, αλλά το πάτωμα είναι εξίσου χαμηλό με την ωρολογιακή βόμβα στα αποδυτήρια που ονομάζεται Kevin Durant. Προσοχή στο να μην γίνει κάνα trade απελπισίας το χειμώνα (ακούγεται ο Kyrie), oι Rockets πρέπει πάση θυσία να διατηρήσουν τα δυο ζουμέρα picks του 2027.
PHOENIX SUNS: το παλεύουν στο Phoenix μετά τη λαίλαπα της 3ετίας Durant, που άφησε τους Suns χωρίς ταλαντούχους παίκτες και χωρίς assets για το μέλλον. H ομάδα έχει χτιστεί πάνω στο μότο “παίζουμε σκληρά”, και έχει μπόλικα κορμιά για να κάνει ακριβώς αυτό (ήρθε και ο Miles Bridges στη θέση του power forward, όπου πέρσι οι Suns δεν είχαν τίποτα). Το πρόβλημα είναι το επιθετικό efficiency, οπου οι Suns ήταν 24οι πέρσι. Ο Booker έχει μάλλον πάρει την κάτω βόλτα, ο Jalen Green είναι αναξιόπιστος, ο Brooks παίρνει τα πιο δύσκολα και inefficient σουτ στο σύμπαν. O Κennard θα τους βοηθήσει σε αυτό, ενώ δεν καταλαβαίνω γιατί δεν παίζει περισσότερο ο καλύτερος σουτέρ τους, ο Gillespie. Στην ομάδα υπάρχουν εργάτες όπως ο Goodwin, ο Dunn, o Ighodaro και αμυντικά εργαλεία με τρομερό potential (το δίδυμο Maluach, Flemmings μπορεί να σκεπάσει τις μπασκέτες). Υπάρχει χημεία στην ομάδα, συνοχή και ρόλοι – έργο τους νεαρού κόουτς Ott, που προσπαθεί να εμπλουτίσει το επιθετικό ρεπερτόριο της ομάδας με πιο αποτελεσματικές δράσεις. Λείπει όμως το αξιόπιστο επιθετικό ταλέντο, λείπουν οι μεγάλοι παίκτες – συνεπώς και το ταβάνι είναι χαμηλό. Πρόβλεψη: η σκληρή τους άμυνα θα τους φέρει πιθανά στα playoffs, αν και δεν αποκλείω να την πατήσουν στο play-in. Δεν έχουν όμως αρκετά για να πάνε μακρύτερα από τον πρώτο γύρο.
PORTLAND TRAILBLAZERS: δεν έχω ιδέα τι προσπαθούν να κάνουν στο Portland, μετά και την διακοπή της συνεργασίας με τον Splitter και την απόκτηση του “ύποπτου” Ja Morant. Η ομάδα πέρσι βασίστηκε στην άμυνα της, και το να την βλέπουμε ξαφνικά να ξεκινάει στα φιλικά με Morant-Lillard σημαίνει πως ο προσανατολισμός είναι πλέον διαφορετικός. Ο ρούκι κόουτς Nori έχει πολύ καλή φήμη ως πολυετής head assistant στη Minnesota, όμως με τη δαμόκλειο σπάθη του μονοετούς συμβολαίου που υπέγραψε πάνω από το κεφάλι του θα νιώθει σίγουρα μεγάλη πίεση στο έργο του. Και στο Portland δεν είναι η πίεση που χρειάζονται, αλλά τα μικρά και σταθερά βήματα, που θα δώσουν την ευκαιρία στους νεαρούς παίκτες τους, στον Sharpe, τον Scoot, τον Clingan, να βγάλουν το ταλέντο τους. Υπάρχει φυσικά μπόλικο ταλέντο στο Portland, o Αvdija εξελίσσεται σε ένα από τα πιο δυναμικά forwards της λίγκας, o Ηoliday και ο Camara είναι σπουδαίοι ρολίστες, όμως λείπει και το μέγεθος στους πλάγιους, και πιστεύω ότι θα είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν two-way σχήματα που να κρατάνε και στις δυο μεριές του γηπέδου. Αν βάλουμε και την ωρολογιακή βόμβα του Morant στην εξίσωση, το υλικό μοιάζει πιο εύφλεκτο από ότι θα θέλαμε. Προβλεψη: δεν μπορώ να πω και πολλά, μιας και μιλάμε για καινούργια ομάδα ουσιαστικά με καινούργιο κόουτς, του οποίου τις προθέσεις αγνοούμε. Εμένα μου βρωμάει η φάση, και δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν χάσουν τα playoffs, η περσινή άμυνα είναι που τους είχε δώσει το εισιτήριο πέρσι. Πάντως για πέρα από το first round exit δεν είναι.
UTAH JAZZ: μετά από 4 χρόνια σκληρού tanking, oι Jazz επιστρέφουν στο προσκήνιο, με λάφυρο το νο2 του draft Darren Peterson. Μιλάμε για σκόρερ και σουτέρ ολκής, που δεν αποκλείεται να αφήσει εποχή. Σωστά οι Jazz έκλεψαν την εκκλησία που είναι οι Lakers δίνοντας τον Kessler – τα ανταλλάγματα παραήταν υψηλά για να αρνηθούν. Ταυτόχρονα όμως η φετινή τους δυναμική ψαλιδίστηκε, με το Nurkic για βασικό 5αρι δεν πας μακριά. Το ρόστερ έχει πλείστο επιθετικό ταλέντο (Markkanen, Jackson Jr, George) και ο κόουτς Hardy είναι σπουδαίος στο σχεδιασμό επιθετικών δράσεων – οι Jazz θα είναι πολύ ψηλά στη λίστα με τις καλύτερες επιθέσεις του ΝΒΑ. Το θέμα είναι η άμυνα, η βασική 5αδα είναι ζήτημα αν έχει 1-2 παίκτες που να μπορούν να σταθούν μπροστά από τον αντίπαλό τους. Κλειδί για τη φετινή χρονιά είναι η εξέλιξη του Ace Bailey, που στην Γιούτα τον περιμένουν να είναι ο μακρύς και αθλητικός φόργουορντ που θα δίνει λύσεις στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση με το σουτ του. Είμαι λίγο ανήσυχος για τον Ace, μιας και οι μπάλες που χρειάζονται για την εξέλιξή του δεν περισσεύουν. Πρόβλεψη: αν είχαν κρατήσει τον Kessler θα τους είχα σίγουρα στα
playoffs, όμως και τώρα μπορούν να κάνουν την έκπληξη και να μπουν μέσα. Αλλά και να μην τα καταφέρουν λίγη σημασία έχει. Θα είναι super fun to watch, και – με τις κατάλληλες κινήσεις από τον Ainge – το μέλλον τους ανήκει.
MEMPHIS GRIZZLIES: το να σηκώνεις από το ντραφτ έναν παίκτη σαν τον Cam Boozer από το νο3 είναι ευλογία, και οι Grizzlies στο πρόσωπό του θα βρουν τον ηγέτη τους στη νέα αρχή που επιχειρούν. Παίκτης που μπορεί να κάνει τα πάντα στο γήπεδο, και πνευματικά έτοιμος από την πρώτη μέρα για τα γήπεδα του ΝΒΑ. Φρόντισαν πάντως πρώτα να καθαρίσουν και τα τελευταία υπολείμματα της παλιάς ομάδας, στέλνοντας τον Morant στο Portland, σε μια δύσκολη συναισθηματικά απόφαση. Το ρόστερ τους είναι από τα πιο βαθιά στο ΝΒΑ, και ο κόουτς Iisalo δοκιμάζει το πιο εκτεταμένο rotation παικτών στα παιχνίδια τους. Που σημαίνει ότι θα βλέπουμε πάντα μεγάλη πίεση στην μπάλα, πολλά τρεξίματα, πολλά άλματα για το επιθετικό ριμπάουντ, μπάσκετ ενέργειας και αθλητικότητας. Τέτοιες ομάδες μπορούν να σου βγάλουν το λάδι για να τις καταβάλεις, παρά την προφανή ένδεια του Memphis σε star quality και shooting. Aν ο Jerome μπορέσει να σηκώσει το βάρος της δημιουργίας και του scoring στην περιφέρεια, και αν το θηρίο που ακούει στο όνομα Zach Edey μείνει υγιές, οι Grizzlies μπορούν να κάνουν πολλές κηδείες στη Δύση. Κυρίως όμως μπορούν να βάλουν τα σωστά θεμέλια για το μέλλον τους, που είναι και ο πρωταρχικός τους στόχος σαν ομάδα. Πρόβλεψη: θα είναι σκληρό καρύδι στη regular season, και ο κόουτς Iisalo θέλει να αποδείξει πράγματα. Έχουν πολύ καλές πιθανότητες να είναι στο play in, εφόσον φυσικά το θέλουν (είπαμε ότι οι ομάδες εκτός play in έχουν καλύτερα odds στη λοταρία του ντραφτ.

DALLAS MAVERICKS: η κόπρος του Αυγεία καθάρισε στο Dallas, που ξεκινά τη σεζόν με νέο, ρούκι κόουτς και νέο GM, τον γνωστό μας από το Toronto Masai. H εποχή Cooper Flagg έχει ήδη ξεκινήσει στο Tέξας, και δίπλα του βρίσκουμε καλούς βετεράνους (Gafford, PJ Washington, Aldama, Marshall – επιστρέφει ο Irving) και πολύ ενδιαφέροντες νεαρούς παίκτες (Lively, Risacher, Sasser, De Larrea, Morez Johnson). Το ρόστερ είναι λοιπόν αρκετά ποιοτικό, όμως ανισοβαρές, μιας και στην περιφέρεια δεν βλέπουμε και πολλές λύσεις (ο De Larrea έχει μεγάλη ευκαίρια να πάρει σημαντικό χρόνο και να καθιερωθεί από φέτος, ήταν εξαιρετικός στο summer league). O κόουτς Dusty May είναι ένα τεράστιο όνομα στο κολεγιακό μπάσκετ, το πως όμως μεταφράζονται οι ιδέες του σε ΝΒΑ πλαίσιο μας είναι άγνωστο όσο δεν έχουμε δείγμα γραφής. Πάντως όσο βελτιωμένος και αν είναι ο Flagg (που θα είναι) είναι πολύ νωρίς για να πει κάποιος ότι οι Mavs επέστρεψαν, χρειάζονται επιπλέον ταλέντο και star quality για να πρωταγωνιστήσουν. Πρόβλεψη: θεωρητικά μπορούν να παλέψουν για το play in, και σίγουρα θα κάνουν κάποιες νίκες, όμως με το pick του 2027 να είναι Top2 protected μάλλον τους συμφέρει να είναι εκτός play in μπας και τους κάτσει το
λαχείο και κρατήσουν το pick (το συγκεκριμένο σενάριο είναι ονειρικό για το Ντάλας και αξίζει να το εξερευνήσουν).
GOLDEN STATE WARRIORS: το μαρτύριο συνεχίζεται για τους Warriors, που διατηρούν ένα πανάκριβο ρόστερ χωρίς καμία ελπίδα διάκρισης. Δέσμια του παρελθόντος της η ομάδα, αδυνατεί να προβεί στην ολοφάνερη μοναδική διέξοδο, που είναι η ανταλλαγή όλων των βετεράνων και το ξεκίνημα από την αρχή. Εξ’ ου και η επιλογή του 24χρονου Lendeborg στο draft, την ώρα που οι Warriors έπρεπε να φροντίζουν για το μέλλον τους με ένα νεότερο παίκτη. Ο Lendeborg βέβαια είναι παικταράς και θα τους βοηθήσει άμεσα, αλλά προς τι; Οι Warriors είναι και πάλι γυμνοί στο 5, το σούτινγκ είναι ελάχιστο, και θα στηριχτούν και πάλι στη σκληρή τους άμυνα μπας και χωθούν από το play in στα playoffs. Αν πάντως αφαιρέσεις τον Curry από την εξίσωση, μιλάμε για ένα από τα χειρότερα ρόστερ στο ΝΒΑ – οπότε αν ο Steph χάσει παιχνίδια η σεζόν θα τελειώσει νωρίς. Πρόβλεψη: θα παλέψουν για το play in, αλλά έχω την αίσθηση ότι η κατάσταση θα εκτροχιαστεί πολύ γρήγορα. Είναι κρίμα να μην απολαμβάνουμε τα τελευταία χρόνια της καριέρας του Steph με αυτόν σε μια πρωταγωνίστρια ομάδα.
L.A. CLIPPERS: άντε μετά να πειστείς ότι η κατάρα των Clippers είναι παραμύθι για τα παιδιά. Η εξοντωτική τιμωρία για το σκάνδαλο Leonard σφράγισε ουσιαστικά το ότι θα κάνουμε πολλά χρόνια να δούμε τους Clippers ανταγωνιστικούς, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα όταν δεν έχεις τα draft picks υπό τον έλεγχό σου για τα επόμενα πολλά χρόνια. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Strus τραυματίστηκε στην προετοιμασία ενώ και ο Ingram θα χάσει μεγάλο μέρος της σεζόν μετά το καλοκαιρινό χειρουργείο. Αν οι 2 αυτοί ήταν διαθέσιμοι, και με το σκεπτικό ότι στον πάγκο των Clippers κάθεται ένας σπουδαίος κόουτς (αλήθεια, γιατί ο Lue βρίσκεται ακόμα στο ναυάγιο;) θα μπορούσαμε να συζητήσουμε το ενδεχόμενο οι Clippers να είναι κάπως ανταγωνιστικοί. Τώρα δεν υπάρχει κανένα φως στον ορίζοντα. Μοναδικός δρόμος να αποκαταστήσουν κάπως την αξία του Garland, να τον κάνουν trade το χειμώνα, και να δώσουν την μπάλα στον μόνο πραγματικά ελπιδοφόρο νέο παίκτη τους, τον ρούκι Wagler. Πρόβλέψη: πάνε καρφί για το bottom 3, πόσο μάλλον όταν δεν έχουν το pick του 2027 στην κατοχή τους.
ΝΕW ORLEANS PELICANS: το ότι η Νέα Ορλεάνη δεν ντράφταρε καθόλου στο πιο ποιοτικό ντραφτ των τελευταίων ετών είναι έγκλημα που κανονικά θα έπρεπε να τιμωρείται με αποβολή από τη λίγκα. Της έμεινε βέβαια το λαβράκι ο Derik Queen (είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση παίκτη, αλλά αμυντικά δεν μπορεί να σταθεί στο 5 και το fit με τον Williamson δεν είναι καλό). Το ρόστερ έχει αρκετούς καλούς παίκτες, αλλά λιγοστό star quality, και οι παίκτες μοιάζουν να έχουν τραβηχτεί από το πανέρι με κλειστά μάτια, χωρίς καμία σκέψη για το μεταξύ τους ταίριασμα. Πραγματικά μιλάμε για το πιο αστοιχείωτο front office στο άθλημα, είναι απίστευτο ότι ο Troy Weaver μετά τα αίσχη που έκανε στο Ντιτρόιτ έχει ξαναβρεί δουλειά στο ΝΒΑ. Υπάρχουν καλοί παίκτες στη Νέα Ορλεάνη (Murray, Murphy, Jones) και αρκετό βάθος, και ίσως ένας ελίτ κόουτς θα μπορούσε να βρει την άκρη και να φτιάξει μια κάπως αξιόμαχη ομάδα εκεί. Όχι όμως ο νεοαφιχθείς Jamal Mosley, που το μόνο του μότο είναι το “play hard”, και από επιθετικό σχεδιασμό μηδέν εις το πηλίκο. Πρόβλεψη: με το “play hard” – εφόσον ψηθούν οι παίκτες – δεν αποκλείεται να τρυπώσουν στο play in, ούτε κουβέντα όμως για κάτι περισσότερο. Όταν αυτό είναι το ταβάνι σου, χωρίς δυνατότητα βελτίωσης στο μέλλον, και με ένα front office ανίκανο να πάρει σωστές αποφάσεις για ένα νέο ξεκίνημα, καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει καμία ορατή ελπίδα για τους Pelicans.
Sacramento Kings: όπως και στη Νέα Ορλεάνη το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι στο Sacramento, όπου η ιδιοκτησία έχει σημαντικό λόγο στα πράγματα του μπάσκετ, με τα συνηθισμένα καταστροφικά αποτελέσματα. O Sabonis ψάχνεται να φύγει, LaVine, Hunter και Monk είναι σε expiring συμβόλαια και θα παίξουν για τα νούμερα τους και την πάρτη τους, και τα μόνα κομμάτια του παζλ του μέλλοντος είναι ο Keegan Murray και ο πολύ ελπιδοφόρος ρούκι γκαρντ Darius Acuff. Aν βάλουμε στην εξίσωση και έναν μετριότατο κόουτς όπως τον Doug Christie, καταλαβαίνουμε ότι το Sacramento για μια ακόμα χρονιά δεν πάει για απολύτως τίποτα φέτος. Τουλάχιστον οι φίλοι των Kings θα έχουν να χαίρονται μέσα στα βάσανά τους έναν πολύ ταλαντούχο νεαρό παίκτη. Πρόβλεψη: μοναδικός στόχος τους είναι να αποφύγουν τον υποβιβασμό του bottom 3, μιας και ελέγχουν το πικ του 2027. Μάλλον θα τα καταφέρουν, αλλά ακόμα και αν κατά τύχη επιλέξουν το σωστό παίκτη, θα φροντίσουν να τον ανταλλάξουν (το trade του Haliburton δεν καταπίνεται όσα χρόνια και να περάσουν). Απελπισία.