NBA MOCK DRAFT 2026 (by Mitsos)

Η μεγάλη βραδιά του ντραφτ έφτασε σε μια περίοδο σημαντικών ζυμώσεων στην αμερικανική αγορά. Το Hoopfellas επιστρέφει με την ετήσια αξιολόγηση και το Mock Draft του.

Γράφει ο Μitsos*

No. 1 – AJ Dybantsa (Washington Wizards)

Ομάδα: BYU

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: SF

Ύψος: 2,05 μ. (2,10 μ. wingspan)

Βάρος: 95 κ.

 

 

Αρκετοί wing prospects που φτάνουν στο ΝΒΑ βασίζουν το παιχνίδι τους στην αθλητικότητα και στα εξαιρετικά φυσικά χαρακτηριστικά τους. Ο AJ Dybantsa διαθέτει και τα δύο αυτά στοιχεία σε μεγάλο βαθμό, αλλά προσφέρει επιπλέον δεξιότητες και ταλέντο που τον κατατάσσουν σε ένα generational επίπεδο. Με ύψος 2,06 μ. και άνοιγμα χεριών 2,13 μ., έχει τον ιδανικό σωματότυπο για έναν franchise παίκτη που θα αποτελεί την πρώτη επιλογή σε μια επίθεση ΝΒΑ.

Ο AJ είναι ένας καθαρόαιμος σκόρερ που μπορεί να απογειωθεί και να σουτάρει πάνω από την άμυνα —ειδικά στο midrange, που είναι η περιοχή όπου εκτελεί έναν μεγάλο όγκο των προσπαθειών του. Αν προσθέσουμε τις δεξιότητές του στο χειρισμό της μπάλας και την αθλητικότητά του, παρουσιάζει ένα πολύ καλό πακέτο στο 1-on-1 παιχνίδι.

Είναι aggressive, δεν διστάζει και δεν φοβάται την επαφή, και έχει νοοτροπία dominant scorer. Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει αρκετές advanced κινήσεις, τις οποίες όμως πετυχαίνει με efficiency. Ο Dybantsa εκτελεί με αυτοπεποίθηση σουτ από το midrange, σουτ αυξημένης δυσκολίας, βρισκόμενος εκτός ισορροπίας ή σε κίνηση, είτε είναι με πλάτη στο καλάθι είτε με πρόσωπο. Εντούτοις, συχνά παρασύρεται και καταλήγει σε αναποτελεσματικές προσπάθειες, αλλά το συνολικό πρόσημο ήταν θετικό όσο τον είδαμε στο BYU.

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από άλλους prospects είναι η ικανότητά του να κινείται ευέλικτα με την μπάλα στα χέρια, παρά το ύψος του. Διαθέτει κινήσεις που του επιτρέπουν να δημιουργεί πλεονεκτήματα απέναντι στην άμυνα, αλλά ταυτόχρονα είναι απίστευτα εκρηκτικός και μπορεί να αξιοποιήσει τις καθαρά φυσικές του ικανότητες για να φτάσει εκεί που θέλει και να τελειώσει φάσεις με δύναμη. Αυτός ο συνδυασμός είναι ο λόγος για τον οποίο έχει κυριαρχήσει σε κάθε επίπεδο που έχει παίξει μέχρι σήμερα. Έχει εξαιρετική ταχύτητα για το ύψος του σε κάθε του κίνηση, ενώ στο ανοιχτό γήπεδο είναι άτι. Καλύπτει γρήγορα το γήπεδο με το μεγάλο διασκελισμό του και μπορεί να τελειώσει φάσεις κόντρα σε οποιονδήποτε βρεθεί στο δρόμο του. Στο BYU το PnR ήταν ένα go-to action για να επιτεθεί στο ζωγραφιστό. Έκανε εξαιρετική δουλειά στο να φτάνει μέχρι το καλάθι με συνέπεια και είναι κάτι που θα συνεχίσει να κάνει και στο επόμενο επίπεδο. Με το που δει το παραμικρό κενό στην άμυνα, επιτίθεται. Έχει μια ικανότητα να τεντώνεται και να γλιστράει για να περάσει από αυτά τα αμυντικά κενά.

Η εκτελεστική του δεινότητα από το τρίποντο είναι κάτι που παρουσιάζει ενδιαφέρον. Δεν σουτάρει τρίποντα με την ίδια αυτοπεποίθηση που σουτάρει από μέση απόσταση, ενώ ορισμένες φορές έδειχνε κάπως διστακτικός στο να εκτελέσει τέτοια σουτ. Αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα αδυναμία, καθώς η τεχνική του είναι σωστή και έχει ήδη επιδείξει πολύ καλά στοιχεία στο midrange, αλλά επειδή τον προβάλλουμε ως high usage παίκτη στο επόμενο επίπεδο —μπορεί όχι στη rookie χρονιά του, αλλά σε βάθος χρόνου— η σταθερή επέκταση του παιχνιδιού του σε αυτό το εύρος θα τον ανεβάσει σε ένα άλλο επίπεδο. Παρόλα αυτά, εκτελεί τουλάχιστον με μέτρια αποτελεσματικότητα τρίποντα, ειδικά σε καταστάσεις PnR ως χειριστής. Δεν τον είδαμε αρκετά να παίζει μακριά από την μπάλα, καθώς είχε ελάχιστες κατοχές που έκοβε μέσα στη ρακέτα ή σούταρε σε catch & shoot καταστάσεις.

Στο κολέγιο ήταν ένας πρόθυμος πασέρ που έβλεπε την έξτρα πάσα. Μπορούσε να πασάρει όταν δεχόταν double teams, όταν η άμυνα τον έπαιζε με επιθετικά hedge out στο PnR, και δημιουργούσε καλές γωνίες πάσας. Ίσως ορισμένες φορές καθυστερούσε λίγο να διαβάσει το παιχνίδι ή του έπαιρνε χρόνο να εντοπίσει τον ελεύθερο συμπαίκτη, αλλά ο AJ είναι ικανός στο να δημιουργεί φάσεις για τους συμπαίκτες του. Πού και πού είχε και τις στιγμές που, υπό καθεστώς πίεσης, δυσκολευόταν να πασάρει σωστά.

Στο BYU ήταν (με εκλάμψεις) ένας defensive playmaker. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο αμυντικό του προφίλ είναι η άνεση και προτίμηση που δείχνει στο να μαρκάρει σε χαμηλότερες θέσεις. Ο coach Kevin Young τον έβαζε να μαρκάρει και να πιέζει τα αντίπαλα guard. Αυτό μπορεί κάποιος να το εκλάβει σαν κάτι αρνητικό, διότι δεν μάρκαρε κυρίως παίκτες του διαμετρήματός του, αλλά υπάρχει τεράστια αξία σε έναν παίκτη ύψους 2,06 μ. που χειρίζεται την μπάλα και μπορεί να αμυνθεί απέναντι σε μερικούς από τους μικρότερους και πιο γρήγορους παίκτες της αντίπαλης ομάδας. Είχε στιγμές που επιδείκνυε ελίτ πλευρική ευκινησία, ικανότητα να γλιστράει τα πόδια του, αποτελώντας μια σπουδαία point–of–attack αμυντική λύση. Είχε εξίσου εντυπωσιακές στιγμές και μακριά από την μπάλα, προσφέροντας weak side κάλυψη και παίζοντας πολύ καλά στα κενά, με αποτέλεσμα να κλέβει μπάλες και να σκοράρει εύκολους πόντους στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Προς το παρόν, είναι κάπως αδύνατος, αλλά η αύξηση του σωματικού όγκου και της δύναμής του θα διευρύνει ακόμη περισσότερο το αμυντικό του versatility. Σε λίγα χρόνια, υπάρχει η πιθανότητα να μπορεί να καλύψει 4 θέσεις σε επίπεδο NBA. Στο αμυντικό κομμάτι όλα έχουν να κάνουν με την αφοσίωση. Αν συγκεντρωθεί, θα αποτελέσει μια ξεχωριστή two–way επιλογή. Προβλέπεται να είναι καλύτερος αμυντικός στο ΝΒΑ ή, τουλάχιστον, πιο συνεπής, έχοντας και ένα μικρότερο επιθετικό φορτίο.

Είναι δύσκολο να βρεις έναν παίκτη με τις διαστάσεις του AJ που να μπορεί να χειριστεί την μπάλα, να φτάνει με ευκολία στα σημεία του και να πετυχαίνει δύσκολα σουτ με συνέπεια. Αν προσθέσουμε και την ικανότητα οργάνωσης του παιχνιδιού σε μεγάλο όγκο —καθώς και κάποιες στιγμές αμυντικής λαμπρότητας— γίνεται ακόμα πιο δύσκολο να τον αποκλείσουμε ως την πιο αξιόπιστη επιλογή για την πρώτη θέση στο ντραφτ. Συνήθως, όταν ένας παίκτης σε αυτές τις ηλικίες έχει υψηλό usage, τότε έχει χαμηλό efficiency· αλλά όταν μπορεί να έχει σε υψηλό επίπεδο και τα δύο, τότε μιλάμε για μια σπάνια περίπτωση.

https://www.youtube.com/watch?v=maqKVp4uD48

No. 2 – Darryn Peterson (Utah Jazz)

Ομάδα: Kansas

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: SG/PG

Ύψος: 1,98 μ. (2,09 μ. wingspan)

Βάρος: 92 κ.

 

Η πρώτη και μοναδική κολεγιακή σεζόν του Darryn Peterson σημαδεύτηκε από τραυματισμούς. Έχασε συνολικά 11 παιχνίδια (όχι συνεχόμενα) από κράμπες που τον ταλαιπώρησαν ολόκληρη τη σεζόν και μάλιστα τον είχαν οδηγήσει στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Το ρεπορτάζ του ESPN ανέφερε ότι τα προβλήματά του οφείλονταν σε «υψηλές δόσεις κρεατίνης», αλλά φαίνεται προφανές ότι πρέπει να διεξαχθούν περισσότερες έρευνες από άτομα με γνώσεις στο αντικείμενο σχετικά με αυτή την εξήγηση.

Ο 19χρονος από το Canton του Ohio έχει όλα τα προσόντα ενός scoring guard. Το πρώτο στοιχείο του παιχνιδιού του που ξεχωρίζεις είναι η ικανότητά του στο σουτ. Μπορεί να σουτάρει από παντού, είτε έχοντας την μπάλα στα χέρια του είτε παίζοντας μακριά από αυτή. Του αρέσουν πολύ τα stepback και pull-up τρίποντα, τα οποία δημιουργεί με άνεση. Έχει advanced footwork και σουτάρει από το midrange με την ίδια άνεση που σουτάρει από τη γραμμή του τριπόντου. Χρειάζεται ελάχιστο χώρο για να εκτελέσει, έχοντας και ένα πολύ γρήγορο release. Η ταχύτητα εκτέλεσης είναι κάτι αρκετά πολύτιμο στο ΝΒΑ, αν και ορισμένες φορές στο Κάνσας τα σουτ του ήταν περισσότερο βιαστικά παρά γρήγορα.

Η απειλή του από το τρίποντο είναι κάτι που του δημιουργεί αρκετές ευκαιρίες για να επιτεθεί στα closeouts, κάτι που μπορεί να κάνει με ελάχιστες ντρίπλες (2-3 το πολύ). Είναι δημιουργικός όταν επιτίθεται στο καλάθι με hop steps, low gathers και rip throughs στο τρίποντο, με την άμυνα να του κάνει αρκετά φάουλ που δεν του σφυρίζονταν. Πήγαινε πολύ σε floater και push shots, ακόμα και από το elbow. Έχει καλό body control σε αυτές τις προσπάθειες, αλλά έχει αρκετά περιθώρια βελτίωσης σε αυτό το στοιχείο του παιχνιδιού του. Δεν νομίζω ότι θα βάλει τεράστια πίεση στο ζωγραφιστό σε άμυνες ΝΒΑ (τουλάχιστον αρχικά), αλλά νομίζω θα μπορεί να κερδίζει έξυπνα φάουλ.

Ο Peterson αρχικά προβάλλεται μόνο ως shooter/scorer. Έχει limited playmaking skills. Στο Kansas μερικές φορές δεν έδειχνε καν προθυμία να πασάρει στους συμπαίκτες του. Δεν διάβαζε καλά το παιχνίδι πέρα από το δικό του matchup. Δεν είναι κακός πασέρ. Είχε και τις φάσεις που θα βρει τον ελεύθερο παίκτη στο τρίποντο όταν η άμυνα προσαρμόζεται πάνω του, είχε και τις φάσεις που θα παίξει το PnR και θα δει την πάσα —θα ήθελα να τον δω να παίζει παραπάνω two-man game με τον Bidunga— απλά βλέποντάς τον, αρκετές φορές το ένστικτο του σκόρερ τον κατέβαλε, με αποτέλεσμα να παίρνει κακές προσπάθειες και να μην βλέπει ακόμα και τις πιο απλές πάσες. Δεν χρειάζεται να εξελιχθεί σε έναν εξαιρετικό πασέρ ή playmaker στο επόμενο επίπεδο, αλλά θα γίνει πιο απρόβλεπτος για τις αντίπαλες άμυνες αν αναπτύξει αυτή την πτυχή του παιχνιδιού του.

Στο αμυντικό κομμάτι, ο Peterson μάρκαρε συνήθως τα αντίπαλα 2άρια στο κολέγιο. Επιδεικνύει εξαιρετικό αμυντικό ένστικτο, είτε μαρκάρει πάνω στην μπάλα είτε μακριά από αυτήν. Στο Κάνσας μπορούσε να κολλήσει πάνω στον παίκτη του, να τον κυνηγήσει στα σκριν και να αναγκάσει σε λάθη την επίθεση. Φυσικά απουσίαζε η συνέπεια σε αυτό, αλλά όπως και με τον Dybantsa, το μικρότερο επιθετικό φορτίο που θα έχει στο ΝΒΑ θα τον βοηθήσει να είναι πιο συνεπής αμυντικά. Αυτά τα αμυντικά χαρακτηριστικά, μαζί με το μέγεθός του (2,09 μ. wingspan), τον καθιστούν τουλάχιστον ουδέτερο στο αμυντικό κομμάτι, με προοπτική να προσφέρει και το κάτι παραπάνω.

Το πρώτο στοιχείο που πρέπει να εκμεταλλευτεί η ομάδα που θα τον επιλέξει στο ντραφτ είναι το gravity που δημιουργεί μακριά από την μπάλα. Για το επίπεδο του ΝΒΑ, το off-ball παιχνίδι του είναι σε πολύ καλή βάση. Έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση όταν σουτάρει και δεν τον επηρεάζει αν υπάρχει άμυνα μπροστά του. Με το Κάνσας σούταρε κοντά στο 43% 3P στα catch & shoot, και μάλιστα στα μαρκαρισμένα σούταρε καλύτερα (43,7% με άμυνα — 41,7% χωρίς άμυνα). Παίζει με άνεση off-ball screen (Iverson cuts) και DHO actions. Απλά φανταστείτε τον στη Utah, σε μια πεντάδα με George-Peterson-Markkanen/Bailey-Jackson-Kessler, σε μια επίθεση σαν αυτή που παίζει ο Hardy. Επιθετικό και αμυντικό versatility που θα ζήλευαν πολλές ομάδες.

https://www.youtube.com/watch?v=fYsEIdWaSak&t=1s

No. 3 – Cameron Boozer (Memphis Grizzles)

Ομάδα: Duke

Ηλικία: 18 χρ.

Θέση: PF

Ύψος: 2,05 μ. (2,13 μ. wingspan)

Βάρος: 113 κ.

 

Ο Cameron Boozer ήταν ο καλύτερος κολεγιακός παίκτης της σεζόν 25-26. Είχε ένα μεγάλο επιθετικό φορτίο στις πλάτες του, σε μια ομάδα υψηλού επιπέδου που έφτασε πολύ κοντά στον τελικό του NCAA. Το περιβάλλον στο οποίο κατάφερε να καταγράψει αυτά τα εντυπωσιακά στατιστικά έχει σημασία. Δεν ήταν σε μια μέτρια ομάδα που του έδινε απλά την μπάλα για να κάνει νούμερα. Έπαιξε winning basketball και είχε μεγάλη πίεση να οδηγήσει μία από τις καλύτερες και πιο ιστορικές κολεγιακές ομάδες της χώρας.

Η αξία του Boozer στο Duke έγκειται στο γεγονός ότι δεν περιοριζόταν σε έναν μόνο επιθετικό ρόλο. Μπορούσε να δημιουργήσει σκορ μέσα στο ζωγραφιστό, είτε από το ποστ είτε με διεισδύσεις, να σουτάρει από το τρίποντο, να λειτουργήσει ως roller στο PnR, να εκμεταλλευτεί τις αλλαγές στην άμυνα, να πάρει το ριμπάουντ και να προωθήσει την μπάλα στο ανοιχτό γήπεδο. Έκανε σχεδόν τα πάντα. Όμως, όπως γνωρίζουμε από τα αμέτρητα φαινόμενα του κολεγιακού μπάσκετ που δεν κατάφεραν να επιβιώσουν στο ΝΒΑ, αυτού του είδους οι επιδόσεις και το versatility δεν μεταφράζονται αυτόματα στο επόμενο επίπεδο.

Ο Boozer είναι ένας δυναμικός σκόρερ, αλλά σε ένα επίπεδο: κάτω από το καλάθι. Η δύναμή του, το step-through game, ο συντονισμός που επιδείκνυε και η ικανότητά του να βάζει την μπάλα κάτω ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακά. Στο Duke μπορούσε να εκφοβίζει τους αμυντικούς και να τελειώνει φάσεις εξίσου καλά είτε με το δεξί είτε με το αριστερό χέρι, με πολύ καλή τεχνική. Το επιθετικό χαρακτηριστικό του Boozer που τον έκανε να ξεχωρίζει από άλλους bigs είναι η πίεση που ασκούσε από την περιφέρεια με την μπάλα στα χέρια, για παίκτη ύψους 2,05 μ. και βάρους 113 κιλών. Στο κολέγιο μπορούσε να χτυπήσει τους αντίπαλους ψηλούς στα πόδια, να κυριαρχήσει πάνω σε πιο γρήγορους αλλά αδύναμους αμυντικούς μέσα στο ποστ και να δημιουργήσει efficient scoring, είτε για αυτόν είτε για τους συμπαίκτες του. Το μόνο που δεν έκανε ήταν να εκτελεί από το midrange. Έχει καταφέρει να σκοράρει με τη δύναμη της θέλησής του σε κάθε επίπεδο, και είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον ένα μέρος αυτού θα μεταφραστεί στο NBA.

Έπειτα, μπορεί να χειριστεί με κάποια άνεση την μπάλα. Είναι εντυπωσιακό για κάποιον με τα κιλά του και το σώμα του —αλλά είναι limited σε αυτό το κομμάτι. Το ρεπερτόριό του περιορίζεται σε μια in & out ντρίπλα και ένα spin move, κινήσεις που βρίσκω δύσκολο να λειτουργούν με συνέπεια κόντρα σε μια ΝΒΑ άμυνα. Δυσκολέυεται να δημιουργήσει απόσταση από τον αμυντικό του, βασιζόμενος περισσότερο στο bully-ball. Τα περισσότερα καλάθια που έβαζε μέσα στο ζωγραφιστό ήταν με επαφή, λόγω της αδυναμίας του να αποκτήσει μεγάλη απόσταση από τον αμυντικό, σε συνδυασμό με την περιορισμένη αθλητικότητά του. Σπάνια θα βάλει ένα καλάθι χωρίς επαφή.

Προβλέποντάς τον στο ΝΒΑ, το θέμα δεν είναι αν μπορεί να φτάσει στο καλάθι. Το θέμα είναι αν μπορεί να τελειώσει αποτελεσματικά μπροστά σε παίκτες με μέγεθος και αθλητικότητα, καθώς φαίνεται να του λείπει το verticality. Ακόμα και στο Duke είχε φάσεις που δεν μπορούσε να τελειώσει πάνω από ψηλότερο αμυντικό. Δε νομίζω ότι θα φτάσει ποτέ σε επίπεδο να περνάει τον αμυντικό βελτιώνοντας απλά την εκρηκτικότητά του και το πρώτο βήμα, τουλάχιστον αν δεν χάσει κιλά. Το βασικό σημείο καμπής στην εξέλιξή του σε αυτό το κομμάτι είναι να μάθει να χρησιμοποιεί το σώμα του με μεγαλύτερη δύναμη απέναντι στους rim protectors, αντί να προσπαθεί να τελειώνει τις φάσεις παρακάμπτοντάς τους. Αν μάθει να διεισδύει παρά την επαφή, αξιοποιώντας το off arm για να απωθεί τον αμυντικό, η αποτελεσματικότητά του σαν finisher θα βελτιωθεί σημαντικά. Διαφορετικά, ενδέχεται να καταλήξει να είναι απλώς ένας μέτριος finisher.

Το off-ball παιχνίδι του ίσως έχει μεγαλύτερη αξία σε μια ομάδα ΝΒΑ. Εδώ είναι που το επιθετικό του προφίλ αποκτά ενδιαφέρον. Ο Boozer προσφέρει σημαντική προστιθέμενη αξία χωρίς να χρειάζεται την μπάλα στα χέρια. Είναι ένας εξαιρετικός σκρινερ (brick wall screens) με έφεση στο επιθετικό ριμπάουντ, πολύ καλός cutter που θα διαβάσει την άμυνα και θα εντοπίσει γρήγορα το mismatch, ενώ μπορεί να σουτάρει τα στατικά catch & shoot που θα ανοίξουν το γήπεδο. Αποτελεί πάντα απειλή για να κάνει κάτι χρήσιμο. Δεν χρειάζεται να κυριαρχεί με την μπάλα στα χέρια, κάτι που αποτελεί τεράστιο πλεονέκτημα για την ευελιξία των πεντάδων που συνθέτει ένας προπονητής.

Το χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του που τον ανεβάζει υψηλά στα draft boards και τον κάνει να ξεχωρίζει είναι το playmaking. Δεν είναι απλώς ένας καλός πασέρ. Είναι ιδιοφυής. Στο Duke εκμεταλλεύτηκαν πολύ καλά αυτό το προσόν του, καθώς μπορούσε να οργανώσει από το 4, να πασάρει εν κινήσει, βρίσκοντας με συνέπεια τους παίκτες που κόβουν προς το καλάθι. Τιμωρούσε τα double teams (αδιανόητες πάσες στην αδύνατη πλευρά), διάβαζε την άμυνα στο short roll, κατέβαζε την μπάλα στο transition, ενώ είχε άψογες συνεργασίες σε DHO actions με τα guards. Ειδικά η ικανότητά του να πασάρει ως roll-man μπορεί να γίνει ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του στο ΝΒΑ, και είναι ένας από τους λόγους που μπορεί να λειτουργήσει δίπλα σε έναν άλλο δημιουργό χωρίς να χρειάζεται πολλά touches.

Η άμυνα πάνω στην μπάλα είναι ίσως το πιο αδύναμο στοιχείο στο προφίλ του. Στην περιφέρεια, αμφιβάλλω αν μπορεί να παραμείνει μπροστά σε ΝΒΑ wings. Ανησυχώ περισσότερο για τη θέση του ως tweener στην άμυνα παρά στην επίθεση. Δεν μου είναι σαφές αν διαθέτει το mobility για να παίξει ως 4άρι στην άμυνα, αλλά δεν έχει και το μέγεθος για να παίξει στο 5. Το switching στο PnR δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορεί να υπηρετήσει, παρά μόνο κατά συνθήκη. Το UConn στον ημιτελικό τον εξέθεσε στα τελευταία λεπτά του αγώνα. Όχι μόνο δεν έχει την απαιτούμενη πλευρική κίνηση, αλλά ούτε και την ταχύτητα να κάνει contest και να πλοηγηθεί στα σκριν που δέχεται.

Στην άμυνα μακριά από την μπάλα προσθέτει περισσότερη αξία ως weakside defender με τις βοήθειες που θα δίνει και τα ριμπάουντ που θα μαζεύει. Δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός σου ψηλός και δεν προορίζεται να είναι ο κύριος rim protector. Ωστόσο, στο σωστό σύστημα, μπορεί να είναι χρήσιμος και, μερικές φορές, θετικός λόγω του μεγέθους του και της νοημοσύνης του.

Παρά το γεγονός ότι δεν μου αρέσει η αμυντική του εικόνα καθώς τον προβάλλω σε έναν αγώνα ΝΒΑ, ο Boozer παραμένει ένας αμυντικός με καλό positioning που κινείται αξιοπρεπώς. Παίζει έξυπνα και διαθέτει καλό ένστικτο. Η άμυνα δεν έχει να κάνει μόνο με την αθλητικότητα και το ύψος ή την ικανότητα στο 1-on-1.

Αν και ο πατέρας του είχε μια σπουδαία καριέρα στη Utah εγώ τον βάζω στο Memphis. Εκεί πέρα θα βρεθεί σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση από αυτή που ήταν στο κολέγιο. Δεδομένης της φυγής του Ja Morant, που ίσως βρίσκεται στον ορίζοντα, οι Grizzlies δεν έχουν κάποια κατεύθυνση αυτή τη στιγμή. Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι να παίζει μαζί με τον Zach Edey στο frontcourt. Ο Edey είναι μια demanding παρουσία στο ποστ και ο Boozer θα έχει πολλές playmaking ευκαιρίες από την κορυφή παίζοντας DHOs ή θα έχει εύκολες ευκαιρίες για σκοράρισμα παίζοντας στο dunker spot. Το Memphis έχει decent σουτέρ που παίζουν καλά off-ball, και με τον Boozer σαν παρτενέρ σε two-man actions θα λάμψουν και αυτοί και ο Cam. Η εικόνα, βέβαια, που έχω στην άμυνα δεν είναι τόσο θετική. Καταλαβαίνετε ότι ένα δίδυμο ψηλών Boozer-Edey είναι μόνο για drop coverage, και το switching δείχνει απαγορευτικό.

Κλείνοντας για τον Cam, μπορείτε να με κατηγορήσετε ότι είμαι πολύ αυστηρός μαζί του, αλλά όταν βάζουμε έναν παίκτη τόσο ψηλά στα draft boards (και μάλιστα κάποιοι στο νο. 1), θα πρέπει να περνάμε το παιχνίδι του από το μικροσκόπιο· και πιστέψτε με, τον Boozer τον παρακολούθησα πάρα πολύ φέτος. Εντούτοις, αδυνατώ να τον αξιολογήσω με τη σιγουριά που έχω αξιολογήσει άλλους top 3 prospects στο παρελθόν. Δεν βλέπω το superstar potential που μπορεί να βλέπουν άλλοι, αλλά βλέπω έναν παίκτη που θα έχει φανέλα βασικού για αρκετά χρόνια στο ΝΒΑ και μπορεί να φτάσει και σε κάποιες All-Star και All-ΝΒΑ (3rd team) συμμετοχές, όπως ακριβώς και ο πατέρας του. Δεν βλέπω να εξελίσσεται σε μια νο. 1 επιλογή για μια ΝΒΑ playoffs επίθεση, ούτε καν σε μια νο. 2. Αν κάποιος τον επιλέξει με γνώμονα το fit, τότε ο Boozer είναι ένας παίκτης που θα ταίριαζε στις περισσότερες ομάδες του ΝΒΑ. Αν επιλέξει με βάση το ταλέντο και το potential, τότε ίσως υπάρχουν 2-3 περιπτώσεις παικτών που είναι καλύτερες από αυτόν.

https://www.youtube.com/watch?v=2ehUtDe2A90

Νο. 4 – Caleb Wilson (Chicago Bulls)

Ομάδα: UNC

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: SF/PF

Ύψος: 2,08 μ. (2,13 μ. wingspan)

Βάρος: 97 κ.

 

Ο Caleb Wilson είναι ένας ελίτ αθλητής με εξαιρετική ταχύτητα και μότορ για PF. Στο κολέγιο ήταν η πρώτη πηγή σκορ αλλά και δημιουργίας σε ένα σύστημα που, κατά την άποψή μου, δεν κατάφερε να τον αξιοποιήσει πλήρως. Σκόραρε κυρίως από το ποστ, μαζεύοντας επιθετικά ριμπάουντ, τρέχοντας στον αιφνιδιασμό, ενώ στην άμυνα είχε και ρόλο secondary rim protector. Νομίζω η άμυνα του UNC θα έπρεπε να είναι καλύτερη με έναν defensive playmaker σαν τον Caleb.

Το επιθετικό του προφίλ βασίζεται στην ταχύτητα, το εκρηκτικό άλμα, το touch κοντά στο καλάθι και την ικανότητα να εκμεταλλεύεται τα mismatch, παρά στην «ωμή» δύναμη ή στη δημιουργία από την περιφέρεια. Μπορεί να τιμωρήσει αμέσως τα λάθη της άμυνας με δυνατά καρφώματα. Το midpost ήταν η αγαπημένη του θέση και αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του προφίλ του. Έχει μια χαρακτηριστική άνεση από εκεί. Μπορεί να σκοράρει με fadeaways, με το χέρι του αμυντικού κολλημένο στο πρόσωπό του, και έχει σαφώς δουλεμένο footwork. Μπορεί να πάρει δύσκολες προσπάθειες από το midrange και να τις αξιοποιήσει, κάτι που έχει τη σημασία του, ακόμα κι αν δεν είναι το είδος των σουτ που θα ήθελε μια ομάδα ΝΒΑ.

Είναι ικανός straight line driver, ακόμη και μέσα σε γεμάτη ρακέτα. Χαμηλώνει το κέντρο βάρους του και με την ταχύτητά του κερδίζει ένα βήμα παραπάνω από τον αμυντικό. Είναι γρήγορος στο ανοιχτό γήπεδο, επικίνδυνος στα κοψίματα και εξαιρετικός lob catcher. Στο χειρισμό της μπάλας θέλει δουλειά, αλλά αυτό έχει να κάνει και με την έλλειψη δύναμης που γίνεται εμφανής επανειλημμένα όταν πρέπει να παίξει με επαφή. Μπορεί να χάσει την μπάλα στις διεισδύσεις, να εκτραπεί από την πορεία του και να δυσκολευτεί να διατηρήσει τον έλεγχο όταν η άμυνα τον παίζει με physicality. Δεν έχει μεγάλη ευκινησία και δεν βλέπω να εξελίσσεται σε έναν elite slasher που θα βάζει τεράστια πίεση στην ρακέτα με τα drive του. Αυτό τον καθιστά λιγότερο προοπτικό ως βασική επιθετική απειλή από ό,τι θα μπορούσε να υποδηλώνει η ακατέργαστη αθλητικότητά του. Γενικά, υπάρχουν αμφιβολίες ως προς το αν το τρέχον παιχνίδι του ως driver θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ΝΒΑ ως βασική επιθετική τακτική.

Ο Wilson είναι ένας καλός πασέρ για αυτό το αρχέτυπο και είναι κάτι που συμπληρώνει τέλεια το σκοράρισμά του. Μπορεί να εκτελεί skip passes, να τιμωρεί τα double teams από το post, να βρίσκει τον σουτέρ καθώς μπαίνει για drive. Παίρνει γρήγορες αποφάσεις χωρίς να καθυστερεί τις κατοχές. Το high-low παιχνίδι με τον Vessar στο UNC ήταν ένα πραγματικά θετικό στοιχείο του προφίλ του και υποδηλώνει το πόσο καλά μπορεί να λειτουργήσει με έναν stretch big δίπλα του. Δεν είναι playmaking wing, αλλά έχει σίγουρα αρκετή ορατότητα και ικανότητα επεξεργασίας του παιχνιδιού για να κρατάει την επίθεση σε κίνηση και να προσθέτει επιπλέον αξία. Σπάνια σουτάρει στατικά τρίποντα και δεν προβάλλεται να αποτελέσει floor spacer. Ακόμα κι αν δεν εξελιχθεί σε μια υπολογίσιμη απειλή από τη γραμμή του τριπόντου, το off-ball παιχνίδι του πιθανότατα θα συμβάλει στο μεγάλο μέρος της επιθετικής του αξίας στο επόμενο επίπεδο. Ο Wilson είναι ένας εξαιρετικός επιθετικός ριμπάουντερ, που μετατρέπει τα επιθετικά ριμπάουντ σε καλάθια.

Στο αμυντικό κομμάτι, ο Wilson αναμένεται να τα πάει καλά έως ικανοποιητικά κόντρα στα περισσότερα PF της Λίγκας. Μπορεί να μπλοκάρει jump shooters και να ανταπεξέλθει σε κάποιες αλλαγές στα σκριν. Ωστόσο, υπάρχουν σαφείς περιορισμοί: είναι αδύναμος στην άμυνα στο ποστ, δυσκολεύεται πολύ με την πλοήγηση στα σκριν, δεν έχει το σωματότυπο για να κυνηγάει γκαρντ σε όλο το παιχνίδι και έχει κακή αμυντική στάση —παίζει κάπως όρθιος κατά καιρούς. Μακριά από την μπάλα είναι πιο λειτουργικός, όπως και ο Boozer, αλλά με καλύτερη εκρηκτικότητα στο άλμα. Το ένστικτό του και η ταχύτητα αντίδρασής του είναι επίσης σημαντικά πλεονεκτήματα. Είχε στιγμές στο UNC που διάβαζε πολύ καλά φάσεις πριν εξελιχθούν, με αποτέλεσμα είτε να κλέβει μπάλες είτε να αλλοιώνει προσπάθειες ακόμα και όταν δεν ήταν σε τέλεια θέση. Είναι αρκετά ανταγωνιστικός σε αυτό το κομμάτι. Είναι σαφές ότι νοιάζεται για την άμυνα και παίζει με πραγματικό πάθος. Μπορεί να βοηθάει υπερβολικά μερικές φορές, αλλά αυτό είναι ένα αποδεκτό αντάλλαγμα δεδομένου του πόσες κατοχές μπορεί να σου κερδίσει αμυντικά.

Ένα άλλο στοιχείο του αθλητικού του προφίλ που θα μεταφραστεί καλά στο ΝΒΑ είναι το ριμπάουντ και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Παίρνει ριμπάουντ από μειονεκτικές θέσεις, φτάνει πρώτος στην μπάλα και μετατρέπει τα επιθετικά ριμπάουντ σε γρήγορες ευκαιρίες για σκορ. Δεν είναι ο κλασικός ριμπάουντερ με άψογη τεχνική στο box out, αλλά τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά χάρη στην ενεργητικότητά του, το συγχρονισμό, το άλμα και το ένστικτό του.

Τα κύρια φυσικά προσόντα του Wilson είναι η ταχύτητα και η εκρηκτικότητά του στο άλμα και αυτά θα τον κρατήσουν εξ αρχής στα παρκέ του ΝΒΑ. Το μειονέκτημα είναι ότι ενδέχεται να υστερεί κάπως σε δύναμη σε σύγκριση με πολλούς κορυφαίους παίκτες της θέσης 4 στο ΝΒΑ, γεγονός που περιορίζει τις προοπτικές του και καθιστά την εξέλιξή του πιο εξαρτημένη από τις δεξιότητες και την αίσθηση του παιχνιδιού που κατέχει και πρέπει να αναπτύξει περαιτέρω.

Ένα δίδυμο forward Wilson – Buzelis ανεβάζει πολύ μια πεντάδα σε όρους αθλητικότητας και μεγέθους. Τι λέτε;

https://www.youtube.com/watch?v=5U8ddLkVs9w

 

No. 5 – Keaton Wagler (L.A. Clippers)

Ομάδα: Illinois

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: PG/SG

Ύψος: 1,98 μ.

Βάρος: 83 κ.

 

 

Ο “baby face” Keaton Wagler είναι ο φετινός, αγαπημένος μου prospect. Η ξεχωριστή του πορεία από το high school μέχρι το κολέγιο αντανακλά το πόσο απαρατήρητος είχε περάσει. Φοίτησε σε δημόσιο σχολείο στο Κάνσας, έπαιξε AAU για μια ομάδα που δεν είχε σπόνσορα κάποια γνωστή εταιρεία ένδυσης, ενώ μόλις τελείωσε το high school, δεν τον κατέταξαν καν στους 100 καλύτερους prospects της χώρας. Με την περίπτωσή του δεν ασχολήθηκαν καν τα δύο μεγαλύτερα μπασκετικά προγράμματα της πολιτείας, το Kansas και το Kansas State. Δεσμεύτηκε με το Illinois, είχε μια εκπληκτική σεζόν ως πρωτοετής που οδήγησε τους Fighting Illini στο Final Four, ονομάστηκε ομόφωνα All–American και κέρδισε το βραβείο Jerry West.

Ο Wagler αγωνίστηκε σε ένα σχεδόν τέλειο επιθετικό περιβάλλον που ανέδειξε τα δυνατά του σημεία. Του δόθηκαν τα ηνία μιας 5-out επίθεση που έμοιαζε περισσότερο με το μπάσκετ που παίζεται στο ΝΒΑ παρά στο κολέγιο. Αυτό αξίζει να σημειωθεί. Πιθανότατα θα είχε αποδώσει χειρότερα σε ένα πιο περιοριστικό σύστημα.

Η επιθετική ταυτότητα του Wagler ξεκινά με το pull-up τρίποντο. Διαθέτει πραγματική εμβέλεια από μακριά, αισθάνεται άνετα να σουτάρει μετά από ντρίμπλα και μπορεί να τιμωρήσει την παραμικρή αδράνεια της άμυνας. Η ικανότητά του να δημιουργεί το σουτ του με stepbacks και sidesteps ήταν το βασικό προσόν του επιθετικού του προφίλ. Με το που περνούσε το κέντρο του γηπέδου, ήταν κίνδυνος για την αντίπαλη άμυνα. Αυτού του είδους η απειλή από τόσο μακριά έκανε πολύ δύσκολη την κάλυψή του σε ball-screens και του άνοιγε διαδρόμους για να επιτεθεί στο καλάθι. Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος σε switching. Τιμωρεί τους ψηλούς που θα παίξουν πολύ ψηλά στο ball-screen ή είναι πολύ αργοί, ενώ δεν σπαταλάει κατοχές σε low efficiency midrange shots.

Όταν βλέπεις έναν παίκτη με το σωματότυπό του, είναι εύκολο να υποθέσεις ότι πιθανώς προτιμά να βρίσκεται στην περιφέρεια, ότι πιθανώς δεν του αρέσει η επαφή και ότι δεν κερδίζει πολλές βολές. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Ο Wagler μπορεί να φτάσει στο καλάθι περισσότερο από ό,τι υποδηλώνει το ακατέργαστο αθλητικό του προφίλ, επειδή οι αμυντικοί πρέπει να τον μαρκάρουν στενά στο τρίποντο. Όπου ο Wagler υστερεί σε συμβατική αθλητικότητα, το αντισταθμίζει με την ικανότητά του να επιβραδύνει σε υψηλό επίπεδο. Είναι ευκίνητος και χρησιμοποιεί μεγάλα βήματα, που σε συνδυασμό με τα πολύ καλά του φρένα καταφέρνει να επιβραδύνει το ρυθμό του παιχνιδιού και να δημιουργήσει χώρο για να εκτελέσει. Επιπλέον, ξέρει να χρησιμοποιεί την απειλή του pull-up και την αλλαγή ρυθμού για να ξεφορτωθεί τον αμυντικό του. Είναι επίσης εντυπωσιακό να βλέπεις πόσο καλά χρησιμοποιεί spin moves (πιάνουν σχεδόν πάντα) και πόσο επιθετικός γίνεται με αυτή τη κίνηση, χτυπώντας με τον ώμο του τον αμυντικό για να τον βγάλει εκτός ισορροπίας. Αν και ο Wagler έχει ένα λεπτό frame, δεν αποφεύγει την επαφή και ουσιαστικά έζησε στη γραμμή των ελεύθερων βολών αυτή τη σεζόν. Κάνει πολύ καλή δουλειά στο να προστατεύει με το σώμα του την μπάλα, και μπορεί να τελειώσει φάσεις με ίδιο πόδι – ίδιο χέρι για να μπερδέψει τους αντιπάλους. Έχει δείξει επίσης πολύ ωραίο touch στα push shots και τα floaters —εξαιρετικά όπλα για να χρησιμοποιήσεις εναντίον rim protectors.

Το πρόβλημα είναι ότι, μόλις δημιουργήσει πλεονεκτήματα, συχνά δεν μπορεί να τα αξιοποιήσει πλήρως λόγω των αθλητικών του περιορισμών. Μπορεί να φτάσει εκεί που θέλει, αλλά δεν είναι αρκετά εκρηκτικός για να αφήσει εντελώς πίσω του την άμυνα. Αυτό που μου δίνει ελπίδα για την ικανότητά του να είναι αποτελεσματικός μέσα στο ζωγραφιστό και στο επόμενο επίπεδο, είναι η τεχνική του και η νοοτροπία του. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Wagler έχει θέληση να φτάσει στο καλάθι, να κερδίσει φάουλ και να δημιουργήσει πλεονεκτήματα για τον εαυτό του και τους συμπαίκτες του. Δεν αναλώνεται στο τρίποντο επειδή έχει καλή εκτέλεση. Τελείωσε τη φετινή σεζόν με 47,6% FTR (σχεδόν 6 βολές ανά παιχνίδι). Μιλάμε για ένα εξαιρετικό ποσοστό για έναν παίκτη με τους αθλητικούς του περιορισμούς. Στο NBA φέτος, οι τοπ 3 σε FTR ήταν ο Deni Avdija (57,6%), ο SGA (47,4%) και ο Castle (46,5%).

Ο Wagler έχει πραγματική νοοτροπία playmaker και αισθάνεται άνετα να εναλλάσσεται μεταξύ του ρόλου του σκόρερ και του ρόλου του οργανωτή. Είναι πολύ καλός πασέρ με above average αντίληψη του παιχνιδιού. Δεν είναι ένας elite playmaker (ακόμα), αλλά ξέρει να διαβάζει το παιχνίδι σε ικανοποιητικό βαθμό για τα NBA standards. Το PnR είναι το αγαπημένο του action. Διατηρεί συνεχή οπτική επαφή με τους συμπαίκτες του κατά τη διάρκεια των διεισδύσεων. Εκτελεί με ακρίβεια skip πάσες, λόμπες, πάσες με ένα χέρι και γενικά ξέρει πώς να μετατοπίζει την άμυνα. Αυτό είναι ένα από τα πιο ξεκάθαρα στοιχεία του προφίλ του που θα μεταφραστεί αμέσως στο επόμενο επίπεδο. Θα είναι σε θέση να δημιουργεί αποτελεσματικές ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του στο ΝΒΑ.

Ο Wagler προσφέρει επίσης αξία παίζοντας μακριά από την μπάλα. Αποτελεί ισχυρή απειλή στα catch-&-shoot, ξέρει να διαβάζει τα κενά, να τοποθετείται καλά και να κόβει στο καλάθι. Υπάρχει περιθώριο βελτίωσης όσον αφορά την ενεργητικότητά του χωρίς την μπάλα, ειδικά όταν είναι κουρασμένος, αλλά τα βασικά στοιχεία είναι σαφώς παρόντα.

Στην άμυνα πάνω στην μπάλα, ο Keaton πιθανότατα θα αποτελέσει στόχο λόγω του λεπτού σωματότυπού του και της έλλειψης εκρηκτικότητας. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές φέτος όταν δεχόταν σκριν, τα οποία δυσκολευόταν να σπάσει. Ωστόσο, το προφίλ του δεν είναι απελπιστικό. Είναι ανταγωνιστικός και έχει σωστές τοποθετήσεις, έχει καλό ύψος (1,98 μ.) και παίζει έξυπνα —ξέρει να οδηγεί τον παίκτη του πάνω στη βοήθεια. Δεν αποτελεί εύκολο mismatch στόχο σε κάθε κατοχή. Το μεγαλύτερο αμυντικό του προτέρημα είναι ο ρόλος του ως αμυντικός κάλυψης. Δεν μένει αδρανής στην αδύνατη πλευρά, προσπαθεί να δημιουργήσει αμυντικά plays και δείχνει αξιοπρεπές ομαδικό ένστικτο. Σε ένα διαφορετικό αμυντικό σύστημα, ίσως να είχε πετύχει περισσότερα κλεψίματα. Το κλειδί στο να γίνει θετικός στην άμυνα είναι να δυναμώσει —όχι απαραίτητα να βάλει παραπάνω μυϊκό όγκο.

Στο νο. 5 και τους Clippers είναι το δικό μου σενάριο. Ναι, μια δυάδα Garland – Wagler κάπως μπάζει αμυντικά, αλλά επιθετικά μιλάμε για ένα δίδυμο που μπορεί να παίξει είτε με την μπάλα είτε χωρίς. Μπορούν να αποσυμπιέζουν ο ένας τον άλλο, όπως έκανε ο Garland με τον Mitchell στο Κλήβελαντ. Έπειτα, ο Kawhi Leonard στη θέση 4 είναι ο ιδανικός ρόλος σε αυτό το κομμάτι της καριέρας του, να προσφέρει βοήθειες με το μέγεθος και το IQ του παρά να μαρκάρει και να κυνηγάει wing παίκτες στην περιφέρεια. Ο Mathurin μπορεί να αποτελέσει παίκτη-κλειδί αν ανταπεξέλθει στο 3. Οποιοδήποτε άλλο guard σε αυτή τη θέση του ντραφτ θα ήταν μεγαλύτερο defensive liability. Υπάρχει και η περίπτωση του Brayden Burries που είναι ο καλύτερος guard prospect αμυντικός, αλλά μετά θα μιλάμε για μια επιλογή με βάση το φιτ και όχι με βάση το ποιος είναι ο καλύτερος διαθέσιμος παίκτης.

Ο Keaton Wagler έχει το καλύτερο πακέτο για PG στο φετινό ντραφτ. Έχει καλό ύψος, προσφέρει elite shooting gravity, έξυπνη οργάνωση του PnR και γρήγορη λήψη αποφάσεων. Το πρόβλημα είναι ότι είναι ένας below the rim αθλητής με λεπτό σωματότυπο, κάτι που πιθανώς περιορίζει τόσο την ικανότητά του στο finishing όσο και στην άμυνα πάνω στην μπάλα. Εντούτοις, το eye test με κάνει να πιστεύω ότι θα γίνει ένας perennial All-Star και All-NBA παίκτης, αν όλα πάνε καλά.

https://www.youtube.com/watch?v=IQWKck8nStA

 

No. 6 – Darius Acuff Jr. (Brooklyn Nets)

 

Ομάδα: Arkansas

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: PG

Ύψος: 1,90 μ.

Βάρος: 86 κ.

 

 

Ο Darius Acuff Jr. είναι ένας εκρηκτικός three-level scorer, που μπορεί όμως να αναλάβει και ρόλο οργανωτή. Στο κολέγιο, ο coach Calipari προσάρμοσε το παιχνίδι της ομάδας πάνω του. Το fast tempo αθλητικό στυλ παιχνιδιού που έπαιξε φέτος το Arkansas ταίριαξε γάντι στον 19χρονο από το Ντιτρόιτ και συνέβαλε στο να γράψει πολύ καλά νούμερα με συνολικά καλή απόδοση. Ωστόσο, είναι επίσης αλήθεια ότι ο ίδιος συνέβαλε ουσιαστικά σε μερικές από τις καλύτερες επιδόσεις της ομάδας στην επίθεση, ειδικά στο χαμηλό TOR% και στο firepower της ομάδας.

Το αθλητικό προφίλ του Acuff υπερισχύει έναντι του φυσικού. Όντας με το ζόρι 1,90 μ., ξεχωρίζει χάρη στην εκρηκτικότητά του, την ευελιξία του και το πόσο χαμηλά κατεβαίνει στις διεισδύσεις, παρά για κάποιο τρομερό άλμα.

Η επιθετική του ταυτότητα ξεκινάει, όπως και με την περίπτωση του Wagler, από το σουτ. Είναι ένας πολύ καλός pull-up shooter με μεγάλη εμβέλεια, γρήγορη εκτέλεση και απύθμενη αυτοπεποίθηση. Του αρέσουν πολύ τα stepbacks και τα τρίποντα στον αιφνιδιασμό. Το σουτ του αποτελεί τον κινητήρα που τροφοδοτεί ολόκληρο το επιθετικό του προφίλ. Είναι σίγουρα ο πιο advanced tough shot maker από το midrange και τη γραμμή του τριπόντου σε σύγκριση με οποιονδήποτε άλλο prospect.

Στο κολέγιο μπορούσε να φτάνει με άνεση στο ζωγραφιστό και να επιτίθεται με δυνατά drive στο καλάθι, είτε πηγαίνοντας δεξιά είτε αριστερά (συμπαθητικό floater game). Τους ψηλούς αμυντικούς τούς άφηνε πίσω με την ταχύτητά του, τους κοντούς ή πιο αδύναμους γκαρντ τούς κέρδιζε με τη δύναμή του. Απέναντι στους κορυφαίους wing defenders μπορεί να δυσκολευόταν κάπως, αλλά πάλι κατάφερνε να τους κερδίσει. Η ντρίπλα του είναι πολύ καλή. Δεν χρειάζεται πολύ χώρο για να βρει έναν διάδρομο για διείσδυση και ασκεί πραγματική πίεση στις άμυνες, καθώς αυτές πρέπει πρώτα να σεβαστούν το σουτ του και να βγουν πέρα από τη γραμμή του τριπόντου για να τον μαρκάρουν. Όμως, προς το παρόν δεν είναι εξαιρετικός finisher. Η τεχνική, ο έλεγχος του σώματος και η επιβράδυνση κοντά στο καλάθι δεν με πείθουν όταν τον προβάλλω σε έναν αγώνα ΝΒΑ. Υπήρχαν πάρα πολλές φάσεις όπου έφτανε άνετα μέχρι το καλάθι, σταματούσε και δεν σκόραρε. Τα finishing skills διαχωρίζουν έναν απλό starting guard από έναν scoring star. Έχει μια καλή βάση, αλλά για εμένα είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να βελτιώσει.

Έπειτα, επιχειρεί αρκετές δύσκολες προσπάθειες από μέση απόσταση. Προς τιμήν του, είναι αρκετά επιλεκτικός σε σχέση με τα περισσότερα scoring guards, και η αποδοτικότητά του σε αυτά τα σουτ δεν είναι κακή. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν φάσεις όπου εκτελεί βιαστικά ή επιλέγει ένα πιο δύσκολο σουτ από ό,τι χρειάζεται.

Έπειτα, επιχειρεί αρκετές δύσκολες προσπάθειες από μέση απόσταση. Προς τιμήν του, είναι αρκετά επιλεκτικός σε σχέση με τα περισσότερα scoring guards, και η αποδοτικότητά του σε αυτά τα σουτ δεν είναι κακή. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν φάσεις όπου εκτελεί βιαστικά ή επιλέγει ένα πιο δύσκολο σουτ από ό,τι χρειάζεται.

Εκεί που είναι στα καλύτερά του επιθετικά, είναι το transition. Του αρέσει πολύ να τρέχει με την μπάλα στο ανοιχτό γήπεδο και ελπίζω στην ομάδα που θα καταλήξει να τον αφήσουν να το κάνει. Η κριτική που του γίνεται σε αυτό το κομμάτι είναι ότι η παραγωγικότητά του και το efficiency που είχε φέτος βασίζονταν πολύ στο transition game και δεν θα είναι τόσο βιώσιμο στο ΝΒΑ. Ωστόσο, το παιχνίδι του στο μισό γήπεδο είναι αρκετά αξιόπιστο, ώστε αυτό να αποτελεί περισσότερο μια παρατήρηση σχετικά με τα «φουσκωμένα» στατιστικά παρά κάποιο red flag.

Ο Acuff όμως δεν είναι απλά ένας scoring guard. Είναι ένας πολύ καλός και πρόθυμος πασέρ που βλέπει γήπεδο και μπορεί να διαβάσει με συνέπεια τα βασικά αμυντικά concepts. Δεν μπορεί να διαβάσει σε προχωρημένο βαθμό τις άμυνες και παίρνει ορισμένες φορές χαζές αποφάσεις. Ωστόσο, το συνολικό του passing game είναι θετικό και λειτουργικό σε μια επίθεση ΝΒΑ. Δεν είναι ένας σκόρερ που περιστασιακά πασάρει. Μπορεί να τρέξει PnR plays και να δημιουργήσει για τους συμπαίκτες του μέσα από αυτά τα actions, ενώ στο Arkansas έκανε λίγα λάθη αν αναλογιστούμε το μεγάλο usage που είχε.

Ένα από τα πιο αδύναμα κομμάτια του επιθετικού του προφίλ είναι η αξία που προσφέρει παίζοντας off-ball. Σε σχετικά μικρό δείγμα έχει δείξει ότι μπορεί να επιτεθεί στα closeouts, να σκοράρει βγαίνοντας από σκριν (κυρίως Iverson cuts) και να κάνει το relocation για να βρει καλύτερο σουτ. Ωστόσο, περισσότερο μου έχει μείνει στο μυαλό σαν εικόνα να στέκεται όταν δεν έχει την μπάλα. Έχει σημασία να δουλέψει περισσότερο σε αυτό το κομμάτι, διότι το on-ball επιθετικό του παιχνίδι παρουσιάζει τις αμφιβολίες του όταν τον προβάλλουμε ως high usage παίκτη.

Ο μεγαλύτερος προβληματισμός στο προφίλ του βρίσκεται στο αμυντικό κομμάτι. Η εικόνα του ήταν πολύ κακή φέτος, είτε έπαιζε on-ball είτε off-ball. Τον έβλεπες να είναι από αδιάφορος μέχρι απλά κακός. Δεν μπορούσε να μείνει μπροστά στον επιθετικό, δεν λύγιζε γόνατα για να πάρει αμυντική στάση, δεν έσπαγε σκριν —απλά δεν. Το ανησυχητικό είναι ότι φαίνεται να μην είναι απλά θέμα προσπάθειας, καθώς και σε φάσεις που φαινόταν πιο πρόθυμος και προσπαθούσε σκληρά, τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια. Ο συνδυασμός απροθυμίας/όρεξης, κακής τεχνικής και μικρού μεγέθους τον καθιστά liability για μια άμυνα σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Ο Darius Acuff Jr. προβάλλεται ως ένας ικανός PG με επιθετικό ταλέντο που αγγίζει το All-Star potential. Στο ΝΒΑ θα πρέπει να είναι σε θέση να οργανώσει την επίθεση και να σκοράρει αρκετά αποτελεσματικά ώστε να δικαιολογεί ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής παρά την αμυντική του ανυπαρξία. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτό το επιθετικό πακέτο είναι αρκετά καλό για να οδηγήσει μια above average επίθεση, επειδή δεν προσφέρει πολλούς δευτερεύοντες τρόπους να επηρεάσει το παιχνίδι. Δεν είναι ιδιαίτερη απειλή χωρίς την μπάλα και αυτό κάνει το προφίλ του να εξαρτάται περισσότερο από το πόσο ακόμα θα εξελιχθεί το on-ball παιχνίδι του σε υψηλό επίπεδο.

Στο Μπρούκλιν έχουν ένα σωρό PGs, αλλά ήρθε η ώρα για ένα ξεκαθάρισμα. Σαν ταλέντο, ο Acuff είναι ίσως η καλύτερη επιλογή για τους Brooklyn Nets. Ωστόσο, η ομάδα που του ταιριάζει καλύτερα και τον θωρακίζει αμυντικά είναι οι Atlanta Hawks

https://www.youtube.com/watch?v=gUlK52clOJs

No. 7 – Kingston Flemings (Sacramento Kings)

Ομάδα: Houston

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: PG

Ύψος: 1,93 μ.

Βάρος: 86 κ.

 

Στην αρχή της χρονιάς, ο Kingston Flemings ήταν μια μεγάλη μεταγραφή για το Χιούστον, αλλά θεωρούνταν ένας παίκτης που θα χρειαστεί το χρόνο του για να εγκλιματιστεί και προοριζόταν να βρίσκεται στο ντραφτ του 2027. Ο 19χρονος από το Newport News της Virginia κέρδισε αμέσως τη θέση του στη βασική πεντάδα, έχοντας έναν προπονητή που δεν δίνει εύκολα φανέλα βασικού σε πρωτοετή γκαρντ. Το γεγονός ότι ξεκίνησε σε κάθε αγώνα και αναδείχθηκε αναμφισβήτητα ο καλύτερος παίκτης του Χιούστον αποτελεί σαφή ένδειξη ταλέντου, ωριμότητας και αξιοπιστίας για τη θέση του lead guard.

Ο Flemings είναι ένα PG που παίζει με μια χαρακτηριστική υπομονή. Πολύ συχνά, οι νεαροί γκαρντ τείνουν να πιέζουν καταστάσεις για να δημιουργήσουν επιθετικές ευκαιρίες. Ο Κίνγκστον κάνει εξαιρετική δουλειά στο να διαβάζει το παιχνίδι υπομονετικά, ενώ ξέρει να παίζει σε διαφορετικές ταχύτητες. Η ικανότητά του να επιταχύνει και να επιβραδύνει του επιτρέπει να φτάνει στις θέσεις που προτιμά. Είναι εξαιρετικός στο να δημιουργεί ευκαιρίες μετά από ντρίμπλα —είτε για τον εαυτό του, κυρίως από το midrange, είτε για να οδηγήσει την άμυνα σε rotations και να βρει πάσες προς τους συμπαίκτες του.

Η επιθετική ζώνη στην οποία αισθάνεται πιο άνετα είναι το midrange, όπου αξιοποιεί στο έπακρο το πολύ καλό του «χειρόφρενο» για να εκτελέσει pull-ups. Βάζει μεγάλο άλμα σε αυτά τα σουτ, με την άμυνα να δυσκολεύεται να τον κόψει, ειδικά αν δεν τον μαρκάρει κάποιος ψηλότερος αμυντικός. Αυτά τα σουτ τα πετύχαινε στο Χιούστον με υψηλό ποσοστό και σίγουρα αποτελούν ένα πολύ καλό όπλο για το επόμενο επίπεδο, αν καταφέρει να έχει παρόμοιο efficiency. Ειδικά στο drop, τιμωρεί την άμυνα με αυτά τα σουτάκια. Μπορεί επίσης να σουτάρει από τη γραμμή του τριπόντου σουτ με ντρίμπλα, κυρίως μετά από PnR.

Τα τελειώματά του μέσα στη ρακέτα είναι μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες του προφίλ του. Φτάνει αρκετά καλά εκεί, αλλά δεν μετατρέπει αποτελεσματικά αυτές τις ευκαιρίες σε καλάθια. Ειδικά απέναντι στις τοπ κολεγιακές ομάδες, το μέγεθος και το physicality του αντιπάλου φάνηκε να τον επηρεάζει. Δεν διαθέτει elite εκρηκτικότητα για τα πρότυπα του ΝΒΑ. Μπορεί να νικήσει τους πιο αδύναμους αμυντικούς, ειδικά όταν η άμυνα είναι σε κίνηση, αλλά απέναντι σε καλύτερους αμυντικούς τα όριά του γίνονται εμφανή. Συχνά χάνει την ισορροπία του από τις επαφές κατά την πορεία προς το καλάθι, λόγω έλλειψης δύναμης. Είναι αθλητής με πολύ καλό κατακόρυφο άλμα, κάτι που φαίνεται σίγουρα στα καρφώματα και σε μερικά δύσκολα τελειώματα, αλλά αυτό δεν λύνει πλήρως το πρόβλημα. Γενικά, για τα πρότυπα του ΝΒΑ, δεν είναι κάποιος που δημιουργεί αξιόπιστα εύκολα καλάθια στο 1-on-1. Χρειάζεται να δουλέψει λίγο παραπάνω μέσα στο παιχνίδι για να δημιουργήσει καλύτερες ευκαιρίες για σκοράρισμα.

Το off-ball παιχνίδι του είναι υποσχόμενο. Μου αρέσει το πώς κινείται συνεχώς για να ξεμαρκαριστεί και να πάρει την μπάλα, πώς δεν θα πάει σε overdribbling για να περάσει έναν δύσκολο αμυντικό —θα δώσει την μπάλα και θα πάει να την πάρει ξανά. Ο Flemings κατανοεί τη ροή του παιχνιδιού και έχει εξαιρετική αντίληψη της κατάστασης, καθώς και του πώς, μερικές φορές, το να προσπαθήσεις λίγο περισσότερο να ξεμαρκαριστείς μπορεί να σου προσφέρει καλύτερη ευκαιρία για ένα σουτ. Δεν θα έλεγα ότι είναι ένας καλός cutter. Ξέρει κυρίως να παίζει καλά το relocation game. Αυτό έχει σημασία, διότι αν δεν πρόκειται να εξελιχθεί σε πραγματικό lead guard, τότε η δευτερεύουσα επιθετική του αξία αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα. Δεδομένης της νοημοσύνης του και του ομαδικού του παιχνιδιού, είναι λογικό να αναμένουμε ότι ο Κίνγκστον θα βρει τρόπους να προσφέρει αξία και χωρίς την μπάλα.

Η ικανότητα στην πάσα είναι το καλύτερο στοιχείο του παιχνιδιού του. Είναι ίσως ο καλύτερος drive-and-kick πασέρ του ντραφτ. Είναι όμως και εξίσου καλό στο PnR. Έδειξε πολύ καλά στοιχεία κόντρα σε οποιαδήποτε PnR άμυνα. Hedge, blitz, drop, ό,τι και να του πετούσαν οι αντίπαλες άμυνες, έπαιρνε τη σωστή απόφαση στην πλειοψηφία των περιπτώσεων. Ξέρει να χειρίζεται την άμυνα και να την κάνει να αντιδράσει όπως αυτός θέλει. Πάντα έχει ψηλά το κεφάλι και σκανάρει το γήπεδο. Είναι εξαιρετικά αλτρουιστής και έχει αληθινά playmaking instincts.

Στην άλλη μεριά του παρκέ, το προφίλ του παρουσιάζει κάποιους προβληματισμούς αλλά και κάποια θετικά στοιχεία. Στην άμυνα πάνω στην μπάλα είχε τα θεματάκια του. Ο coach Sampson δεν τον έβαζε να μαρκάρει τα αντίπαλα lead guards και γενικά παίκτες που είχαν την μπάλα στα χέρια τους αρκετά. Ο Flemings δεν μπορούσε να ακολουθήσει ούτε γρήγορους ούτε δυνατούς παίκτες. Το φυσικό του προφίλ αποτελεί πραγματικό πρόβλημα εδώ. Είναι αδύνατος και δεν έχει το απαιτούμενο ύψος για τα πρότυπα του ΝΒΑ. Μεγαλύτερο πρόβλημα, θα έλεγχα, είναι περισσότερο η έλλειψη μυϊκής μάζας (όπως και στους περισσότερους rookies) παρά το ύψος του.

Στην άμυνα μακριά από την μπάλα μού αρέσει περισσότερο και θα μπορεί να ανταπεξέλθει καλύτερα στο ΝΒΑ. Γρήγορος και aggressive σαν help defender. Το verticality το δείχνει και στην άμυνα, όπου μπορεί να πηδήξει ψηλά και να παρενοχλήσει τον επιθετικό. Παρόλο που δεν έχει τη σωματική διάπλαση, ήταν πρόθυμος να βάλει το σώμα του και να σπρώξει ή να κάνει tag τον αμυντικό, ενώ βοηθούσε ουσιαστικά ως ριμπάουντερ με το άλμα του. Ενδιαφέρεται πραγματικά για το αμυντικό κομμάτι του παιχνιδιού (δεν γίνεται κι αλλιώς στο σύστημα του Sampson) και αυτό είναι εμφανές. Παίζει σκληρά, παλεύει για χαμένες μπάλες και κάνει έγκαιρα rotations. Το ερώτημα είναι αν αυτά τα πλεονεκτήματα αρκούν για να δημιουργήσουν θετική συνολική αμυντική αξία στο NBA, όταν οι αδυναμίες του στην άμυνα με την μπάλα και σε σωματικό επίπεδο θα τονίζονται πιο συστηματικά, καθώς θα είναι mismatch target.

Ο Kingston Flemings προβάλλεται ως ένας έξυπνος, ταλαντούχος playmaker, του οποίου η μεγαλύτερη αξία στο ΝΒΑ αναμένεται να προέλθει από τις υψηλού επιπέδου πάσες που μπορεί να βγάλει, την υπομονετική και παράλληλα γρήγορη αντίληψη του παιχνιδιού, παρά από την ικανότητα να δημιουργεί ευκαιρίες για τον εαυτό του σε υψηλό επίπεδο. Η αίσθηση του παιχνιδιού του είναι ελίτ και αναμφισβήτητα του δίνει το potential να αποτελέσει μια νο. 1 επιθετική επιλογή.

https://youtu.be/VBYx8RdDOHs?si=C6bTaW_lZ5X7m3jf

No. 8 – Mikel Brown Jr. (Atlanta Hawks)

 

Ομάδα: Louisville

Ηλικία: 20 χρ.

Θέση: PG

Ύψος: 1,95 μ. (2,01 μ. wingspan)

Βάρος: 86 κ.

 

Χρυσός Ολυμπιονίκης με τις μικρές Εθνικές, μέλος της ομάδας McDonald’s All-American και Five-Star recruit, ο Mikel Brown —γιος αθλητών κολεγιακού μπάσκετ— αργά ή γρήγορα θα βρισκόταν κοντά στο ΝΒΑ. Το ύψος του, το άνοιγμα των χεριών του, ο τρόπος που ντριπλάρει την μπάλα και σουτάρει – όλα αυτά προμήνυαν έναν παίκτη που ανήκει στο ΝΒΑ. Δυστυχώς, η σεζόν του Brown ήταν γεμάτη τραυματισμούς που επηρέασαν πολύ την απόδοσή του.

Το αθλητικό του προφίλ είναι εξαιρετικό – συνδυάζει ελαστικότητα, μέγεθος και ταχύτητα με μια ισορροπία και ευελιξία που του επιτρέπουν να κινείται άνετα σε στενούς χώρους. Δεν παίζει απλά εκρηκτικά, παίζει συγκρατημένα. Αυτός ο έλεγχος φαίνεται στην ικανότητά του να δημιουργεί πλεονεκτήματα με την ντρίπλα του, είτε για να σουτάρει είτε για να πασάρει. Η ισορροπία που επιδεικνύει, σε συνδυασμό με τη δύναμη του κορμού του, του επιτρέπουν να προσαρμόζεται στον αέρα όταν επιτίθεται στο καλάθι και να σκοράρει σε καταστάσεις που οι περισσότεροι δεν μπορούν. Έχει την ικανότητα να στρίβει απότομα όταν ντριπλάρει και να περνάει από στενούς διαδρόμους.

Ο Brown είναι ένας καλός volume shooter, αλλά το προφίλ του σε αυτό το κομμάτι παρουσίασε διακυμάνσεις. Σούταρε με άσχημα ποσοστά στην αρχή της χρονιάς, αλλά προς το τέλος έφτασε να σουτάρει με 40% στο τρίποντο. Έχει συμπαγή μηχανική και υψηλό release. Μεγάλο μέρος της ασυνέπειας οφείλεται περισσότερο στην επιλογή των σουτ και στον βαθμό δυσκολίας, παρά σε θεμελιώδεις αδυναμίες. Φαίνεται πολύ πιο άνετος όταν εκτελεί σουτ μετά από ντρίμπλα, όπου μπορεί να ελέγξει καλύτερα τον ρυθμό με τον οποίο θα σουτάρει. Σουτάρει με αυτοπεποίθηση και καλά ποσοστά σε pull-up τρίποντα (36%). Αν και δεν έχει ανταποκριθεί με συνέπεια στις προσδοκίες ενός κορυφαίου prospect shooter, η βελτίωση προς το τέλος της σεζόν προσφέρει μια αξιόπιστη πορεία ανάπτυξης.

Στο Louisville, ο Brown είχε την ευκαιρία να παίξει πολλές κατοχές στο PnR και απέδειξε ότι, εκτός από σκόρερ, μπορεί να λειτουργήσει και ως δημιουργός. Βασικό στοιχείο της επιτυχίας του σαν πασέρ στο PnR είναι ότι έπαιζε με έναν above-the-rim ψηλό, τον οποίο τάιζε με λόμπες. Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα ως πασέρ είναι η ικανότητά του να χειραγωγεί την άμυνα με το βλέμμα του και τα head fakes – συχνά ενώ βρίσκεται στον αέρα. Καταφέρνει έτσι να δημιουργεί γωνίες πάσας που διαφορετικά δεν θα υπήρχαν. Λίγα guards μπορούν να καταφέρουν κάτι τέτοιο.

Στην άλλη μεριά του παρκέ, αξιοποιεί την αθλητικότητά του για να μετατρέψει την άμυνα σε επίθεση. Πιο συγκεκριμένα, η προνοητικότητά του και η ικανότητα να διαβάζει φάσεις ενώ εξελίσσονται του επιτρέπουν να δημιουργεί ευκαιρίες για γρήγορη αντεπίθεση στο ανοιχτό γήπεδο. Στην άμυνα πάνω στην μπάλα, το λεπτό του frame τον εμποδίζει να κοντράρει πιο physical παίκτες. Ωστόσο, δείχνει πείσμα και δεν εγκαταλείπει εύκολα.

Ο Mikel Brown αποτελεί μία από τις πιο συναρπαστικές περιπτώσεις ταλέντου μεταξύ των PG του φετινού ντραφτ. Όσον αφορά τα προσόντα και τις δεξιότητες που μπορούν να μεταφραστούν στο επόμενο επίπεδο, υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα για να αποτελεί μια τοπ 3 επιλογή PG. Νομίζω είναι το τέλειο fit για τους Atlanta Hawks.

https://www.youtube.com/watch?v=ZR-ocbJW_Yg

No. 9 – Brayden Burries (Dallas Mavericks)

Ομάδα: Arizona

Ηλικία: 20 χρ.

Θέση: SG/PG

Ύψος: 1,93 μ. (1,98 μ. wingspan)

Βάρος: 92 κ.

 

 

Ο Brayden Burries είναι ένας two-way combo guard που αναδείχθηκε σε star freshman για μια από τις πιο dominant ομάδες της σεζόν, τους Arizona Wildcats. Ήταν ο πρώτος σκόρερ μιας ομάδας που έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του NCAA.

Το επιθετικό πακέτο του Burries δεν ξεχωρίζει στο 1-on-1 game ή στο PnR. O Burries σκοράρει κυρίως από το flow της επίθεσης, με συνέπεια και αποτελεσματικότητα, χωρίς να χρειάζεται να έχει συνεχώς την μπάλα στα χέρια του. Τα στατικά σουτ και τα handoffs ήταν το ψωμοτύρι του στην motion heavy επίθεση του coach Loyd. Για να αξιολογήσουμε σε έναν βαθμό την αθλητικότητα ενός υποψήφιου για το ντραφτ γκαρντ, ένα από τα πρώτα κομμάτια που μου αρέσει να κοιτάω είναι η αξιοποίηση της αθλητικής ικανότητας όταν διεισδύει προς το καλάθι. Αυτό είναι κάτι που ο Burries μπορεί να κάνει με διάφορους τρόπους, χάρη στο μήκος του, την ταχύτητα και την ικανότητα να τελειώνει φάσεις εξ επαφής. Όταν ο Burries κινείται, σχεδόν γλιστράει καθ’ οδόν προς το καλάθι. Δεν είναι μόνο στο σετ παιχνίδι που ο Burries διαπρέπει όταν τρέχει με πλήρη ταχύτητα, αλλά και σε φάσεις αιφνιδιασμού. Διαθέτει πληθώρα κινήσεων που τον βοηθούν να ολοκληρώνει φάσεις μέσα στη ρακέτα σε υψηλό επίπεδο, ακόμη και σε πλήρη ταχύτητα. Καταφέρνει να βρει τρόπο να σκοράρει όταν τον μαρκάρουν στενά, χρησιμοποιώντας στο έπακρο το σχεδόν 2 μ. άνοιγμα χεριών που έχει. Μου αρέσει το πώς συνδυάζει δύναμη και τεχνική. Αναγνωρίζει το πότε μπορεί να παίξει bully-ball και το πότε θα πρέπει να κατευθυνθεί με μεγαλύτερη μαεστρία προς το καλάθι.

Για να βρίσκεις αποτελεσματικά διαδρόμους προς το καλάθι, πρέπει να αποτελείς απειλή και από το τρίποντο. Ο Burries είναι ένας εξαιρετικός catch-and-shoot σουτέρ. Παραμένει ψύχραιμος ακόμα και με τον αμυντικό μπροστά του, ενώ διαθέτει γρήγορη κίνηση του καρπού όταν σουτάρει. Είναι εξίσου καλός σουτέρ και όταν βρίσκεται σε κίνηση, είτε από DHO actions είτε μετά από σκριν. Έχει επιδέξιο χειρισμό μπάλας, δημιουργώντας αρκετό χώρο για να σουτάρει. Στο κολέγιο μπορούσε να δημιουργεί ευκαιρίες για σουτ για τον εαυτό του με συνέπεια. Αν καταφέρει να παραμείνει ένας πραγματικά επικίνδυνος σουτέρ, και ειδικά ένας ικανός shot creator, τότε μιλάμε για το ιδανικό αρχέτυπο ενός two-way guard.

Σαν πασέρ δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους τοπ υποψήφιους guard. Είναι περισσότερο 2 παρά 1. Ωστόσο, έπαιζε σε ένα σύστημα που έδινε περισσότερο βάση στην κίνηση της μπάλας με πάσα παρά με ντρίπλα. Πάντα έχει το κεφάλι ψηλά και μπορεί να βγάλει τις βασικές και σίγουρες πάσες, κάνοντας ελάχιστες φορές λάθος. Έδειξε και κάποια ψήγματα PnR passing, αλλά αμφιβάλλω ότι θα του δοθεί η ευκαιρία να παίξει τέτοια plays, τουλάχιστον στην αρχή.

Όταν μαρκάρει τον παίκτη με την μπάλα, ο Burries είναι βδέλλα. Είναι εντυπωσιακό το πόσο μπορεί να μένει κολλημένος στη φανέλα των αντιπάλων του. Είναι πειθαρχημένος, δεν κάνει συχνά φάουλ και μπορεί να απορροφήσει την επαφή. Διαθέτει κάτι μοναδικά αμυντικά ένστικτα, καθώς είναι γρήγορος στο να κόβει τη γραμμή διείσδυσης του επιθετικού όταν παίζει άμυνα σαν help defender ή να κλέβει την μπάλα σε καταστάσεις που φαίνονται απρόσιτες για τον μέσο αμυντικό. Κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει κολλημένος στα σκριν και τα κοψίματα του επιθετικού στο καλάθι. Σε κάθε περίπτωση, ο Burries είναι ένας αμυντικός με σαφείς αρχές.

Ο Brayden Burries έχει μια ξεκάθαρη ταυτότητα που τον καθιστά απειλή τόσο στο σκοράρισμα όσο και στην άμυνα εναντίον των αντιπάλων του. Μπορεί να μπει και να παίξει αμέσως. Ο τρόπος με τον οποίο ο Burries κινείται για να επιτεθεί στο καλάθι, να φτάσει στις θέσεις του και να εισχωρήσει στις γραμμές πάσας για να κλέψει μπάλες συνάδει με το στυλ και την επιτυχία του. Αυτό του επέτρεψε να αναδειχθεί ως πρωτοετής σε μια ομάδα που έφτασε στο Final Four, τον προβίβασε από τον πάγκο σε ρόλο βασικού στην αρχή της σεζόν και, τελικά, τον οδηγεί στο τοπ 10 του ντραφτ. Θα ήθελα να τον δω στους Dallas Mavericks. Θα ταιριάξει απόλυτα με τον Cooper Flagg.

https://www.youtube.com/watch?v=FZKJUinHqp4&t=6s

No. 10 – Nate Ament (Milwaukee Bucks)

Ομάδα: Tennessee

Ηλικία: 19 χρ.

Θέση: SF

Ύψος: 2,10 μ. (2,12 μ. wingspan)

Βάρος: 95 κ.

 

Ο Nate Ament ξεκίνησε τη χρονιά ως ένας από τους πιο ενδιαφέροντες frontcourt prospects, με βλέψεις ακόμα και για την πρώτη πεντάδα του ντραφτ. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν και πολλοί forwards στα 2,10 μ. με guard skills και shot creation. Είναι ένας παίκτης που βρίσκεται στο τοπ 10 κυρίως για το potential που έχει, παρά για το τι μπάσκετ έχει παίξει μέχρι στιγμής.

Η σεζόν του στο Τενεσί είχε τα πάνω και τα κάτω της, συμπεριλαμβανομένου ενός τραυματισμού στον αστράγαλο προς το τέλος της regular season. Η πορεία του στο τουρνουά του Μαρτίου ξεκίνησε κάπως ήσυχα καθώς ανάρρωνε από τον τραυματισμό του, έκανε δύο καλά παιχνίδια, αλλά συνολικά ολοκλήρωσε το τουρνουά με πραγματικά κακές επιθετικά εμφανίσεις, αφήνοντας πικρή γεύση στο τέλος.

Το προφανές στο παιχνίδι του 19χρονου forward είναι ο τρόπος που κινείται στο γήπεδο, καθώς παίκτες του μεγέθους του σπάνια κινούνται με τέτοιο fluidity και συντονισμό. Αν το συνδυάσουμε με το γεγονός ότι είναι ψηλός και μακρύς, καταλαβαίνετε για τι αρχέτυπο παίκτη μιλάμε. Δεν είναι ένας εκρηκτικός αθλητής ούτε όταν παίζει κάθετα ούτε όταν κινείται πλαγίως στην άμυνα, αλλά έχει ταχύτητα (ειδικά στο ανοιχτό γήπεδο) και γενικά ο τρόπος που κινείται προσδίδει μια χάρη στο παιχνίδι του.

Το σκοράρισμά του παρουσίασε διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια της μοναδικής κολεγιακής του σεζόν. Είναι ένας παίκτης που βασίζεται πολύ περισσότερο στο παιχνίδι στην περιφέρεια από ό,τι οι περισσότεροι παίκτες του ύψους του. Παρουσιάζει ένα επιθετικό versatility που εκστασιάζει τους περισσότερους GMs. Μπορεί να χειριστεί την μπάλα, να επιτεθεί σε closeout και να δημιουργήσει σκορ για τον εαυτό του, σουτάροντας πάνω από την άμυνα. Η δυναμική που παρουσιάζει είναι εύκολα διακριτή, καθώς υποδηλώνει έναν παίκτη που μπορεί να αποτελέσει mismatch nightmare για τις αντίπαλες άμυνες, αν σταθεροποιήσει την αποδοτικότητά του. Το efficiency αποτελεί το κύριο θέμα ανησυχίας. Πολλές φορές αναλώνεται σε δύσκολα σουτ, ξεχνώντας ότι είναι 2,10 μ. και μπορεί να φτάσει πιο κοντά στο καλάθι – δυσκολεύεται όμως και να δημιουργήσει απόσταση από τον αμυντικό του ή ακόμα και να τον περάσει. Για έναν παίκτη του μεγέθους του, θα περίμενες να ασκεί περισσότερη πίεση στην άμυνα μέσα στη ρακέτα.

Έχει ωραία μηχανική όταν σουτάρει και το τρίποντο μπορεί να γίνει το βασικό του όπλο. Του λείπει το efficiency, αλλά η τεχνική του είναι καλή. Γενικά, είναι πολύ smooth όταν σουτάρει, με ψηλό σημείο απελευθέρωσης της μπάλας, μην επιτρέποντας στους αμυντικούς να τον επηρεάζουν συχνά. Σουτάρει καλά και σε κίνηση – είναι ικανός στο να στρίβει το κορμί του γρήγορα μετά από ντρίμπλα για να ευθυγραμμιστεί με το καλάθι. Εκτελούσε αρκετά σουτάκια από μέση απόσταση, κάτι που δεν θεωρείται το καλύτερο σουτ στο επόμενο επίπεδο, ειδικά όταν δεν μπορείς να το συνδυάσεις με υψηλό efficiency.

Όσον αφορά το passing game, ο Ament δεν είναι τρομερός πασέρ, αλλά με το ύψος που διαθέτει μπορεί να βλέπει πάνω από τις άμυνες, προσφέροντας και λίγο passing πέρα από scoring.

Στην άμυνα μπορεί να δυσκολέψει τον αντίπαλο χάρη στο ύψος και το μήκος του, αλλά πρέπει να βελτιώσει την κίνηση των ποδιών του και να δυναμώσει, καθώς παίκτες με physicality μπορούσαν να σκοράρουν πάνω του. Παρόλα αυτά, υπήρχαν στιγμές στο Τενεσί όπου ο Ament προκαλούσε χάος στην αντίπαλη επίθεση με deflections και τάπες. Η σταθερότητα σε αυτόν τον τομέα είναι πιθανώς λιγότερο συχνή σε σύγκριση με τις επιθετικές του στιγμές, αλλά ο Ament είναι ανταγωνιστικός και έχει καλή αντίληψη του παιχνιδιού, ικανός να βρίσκεται στη σωστή θέση τις περισσότερες φορές. Αυτή πιθανώς είναι η μακροπρόθεσμη προοπτική για τον αμυντικό του ρόλο: ένας παίκτης που μπορεί να αμυνθεί στα φτερά και στο χώρο, και όχι τόσο πάνω στην μπάλα.

Θεωρώ ότι ο πρώτος (και ευκολότερος) τομέας βελτίωσης για τον Ament είναι η ενδυνάμωση. Το μέγεθός του είναι εξαιρετικό, αλλά η έλλειψη πραγματικής δύναμης τον κρατάει πίσω σε άμυνα και επίθεση. Θα περίμενε κανείς να είναι καλύτερος finisher στο ζωγραφιστό, αλλά έχει την τάση να εκτοπίζεται από τη θέση του όταν μπαίνει για drive και δεν έχει κατακτήσει την ικανότητα να απορροφά την επαφή. Το καλό είναι ότι δεν αποφεύγει το physicality και κέρδιζε πολλές βολές – εξαιρετικό FTR με 58%. Αμφιβάλλω αν θα μπορέσει να πηγαίνει στη γραμμή των βολών με την ίδια συνέπεια, καθώς στο επόμενο επίπεδο θα αντιμετωπίσει κορμιά που μπορούν να μαρκάρουν καλύτερα στην επαφή.

Δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τις ομάδες που ποντάρουν στο potential του Ament, καθώς το καλύτερο spacing στο ΝΒΑ και μια χρήση σε ρόλο off-ball wing για αρχή μπορούν να τον κάνουν να δείχνει σαν εντελώς άλλος παίκτη.

https://www.youtube.com/watch?v=NTUaPgNp0_k

Νο. 11 – 15 – Labaron Philon Jr.

Ομάδα: Alabama

Ηλικία: 20 χρ.

Θέση: PG

Ύψος: 1,92 μ. (1.98 μ. wingspan)

Βάρος: 79 κ.

 

Ο Labaron Philon είναι ένας scoring guard που μπορεί να απειλήσει από κάθε σημείο του γηπέδου, αλλά και να δημιουργήσει σκορ για τους συμπαίκτες του. Η βελτίωση που έδειξε στη δεύτερη σεζόν του στο Αλαμπάμα ήταν εντυπωσιακή. Ο coach Oats τον εμπιστεύτηκε παραπάνω με την μπάλα, με αποτέλεσμα ο Philon να διπλασιάσει τους μέσους όρους του στο σκοράρισμα, διατηρώντας ένα πολύ καλό efficiency.

Ο 20χρονος prospect δεν είναι ιδιαίτερα ψηλός, αλλά ούτε και μικροκαμωμένος, και καταφέρνει να αντισταθμίσει την έλλειψη φυσικού ύψους και εκρηκτικότητας στο άλμα. Αυτό γίνεται εμφανές στην απόδοσή του, με το εξαιρετικά εντυπωσιακό ποσοστό στα δίποντα (58,1%). Στο κολέγιο έδειξε ότι διαθέτει ποικιλία από τελειώματα κοντά στο καλάθι (δυνατό floater game), τα οποία πετυχαίνει δημιουργώντας σταθερά πλεονεκτήματα με την ντρίπλα του, προστατεύοντας καλά την μπάλα με το κορμί του και διαθέτοντας ταχύτητα στο κάθετο παιχνίδι.

Η εκτέλεσή του από το τρίποντο έχει βελτιωθεί σημαντικά τόσο σε όγκο όσο και σε αποδοτικότητα (από 31,5% -> 39,9%), ενώ σούταρε 37% στα τρίποντα μετά από ντρίμπλα. Έχει δείξει μερικές πραγματικά εντυπωσιακές στιγμές ως pull–up shooter. Μπορεί να εκτελέσει τρίποντα τόσο σε φάσεις transition όσο και σε spot–ups. Ξέρει να δημιουργεί απόσταση από τον αντίπαλό του και στο τρίποντο, χάρη στον «απότομο» χειρισμό της μπάλας που διαθέτει. Παίζει με αυτοέλεγχο και ισορροπία. Δεν βιάζεται. Μπορεί να εκτελέσει μετά από PnR, στοιχείο που μετράει πολύ στο ΝΒΑ. Στο Αλαμπάμα διέθετε μια ικανότητα να δημιουργεί κάτι από το τίποτα και από «σκοτωμένες» επιθέσεις, όταν ο χρόνος τελείωνε.

Ο Philon έχει δείξει στο Αλαμπάμα ότι μπορεί να παίζει τόσο με την μπάλα όσο και χωρίς αυτήν, συμπεριλαμβανομένων των περιόδων που έπαιξε δίπλα στον Aden Holloway φέτος. Αυτό αποτελεί πολύ καλό προμήνυμα για τις προοπτικές του στο ΝΒΑ, καθώς δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει τόσο πολύ την μπάλα στα χέρια του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ένας below-the-rim αθλητής. Επίσης, ο λεπτός σωματότυπός του μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα. Γενικά παίζει με καλή ισορροπία, αλλά ένας physical αμυντικός μπορεί να του κόψει τις διεισδύσεις.

Δεν είμαι σίγουρος αν ο Philon είναι ένας εξαιρετικός πασέρ συγκριτικά με τους άλλους τοπ guard prospects, αλλά είναι τουλάχιστον καλός. Δημιουργεί ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του, κυρίως στο PnR με drive-and-kick πάσες στους σουτέρ ή λόμπες στον roller. Ωστόσο, δεν χειραγωγεί την άμυνα σε μεγάλο βαθμό. Κυρίως απλώς διεισδύει και δίνει πάσα προς τα έξω.

Αμυντικά, πιθανότατα θα είναι στόχος λόγω του ύψους και της ταχύτητάς του. Ωστόσο, μπορεί να γίνει ενοχλητικός όταν μαρκάρει την μπάλα, έξυπνος όταν παίζει off–ball και σίγουρα είναι ανταγωνιστικός και δεν παρατάει εύκολα την αμυντική του θέση.

Όπως οι περισσότεροι γκαρντ με το μέγεθός του, θα χρειαστεί ύψος και μήκος γύρω του – ιδανικά, έναν ψηλό που να παίζει πάνω από το καλάθι. Πιθανότατα θα αποδώσει καλύτερα δίπλα σε έναν άλλον δημιουργό, ενώ θα βοηθούσε αξιόπιστα οδηγώντας μια second unit. Αυτό τον καθιστά πραγματικά ευέλικτο για σχεδόν οποιοδήποτε ρόστερ.

https://www.youtube.com/watch?v=jSwWgBurAiE

No. 10 – 15 – Yaxel Lendeborg

Ομάδα: Michigan

Ηλικία: 23 χρ.

Θέση: PF/SF

Ύψος: 2,08 μ. (2,23 μ. wingspan)

Βάρος: 109 κ.

 

Ο Yaxel Lendeborg αποδείχθηκε μια κυρίαρχη δύναμη στην κολεγιακή σκηνή τη σεζόν που μας πέρασε. Η περίπτωσή του αποτελεί μάθημα υπομονής και επιμονής. Του πήρε κάποια χρόνια να βρεθεί στο κορυφαίο κολεγιακό επίπεδο —από το Arizona Western στο UAB, όπου είχε αρκετές ατομικές διακρίσεις, μέχρι το Μίσιγκαν, όπου έφερε την ίδια ατομική υπεροχή που είχε επιδείξει και έκλεισε την κολεγιακή του καριέρα με ένα πρωτάθλημα.

Ο Lendeborg θα είναι 23 ετών τη βραδιά του ντραφτ και πιθανότατα θα βρίσκεται στο αθλητικό του πικ όταν φτάσει στο δεύτερο συμβόλαιο της επαγγελματικής του καριέρας. Δεν διαθέτει τόσο μεγάλο ταβάνι όσο άλλοι παίκτες αυτής της φουρνιάς, κάτι που μπορεί να περιορίσει το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει στο ντραφτ. Το σημείο όπου ο Lendeborg αντισταθμίζει αυτό το φαινομενικά χαμηλότερο ανώτατο όριο είναι το υψηλότερο κατώτατό του όριο, το οποίο προέρχεται από τα φυσικά του χαρακτηριστικά. Είναι ένας αθλητής που διαθέτει γερό σωματότυπο για να αντέχει και να επιβάλλει την επαφή, είναι συχνά από τους πρώτους παίκτες που φτάνουν στην άλλη άκρη του γηπέδου χάρη στην ταχύτητά του, και έχει το άλμα και το μήκος για να αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για τις αντίπαλες ομάδες και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Δεν υπάρχουν πολλά που ο Lendeborg δεν μπορεί να κάνει στην άμυνα. Είναι ένας πειθαρχημένος αμυντικός, είτε on-ball είτε off-ball, με γρήγορα πόδια όταν αμύνεται σε διεισδύσεις. Δεν ορμάει αλόγιστα στους παίκτες που έχουν την μπάλα, διαθέτει τη δύναμη να αντιμετωπίσει σωματικά μεγαλύτερους παίκτες όταν παίζει μέσα, και μπορεί ακόμη και να κολλήσει σε μικρότερους γκαρντ στην περιφέρεια. Είναι εξίσου ικανός να υπολογίσει το σωστό timing για να κλέψει την μπάλα, χρησιμοποιώντας το τεράστιο άνοιγμα χεριών που διαθέτει. Ο Lendeborg είναι εξίσου αποτελεσματικός όταν αμύνεται ακίνητος κάτω από το καλάθι, όσο και όταν πρέπει να κυνηγήσει τους αντιπάλους του. Μικρότεροι παίκτες μπορεί περιστασιακά να τον πιάσουν απροετοίμαστο στην περιφέρεια, αλλά σπάνια καταφέρνουν να φτάνουν μέχρι το καλάθι. Έχει μια ικανότητα να καλύπτει πολύ μεγαλύτερη έκταση από άλλους παίκτες του ίδιου ύψους.

Σκοράρει κυρίως από το flow της επίθεσης. Ο Lendeborg κερδίζει επιθετικά ριμπάουντ χάρη στη δύναμη και την ενεργητικότητά του, ξεπερνώντας όλους τους άλλους κοντά στο καλάθι. Τα putbacks, μαζί με τα καλάθια σε φάσεις αιφνιδιασμού, είναι μερικές από τις ευκολότερες και πιο αποτελεσματικές ευκαιρίες για δύο πόντους. Είχε πολλές τέτοιες ευκαιρίες στο κολέγιο και θα τις έχει και στο ΝΒΑ. Η παραγωγικότητά του σε αυτές τις φάσεις, μαζί με τα κοψίματα στο καλάθι και τις διεισδύσεις από στατική θέση, θα πρέπει να τον βοηθήσουν να γίνει μακροπρόθεσμα ένας σκόρερ με διψήφιο αριθμό πόντων, ακόμη και χωρίς αξιόπιστο χειρισμό της μπάλας. Επιπλέον, είναι εξαιρετικός στη λήψη αποφάσεων, παίρνοντας σχεδόν πάντα τη σωστή επιλογή και κάνοντας ελάχιστες φορές λάθος.

Η εκτέλεσή του από το τρίποντο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για αυτόν και οποιαδήποτε ομάδα τον επιλέξει. Έχει δείξει μια σταθερή βελτίωση σε όγκο και ευστοχία τα τελευταία χρόνια, αλλά ακόμα μπορεί να βάλει τα απλά, στατικά, αμαρκάριστα σουτ. Παραμένω αισιόδοξος ότι θα εξελιχθεί σε τουλάχιστον average σουτέρ τριών πόντων.

Η αθλητικότητά του αλλά και το μυαλό του αρχικά θα εξασφαλίσουν στον Lendeborg κάποιο χρόνο συμμετοχής. Με ικανότητες σε πάσες που ανοίγουν κενά στην άμυνα, σκοράρισμα που δεν απαιτεί να έχει συνεχώς την μπάλα στα χέρια του και ένα σουτ που είναι αρκετά καλό ώστε να τραβήξει την προσοχή της άμυνας, διαγράφεται η ελκυστική εικόνα ενός παίκτη που μπορεί να έχει άμεσο αντίκτυπο την επόμενη σεζόν. Δεν υπάρχει κάποιος εξειδικευμένος ρόλος που μια ομάδα πρέπει να του αναθέσει για να τον βάλει στο γήπεδο σε έναν αγώνα ΝΒΑ· αντίθετα, η ομάδα που θα καταλήξει, θα επιλέξει πώς θα τον αξιοποιήσει, δεδομένου του ευρέος φάσματος των έτοιμων δεξιοτήτων του.

https://www.youtube.com/watch?v=7WTFU6UTfKA

No. 15 – 20 – Cameron Carr

Ο Cameron Carr (1,96 μ. – 79 κ.) έπαιξε ελάχιστα λεπτά ως freshman στο Τενεσί και αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο Baylor, όπου πραγματοποίησε μια εξαιρετική sophomore σεζόν (18.9 PPG) και έχει φτάσει να αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για την 20αδα του 1ου γύρου. Είναι ένας αθλητικός plug-and-play παίκτης που ταιριάζει σε οποιαδήποτε ομάδα τον επιλέξει. Αυτό οφείλεται κυρίως στην ικανότητά του να παίζει μακριά από την μπάλα. Όλα ξεκινούν με την εκτελεστική του δεινότητα από το τρίποντο. Δεν χαμπαριάζει από άμυνες όταν σουτάρει και αρκετά τρίποντά του στο Baylor ήταν από NBA-range. Επιπλέον, επιτίθεται πολύ καλά στα closeouts, κόβει στο καλάθι και, αν έχεις πάσα στον αιφνιδιασμό, είναι ο πρώτος παίκτης που θα θέλεις να του τη δώσεις.

Μου αρέσει το πόσο φειδωλός είναι με την ντρίπλα του. Θέλει δύο ντρίπλες το πολύ για να επιτεθεί off the catch. Έχει πολύ καλό έλεγχο της μπάλας όταν ντριπλάρει, αλλά και στον αέρα όταν σηκώνεται για lay-up. Έχει έναν αρκετά αδύνατο κορμί (μόλις 79 κιλά), αλλά αυτό δεν τον αποκλείει από το να μπαίνει δυνατά για drive. Είχε κάποια τρομερά καρφώματα ως cutter. Δεν φοβάται την επαφή. Δεν είναι elite αθλητής, αλλά έχει καλό άλμα και διασκελισμό, και το μόνο ερωτηματικό για το φυσικό του προφίλ στο ΝΒΑ είναι το πόσο θα ανταπεξέλθει στο physicality.

Το αδύνατο κορμί του φαίνεται ίσως περισσότερο στην άμυνα. Ενώ είναι παίκτης που θα σε συναντήσει ψηλά για να σε κόψει, δεν μπορεί να απορροφήσει την επαφή, με αποτέλεσμα να τον βγάζουν εκτός πορείας παίκτες που θα τον πάνε στην επαφή.

Fun fact: Ο πατέρας του, Chris Carr, ήταν το No. 56 στο ντραφτ του 1995, έπαιξε μέχρι το 2001 στο ΝΒΑ και αργότερα στην Ευρώπη (ΑΕΚ), και ήταν ο τελικός αντίπαλος που κέρδισε ο Kobe στο διαγωνισμό καρφωμάτων.

https://www.youtube.com/watch?v=PJutHhAq0hI

Νο. 15 – 20 – Morez Johnson Jr.

Ο Morez Johnson Jr. (2,06 μ. – 113 κ.) είναι ένας ακόμα plug-and-play παίκτης που δεν χρειάζεται την μπάλα στα χέρια του για να επηρεάσει το παιχνίδι.

Έχει ένα θελκτικό πακέτο για wing defender. Μπορεί να ανταγωνιστεί δυνατά κορμιά μέσα στην μπασκέτα, αλλά και πιο περιφερειακούς παίκτες. Έχει ένα παρόμοιο αμυντικό πακέτο με τον Lendeborg. Παίζει εξαιρετικά στο PnR σε drop coverage, αλλά ειδικά σε πιο επιθετικές τακτικές (blitz) είναι που ξεχωρίζει. Αξιοποιεί στο έπακρο το άνοιγμα των χεριών του για να παρενοχλήσει την επίθεση και να αρπάξει τα ριμπάουντ. Σηκώνεται κατακόρυφα για να κάνει contest μέσα στη ρακέτα και σπάνια κατεβάζει τα χέρια του. Είχε εκπληκτικά αμυντικά highlights σαν rim protector όταν ο coach May τον έβαζε στο 5.

Στην επίθεση σχεδόν πάντα εντοπίζει τα κενά και κόβει, ρολάρει γρήγορα μέσα στο PnR και τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο. Δεν είναι volume shooter, αλλά έχει δείξει ότι μπορεί να βάλει τα σουτάκια που θα του δώσει η άμυνα από το τρίποντο. Στο Μίσιγκαν σκόραρε κυρίως με τους παραπάνω τρόπους, με power moves και προσποιήσεις, κερδίζοντας φάουλ. Έχει πολύ καλή αίσθηση του χώρου και του πώς να βρεθεί χωρίς την μπάλα σε καλό σημείο για να σκοράρει. Μια παρατήρηση είναι ότι βασίζεται πολύ στο δεξί του χέρι για να τελειώσει κοντά στο καλάθι, ακόμα και όταν παίρνει τον αριστερό διάδρομο.

Αυτό που του λείπει είναι το παιχνίδι με την μπάλα, είτε για να σκοράρει ο ίδιος είτε για να δημιουργήσει. Έχει λίγο αργό decision making και δεν διαβάζει καλά ορισμένες φορές την άμυνα. Παρόλα αυτά, παίζει μέσα στις δυνατότητές του και δεν προσπαθεί να κάνει το κάτι παραπάνω και πιο εξεζητημένο.

https://www.youtube.com/watch?v=Vp0n3I3NdPk

No. 15 – 20 – Karim López

Ο Karim Lopez σκοπεύει να γράψει ιστορία και να γίνει ο πρώτος Μεξικανός παίκτης που επιλέγεται στον 1ο γύρο του ντραφτ. Ο γιος του πρώην διεθνή, Jesús Hiram Lopez, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στα 14 από τη Β ομάδα της Μπανταλόνα και τις δύο τελευταίες σεζόν αγωνίζεται στην Αυστραλία με τους New Zealand Breakers. Δεν μπορώ να πω ότι έχω ολοκληρωμένη εικόνα για τον παίκτη, καθώς έχω δει ελάχιστα ματς των Breakers.

Στα 2,07 μ. και 110 κιλά, ο Μεξικανός έχει ένα πολύ καλό φυσικό πακέτο για wing παίκτη, ενώ έχει καλή συνολική αθλητικότητα, η οποία φαίνεται κυρίως στο transition και σε φάσεις ψηλά στο καλάθι. Κυνηγάει το επιθετικό ριμπάουντ, έχει καλά χέρια και δημιουργεί έτσι πόντους από δεύτερες ευκαιρίες. Είναι ένας aggressive driver που χρησιμοποιεί μεγάλα βήματα για να φτάσει στο καλάθι. Δεν έχει κάποιον ιδιαίτερο τρόπο για να σκοράρει, κάποια go-to κίνηση. Είναι πολύ καλός στο να κόβει στο καλάθι, μπορεί να σκοράρει λίγο και από το ποστ, είτε με το δεξί χέρι είτε με το αριστερό, αλλά και να βάλει τα στατικά τρίποντα.

Στην άμυνα θεωρώ ότι αποδίδει καλύτερα ως help defender παρά ως αμυντικός πάνω στην μπάλα. Κάνει καλή δουλειά με το ύψος του στο να δυσκολεύει τους σουτέρ στη γραμμή του τριπόντου. Αν και τα πλάγια βήματα δεν αποτελούν βασικό του πλεονέκτημα, έχει δείξει κάποια ικανότητα να παραμένει μπροστά από τα αντίπαλα wings και να περιορίζει τις διεισδύσεις τους. Γενικά, διαθέτει το φυσικό προφίλ για να αμυνθεί σε πολλαπλές θέσεις και επαρκή κινητικότητα για να εξελιχθεί σε έναν versatile αμυντικό στο επόμενο επίπεδο.

Στο κομμάτι που χρήζει βελτίωσης, αρχικά είναι το σουτ. Είναι ένας streaky shooter και δεν μπορεί να βάλει το σουτ αν δεν είναι εντελώς ελεύθερος. Έπειτα, για έναν παίκτη με το μέγεθός του, θα περίμενα να παίζει πιο physical και με περισσότερη σκληράδα. Νομίζω στο ΝΒΑ θα του ταιριάξει ο ρόλος ενός small-ball 4.

https://www.youtube.com/watch?v=NryeyKviYDU&t=1s

Νο. 15 – 20 – Hannes Steinbach

Ο Γερμανός Hannes Steinbach ολοκλήρωσε μια φανταστική freshman σεζόν (18.5 PPG – 11.8 RPG / 4.2 OR) στο Washington, τερματίζοντας πρώτος σε ριμπάουντ σε όλο το NCAA.

Στα 2,11 μ. και 100 κ., ο Steinbach είναι ένα κορμί που το κρατάς πολύ δύσκολα μακριά από τη ρακέτα και το ριμπάουντ. Είναι απίστευτο το πώς κατάφερνε να αρπάζει επιθετικά ριμπάουντ ακόμα και με τον αμυντικό να του κάνει box out. Ξέρει πολύ καλά να χρησιμοποιεί το κορμί του για να πάρει καλύτερη θέση και πολλές φορές κατάφερνε να παίρνει το ριμπάουντ από την πλάτη του αμυντικού χωρίς να κάνει φάουλ.

Όσον αφορά την επιθετική του αξία, ο 20χρονος μπορεί να παίξει άνετα είτε PnR είτε PnP. Μου αρέσει το πόσο άνετα παίρνει θέση για σουτ μετά από σκριν και εκτελεί γρήγορα. Όταν ρολάρει στο PnR, είναι στα καλύτερά του όταν λάβει την μπάλα γρήγορα μετά το σκριν. Δεν είναι παίκτης που θα παίξει ιδιαίτερα πάνω από τη στεφάνη, καθώς έχει αρνητικό wingspan και μέτριο κατακόρυφο άλμα —δεν περιμένω να αποτελέσει vertical spacer. Έχει, όμως, αρκετά καλό παιχνίδι και από το midrange.

Στο κολέγιο, οι αντίπαλες ομάδες έβαζαν τα πεντάρια τους να τον μαρκάρουν, γιατί τα τεσσάρια τους απλά δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν μακριά από το ριμπάουντ. Οπότε, έβρισκε ευκαιρίες να επιτεθεί με ντρίπλα στο καλάθι, χτυπώντας τους αντίπαλους bigs στα πόδια. Γενικά, έχει δείξει ότι μπορεί να βάλει την μπάλα κάτω και να επιτεθεί με 2-3 ντρίπλες, να τελειώσει φάσεις με πρόσωπο στο καλάθι ή και με πλάτη με συμπαθητικά hook shots. Υπήρχαν και φάσεις που, με το που έπαιρνε το ριμπάουντ, έτρεχε με την μπάλα στον αιφνιδιασμό. Ορισμένες φορές δυσκολευόταν να φτάσει εντελώς κοντά στο καλάθι, αλλά είναι καλός στο να επιβραδύνει την κατάλληλη στιγμή, ώστε να έχει καλύτερη ισορροπία σε runners και floaters. Στο κομμάτι του decision making θέλει λίγη δουλειά, αλλά συνήθως παίρνει σωστές αποφάσεις και πασάρει καλά.

Αμυντικά έχει τις αδυναμίες του. Είναι κάπως soft και τα αντίπαλα πεντάρια μπορούσαν σχετικά άνετα να τον μετακινήσουν και να τον βάλουν στα καλάθια. Δεν προβάλλεται σε ρόλο rim protector, ενώ είχε κάποιες καλές εκλάμψεις μαρκάροντας guards στην περιφέρεια.

Για το επίπεδο του ΝΒΑ, φαίνεται ότι ένας ρόλος stretch 4 θα του ταιριάζει. Είναι versatile σκόρερ στο PnR, αν και του λείπει η αλτικότητα για να αποτελέσει lob threat. Αν καταφέρει να δυναμώσει, να σκληρύνει και να βελτιώσει την ντρίπλα του, ο Steinbach θα μπορέσει να γίνει ακόμα και starter.

https://www.youtube.com/watch?v=bNDgpRWxVIg

Νο. 20 – 25 – Jayden Quaintance

Ο Jayden Quaintance τη σεζόν 24 – 25 στο Arizona St. είχε μια εντυπωσιακή χρονιά στα 17 του (!) και, αν ήταν διαθέσιμος για το ντραφτ, μπορεί να είχε επιλεγεί και στο top 5. Φέτος μεταφέρθηκε στο Κεντάκι, αλλά έπαιξε μόλις 4 παιχνίδια λόγω ρήξης χιαστών και μηνίσκου.

Αυτό που κάνει τον Quaintance να ξεχωρίζει είναι το αμυντικό του versatility. Με ύψος 2,08 μ., βάρος 116 κ. και άνοιγμα χεριών πάνω από 2,20 μ., ο Jayden είναι ένας εκπληκτικός αμυντικός που μπορεί να αναχαιτίσει τα PnR, να προστατεύσει τη ρακέτα, να μαρκάρει παίκτες στην περιφέρεια και να μαζέψει ριμπάουντ. Καλύπτει πραγματικά καλά το γήπεδο, κλείνοντας διαδρόμους προς το καλάθι και γραμμές πάσας. Τα μακριά χέρια του συχνά παίζουν ρόλο, αλλά καταφέρνει να αμύνεται καλά με το στήθος του και να μην κάνει υπερβολικά φάουλ. Λυγίζει γόνατα και στρίβει εύκολα τους γοφούς του. Ως πρωτοετής, είχε πολύ καλή και μοναδική κίνηση. Ωστόσο, φαινόταν λιγότερο άνετος στο τραυματισμένο πόδι του κατά τη διάρκεια των πολύ περιορισμένων λεπτών συμμετοχής του ως δευτεροετής.

Στην επίθεση, πιθανότατα θα περιοριστεί σε ρόλο play finisher και ριμπάουντερ για την ομάδα που θα τον επιλέξει. Έχει δείξει κάποιες ενδιαφέρουσες εκλάμψεις ως χειριστής της μπάλας και ακόμη και ως πασέρ, αλλά αυτές φαίνονται αρκετά αβέβαιες. Το μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού του που πρέπει να βελτιώσει, μακράν, είναι η εκτέλεση των ελεύθερων βολών. Είναι τόσο κακός σουτέρ βολών, γεγονός που θα μπορούσε ακόμη και να τον κρατήσει εκτός γηπέδου.

Αν παραμείνει υγιής, μπορεί να μιλάμε και για το steal του ντραφτ. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν αρκετά καλύτεροι αμυντικοί από τον Quaintance σε αυτό το ντραφτ.

https://www.youtube.com/watch?v=SgHRvq9CjT0

Mid-late 1^st round

Ο Christian Anderson είναι ένας ακόμα Γερμανός που θα επιλεγεί στο φετινό ντραφτ. Ο 20χρονος γκαρντ είναι ένας από τους πιο χαρισματικούς και φονικούς pure shooters της κλάσης του.

Το επιθετικό πακέτο του Anderson περιστρέφεται γύρω από το gravity που δημιουργεί ως σουτέρ. Είναι ένας πραγματικός sniper, τόσο σε καταστάσεις catch-and-shoot όσο και μετά από ντρίμπλα. Η μηχανική του είναι απίστευτα γρήγορη, fluid και επαναλαμβανόμενη. Στο σύστημα των Red Raiders έδειξε εξαιρετική κατανόηση του spacing, κινούμενος υποδειγματικά off-ball για να βγει από τα σκριν. Παράλληλα, παίζει με αξιοσημείωτη υπομονή και αυτοσυγκράτηση· δεν είναι ο γκαρντ που θα εκβιάσει καταστάσεις, αλλά θα διαβάσει το παιχνίδι και θα πάρει αυτό που του δίνει η άμυνα. Αν και θεωρείται κυρίως scoring guard, η ικανότητά του στο PnR ως πασέρ είναι υποτιμημένη, καθώς διαθέτει καλό decision making και σκανάρει σωστά το γήπεδο.

Το μεγαλύτερο ερωτηματικό και η κύρια αδυναμία στο προφίλ του Anderson εντοπίζεται στο φυσικό και αθλητικό του frame. Με ύψος 1,91 μ. και ένα αρκετά ελαφρύ και λεπτό σκαρί, δυσκολεύεται αισθητά όταν έρχεται αντιμέτωπος με physical και elite αθλητικές άμυνες. Δεν διαθέτει την εκρηκτικότητα ή το physical strength για να απορροφά τις επαφές και να τελειώνει με συνέπεια τις φάσεις στο ζωγραφιστό. Αυτός ο σωματικός περιορισμός μεταφέρεται αυτούσιος και στην άλλη πλευρά του παρκέ. Στην άμυνα πάνω στην μπάλα, ο Anderson αποτελεί σταθερά mismatch target για τις αντίπαλες ομάδες. Η έλλειψη μυϊκής μάζας και το περιορισμένο του μήκος δεν του επιτρέπουν να κοντράρει physical guards ή να σπάει εύκολα τα σκριν. Παρόλα αυτά, προσπαθεί να ισορροπήσει την κατάσταση με το υψηλό μπασκετικό του IQ. Είναι έξυπνος off-ball defender, κάνει σωστά rotations και προσπαθεί να βρίσκεται στη σωστή θέση για να κλείνει τις γραμμές πάσας, όμως στο ΝΒΑ θα χρειαστεί οπωσδήποτε μέγεθος και έναν defensive rim protector γύρω του για να μην εκτίθεται.

Για το επίπεδο του ΝΒΑ, ο Christian Anderson προβάλλεται ως ένας microwave scorer και shot maker που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες ενός αγώνα με το spacing που προσφέρει. Ο ρόλος του ως floor spacer και lead guard που οδηγεί μια second unit (ως spark plug από τον πάγκο) μοιάζει ιδανικός, καθώς η ικανότητά του να σουτάρει με τέτοιο efficiency είναι δυσεύρετη. Αν καταφέρει να δυναμώσει το σώμα του και να βρει τρόπους να επιβιώνει αμυντικά, το elite shooting του είναι υπεραρκετό για να του εξασφαλίσει μια σταθερή καριέρα στο επόμενο επίπεδο.

https://www.youtube.com/watch?v=3hmwS8_AEwM

Ο Aday Mara (2,24 μ. – 117 κ.) είναι ένας εξαιρετικός πασέρ και decision maker. Μπορεί να δει κυριολεκτικά πάνω από την άμυνα και να βγάλει πάσες ακριβείας. Για να εξακολουθήσει να προσφέρει παρόμοια επιθετική αξία με τα DHOs και να μην τον αγνοούν οι άμυνες στα 5-6 μέτρα από το καλάθι στο επόμενο επίπεδο, θα πρέπει να βελτιωθεί ως σκόρερ. Οι αντίπαλες άμυνες σίγουρα θα τον αφήνουν να τις παίξει στο 1-on-1. Στην άμυνα θα είναι ένας legit rim protector.

https://www.youtube.com/watch?v=U9xOJycStYk

Ο Ebuka Okorie από το Στάνφορντ είναι ένας εξαιρετικός guard που, αν και 19 χρονών, παίζει στο PnR σαν βετεράνος. Διαβάζει το παιχνίδι με υπομονή, πασάρει καλά και δείχνει μια άνεση ακόμα και απέναντι σε πιεστικές άμυνες, ενώ έχει πολύ καλό χειρισμό της μπάλας —εξαιρετική hostage ντρίπλα.Είναι μόλις 1,88 μ., αλλά στο κολέγιο μπορούσε να μπει στο ζωγραφιστό όποτε ήθελε και να τελειώσει με διάφορους τρόπους. Ο χρόνος συμμετοχής του στο ΝΒΑ θα εξαρτηθεί κυρίως από το πόσο θα μπορεί να παραμένει στο γήπεδο χωρίς να γίνεται στόχος στην άμυνα.

https://www.youtube.com/watch?v=L_q1QA43VFA

Ο Allen Graves διαθέτει ένα εξαιρετικά σύγχρονο και ελκυστικό πακέτο για stretch big. Ο 19χρονος forward/center πραγματοποίησε μια γεμάτη και άκρως ενθαρρυντική freshman σεζόν, δείχνοντας ότι το potential του συνδυάζει στοιχεία που κάθε ομάδα του ΝΒΑ αναζητά στις θέσεις των ψηλών. Μπορεί να σουτάρει από το τρίποντο (41%), να βάλει την μπάλα κάτω, να επιτεθεί αποτελεσματικά στα closeouts και να τελειώνει φάσεις κοντά στο καλάθι. Παράλληλα, δείχνει εξαιρετικά δείγματα ως short-roll πασέρ, έχοντας γρήγορο decision making και την αντίληψη να τροφοδοτεί τους cutters όταν η άμυνα κλείνει πάνω του. Στην άλλη πλευρά του παρκέ, ο Graves αξιοποιεί το μέγεθος και το υψηλό μπασκετικό του IQ για να προσφέρει σημαντική αμυντική αξία. Είναι ένας συνεπής help defender, χωρίς να φορτώνεται με εύκολα φάουλ. Αν και έχει καλό σκελετό, του λείπει η απαραίτητη μυϊκή μάζα για να αντέχει το ξύλο και την επαφή απέναντι σε πιο δυνατά και physical πεντάρια μέσα στο ζωγραφιστό, ενώ είναι κάπως undersized για τα NBA standards. Αυτή η έλλειψη δύναμης φαίνεται ορισμένες φορές όταν τον ποστάρουν ή όταν προσπαθεί να κρατήσει τη θέση του στα box outs. Επίσης, τα πλάγια βήματά του στην περιφέρεια απέναντι σε elite αθλητικά guards μπορεί να δοκιμαστούν στο επόμενο επίπεδο αν βρεθεί σε καταστάσεις switch. Για το επίπεδο του ΝΒΑ, ο Allen Graves προβάλλεται ως το ιδανικό αρχέτυπο ενός stretch-5 ή ενός versatility 4αριού που μπορεί να ξεκλειδώσει την επίθεση με το shooting του.

https://www.youtube.com/watch?v=Nve1WTYoW8o

Μια ματιά στο 2^ο γύρο:

Ο γεννημένος στη Μαγιόρκα της Ισπανίας, Baba Miller (2,11 μ. – 102 κ.), μετακόμισε στα 12 του στη Μαδρίτη για λογαριασμό της Ρεάλ και στα 18 του έφυγε για το NCAA. Στο κολέγιο έπαιξε 2 σεζόν στο Florida St., μία στο Florida Atlantic και τη σεζόν που πέρασε αγωνίστηκε στο Cincinnati.

Ο Baba Miller είναι ένας 7-footer με NBA-level αθλητικότητα που παίζει above the rim και κινείται πολύ καλά στον χώρο. Του λείπει η δύναμη, κάτι που τον κάνει tweener με αρνητικό τρόπο και στις δύο μεριές του παρκέ. Παρά το γεγονός ότι έχει περάσει 4 χρόνια στο κολέγιο, φαίνεται να χρειάζεται ακόμα χρόνια ανάπτυξης.

Στο ΝΒΑ ο ρόλος του θα είναι να προσφέρει vertical spacing και να τελειώνει φάσεις πάρε-βάλε, αλλά στην άμυνα δεν έχει ακόμα τη δύναμη να μαρκάρει ΝΒΑ πεντάρια, οπότε θα λειτουργούσε καλύτερα σαν help defender. Αν αναπτύξει το σουτ του, μπορεί να παίξει και στο 4· αλλιώς, πρέπει να δυναμώσει για να πάει στο 5. Θα τον έβλεπα και ως late 1st round pick.

https://www.youtube.com/watch?v=leIgXUXYKHI

Στην κορυφή των πιο υποτιμημένων και σκληροτράχηλων prospects του φετινού ντραφτ βρίσκεται ο Richie Saunders (1,96 μ. – 91 κ.), ο οποίος εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο πολύτιμους και επιδραστικούς παίκτες του BYU. Πρόκειται για το απόλυτο αρχέτυπο ενός glue guy και κάνει όλες τις «βρώμικες» δουλειές που κάνουν τη διαφορά, χωρίς να χρειάζεται να μονοπωλεί την μπάλα. Δυστυχώς τον Φλεβάρη τραυματίστηκε και έχασε το NCAA τουρνουά.

Ο Saunders είναι ένας κορυφαίος cutter. Έχει συγκλονιστικό ένστικτο στο να εντοπίζει τα κενά στην αντίπαλη άμυνα, να κάνει εκρηκτικά κοψίματα στο καλάθι και να τελειώνει τις φάσεις με απίστευτη αποτελεσματικότητα. Παράλληλα, είναι ένας εξαιρετικός spot-up σουτέρ, που τιμωρεί σταθερά την άμυνα από την περιφέρεια όταν αυτή κλείνει μέσα.

Στην άμυνα, διαθέτει εξαιρετικό μέγεθος για guard/wing, παίζει με τρομερή ένταση, βάζει το κορμί του μπροστά και πιέζει ακατάπαυστα την μπάλα. Κάνει καλή δουλειά στο να σπάει τα σκριν, ενώ η έμφαση που δίνει στο αμυντικό ριμπάουντ (παρά τη θέση του) και η ικανότητά του να βουτάει στο παρκέ για διεκδικήσιμες μπάλες δείχνουν το πόσο νοιάζεται για την ομάδα.

Δεν είναι ο lead guard που θα πάρει την μπάλα για να παίξει isolations ή να τρέξει PnR, καθώς το decision making του σε συνθήκες υψηλής πίεσης με την μπάλα στα χέρια θέλει δουλειά. Για το επόμενο επίπεδο, ο Richie Saunders προβάλλεται ως ένας ιδανικός 3-and-D παίκτης που θα έρχεται από τον πάγκο. Είναι ένας έτοιμος plug-and-play παίκτης που μπορεί να μπει σε οποιοδήποτε NBA rotation από την πρώτη μέρα, να προσφέρει spacing, άμυνα και hustle plays, αποτελώντας το τέλειο συμπλήρωμα δίπλα σε κυριαρχικούς stars.

https://www.youtube.com/watch?v=CQG8IBHs2KA

Στο προσκήνιο των πιο ενδιαφερόντων mid-major prospects βρίσκεται ο Bennett Stirtz (1,93 – 86 κ.), ο είχε μια φανταστική κολεγιακή καριέρα και ξεχώρισε χάρη στο μοναδικό μπασκετικό του IQ και το απίστευτα ισορροπημένο παιχνίδι του. Πρόκειται για έναν pure playmaker και lead guard που ελέγχει απόλυτα τον ρυθμό του αγώνα, λειτουργώντας ως ο απόλυτος εγκέφαλος της επίθεσης στο παρκέ.

Ο Stirtz είναι ένας μαέστρος στο PnR. Διαβάζει το παιχνίδι σε κλάσματα δευτερολέπτου, χειραγωγεί την άμυνα με τα μάτια και τις προσποιήσεις του και διαθέτει μια εντυπωσιακή ποικιλία στις πάσες του. Σουτάρει με εξαιρετικά ποσοστά από την περιφέρεια, έχει ένα φονικό midrange pull-up σουτάκι, ενώ χρησιμοποιεί αλλαγές ταχύτητας για να διεισδύει στο ζωγραφιστό. Αν και δεν είναι ο πιο εκρηκτικός αθλητής, αμυντικά είναι εξαιρετικά συνεπής. Ξέρει να τοποθετεί σωστά το σώμα του, σπάει έξυπνα τα σκριν και έχει κορυφαία off-ball αντίληψη, διαβάζοντας τις πάσες των αντιπάλων για να βγάζει deflections και κλεψίματα. Το κύριο ερωτηματικό για το επόμενο επίπεδο είναι το αθλητικό του ταβάνι. Δεν διαθέτει εκρηκτικότητα στο πρώτο βήμα ή το κατακόρυφο άλμα που έχουν άλλοι guards στο ΝΒΑ. Ο Bennett Stirtz προβάλλεται ως ένας ιδανικός backup PG που μπορεί να διευθύνει υποδειγματικά τη second unit μιας ομάδας.

https://www.youtube.com/watch?v=hb7Ip0N7mO8

Υ. Γ.

Ένα σχόλιο και για τον Νεοκλή Αβδάλα μετά την ολοκλήρωση της πρώτης του σεζόν στην κολεγιακή σκηνή. Μετά από ένα τρομερό ξέσπασμα με 33 π. κόντρα στο Providence —που αργότερα αποδείχθηκε μια από τις χειρότερες άμυνες της σεζόν— ο Νεοκλής τράβηξε την προσοχή των scouters πάνω του και δημιούργησε προσδοκίες για μια επιλογή 1ου γύρου στο φετινό ντραφτ.

Από τότε και έπειτα, έχοντας σχετικά βατούς αντιπάλους, ο Αβδάλας ήταν από κακός μέχρι μέτριος όσον αφορά το σκοράρισμα. Αυτό που έλειψε από τον Αβδάλα σε μεγάλο βαθμό ήταν η συνέπεια. Η ασυνέπειά του από παιχνίδι σε παιχνίδι έριξε πάρα πολύ τους επιθετικούς του δείκτες σε όρους efficiency. Σούταρε από παντού με κακά ποσοστά —ακόμα και από τη γραμμή των βολών. Αυτό που χτυπάει άσχημα στο επιθετικό του προφίλ είναι ότι, παρά το πολύ καλό του μέγεθος, δεν έχει καταφέρει να βάζει πίεση στις αντίπαλες άμυνες μέσα στη ρακέτα.

Στο πιο τεχνικό κομμάτι, φαίνεται να δυσκολεύεται να περάσει αθλητικούς αμυντικούς και να ανταπεξέλθει στο physicality. Με το πρώτο bump που έτρωγε από την άμυνα έβγαινε εκτός πορείας και, αντί να επιτίθεται κάθετα, κατέληγε να προσπαθεί να πάει γύρω από την άμυνα. Είχε τις εκλάμψεις του, αλλά πολλές φορές απλά εξαφανιζόταν από το παιχνίδι, δεν απειλούσε και απλά μόνο πάσαρε.

Νομίζω η σεζόν που πέρασε ήταν χρονιά προσαρμογής. Τώρα πλέον βρίσκεται σε ένα καλύτερο πρόγραμμα, με έναν εξαιρετικό προπονητή αλλά και με περισσότερη πίεση να αποδώσει. Δεν ξέρω πόσο ανεκτικοί θα είναι οι Tar Heels με ενδεχόμενες κακές επιδόσεις. Στο Virginia Tech, είτε έπαιζε καλά είτε άσχημα, τη θέση του δεν την έχανε στην πεντάδα. Αυτό δεν ξέρω πόσο θα ισχύει φέτος στο UNC.

Αναφορές – Στατιστικά – Περισσότερα:

https://www.tankathon.com/mock_draft

https://www.espn.com/mens–college–basketball/

https://www.sports–reference.com/cbb/

https://www.nba.com/draft/2025