2026 Εuroleague F4, Athens: H ιστορική ευκαιρία του Ολυμπιακού (by Madness)

Η μεγάλη ώρα του Ολυμπιακού έφτασε. Οι ερυθρόλευκοι μπαίνουν απόψε στη μάχη του τίτλου σε ένα F4 όπου όλα μπορούν να συμβούν.

Γράφει ο Madness

Έφτασε η ώρα για το final four της Αθήνας. Η κορυφαία Ευρωπαϊκή διοργάνωση επιστρέφει στην Ελλάδα, μετά το πολύ μακρινό 2007 και την νίκη τότε του Παναθηναϊκού επί της ΤΣΣΚΑ του Παπαλουκά, σε έναν πραγματικά σπουδαίο τελικό. Εύχομαι να δούμε κάτι αντίστοιχο ποιοτικά και φέτος και πιστεύω έτσι θα γίνει. Στην αφετηρία του final four βρίσκουμε τον Ολυμπιακό σε θέση φαβορί, να επιστρέφει για 5η συνεχή φορά στην τελική φάση της διοργάνωσης και να δείχνει πιο έτοιμος από ποτέ να πάει all the way, βρίσκουμε την πρωταθλήτρια Φενέρ που θέλει να υπερασπιστεί το στέμμα της, βρίσκουμε την έμπειρη Ρεάλ, που σχεδόν σιωπηλά έκανε μια πολύ μεστή σεζόν και τέλος, βρίσκουμε την Βαλένθια, γεμάτη ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση μετά την δική της πρόκριση και έτοιμη να ολοκληρώσει μια ιστορική σεζόν φτάνοντας από το πουθενά μέχρι το τέλος του δρόμου.

Άξιο αναφοράς για μένα και πάλι το γεγονός ότι oι τέσσερις μονομάχοι για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν, είναι και οι τέσσερις πρώτοι της regular season. Ένα ακόμα πιο ενδιαφέρον στατιστικό, είναι ότι είναι και οι 4 πρώτες ομάδες σε αμυντικό efficiency σε όλη τη σεζόν. Κι όλο αυτό αποκτά ακόμα περισσότερη σημασία, σε μια χρονιά που επιθετικά είδαμε πολλά ρεκόρ να σπάνε και τα over να πηγαίνουν σύννεφο γενικώς. Τροφή για σκέψη. Μετά την εισαγωγή πάμε να δούμε λοιπόν κάποια πράγματα για κάθε ζευγάρι ξεχωριστά:

Ολυμπιακός – Φενέρμπαχτσε:

The setup

Ο πρώτος ημιτελικός μοιάζει με έναν μικρό τελικό, καθώς ο νικητής αυτού του ζευγαριού θα μπει στο παιχνίδι της Κυριακής ως πολύ ισχυρό φαβορί. Οι δυο ομάδες ξεχώρισαν απ’ την αρχή της σεζόν, οι Ερυθρόλευκοι παρουσιάστηκαν πιο σταθεροί, με μεγαλύτερο βάθος και στο τέλος πήραν δίκαια την πρωτιά απ΄τους Τούρκους, που μέχρι πριν λίγο καιρό έμοιαζαν να έχουν κλειδώσει την πρώτη θέση. Στα playoffs διέλυσαν την Μονακό δείχνοντας σοβαρότητα και την απαιτούμενη προσήλωση στον στόχο που δεν είναι άλλος από το τρόπαιο. Η Φενέρ στο δρόμο για το repeat ενώ ξεκίνησε με το πόδι πατημένο στο γκάζι έκανε μια επικίνδυνη και μεγάλη κοιλιά προς το τέλος της regular season, που λίγο έλειψε να της στοιχίσει μέχρι και το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs, αλλά έδειξε να γυρίζει στα γνωστά της standards στη σειρά με την Ζαλγκίρις που έκλεισε πιο εύκολα απ’ ότι περιμέναμε με 3-1. Μιλάμε για δυο έμπειρες ομάδες, που είναι χρόνια μαζί, με τον ίδιο προπονητή και ξεκάθαρη φιλοσοφία πάνω στο παρκέ, για 2 σύγχρονες υπερδυνάμεις του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.

The matchup

Στατιστικά μιλώντας και ξεκινώντας απ’ την πρωταθλήτρια Φενέρ, νομίζω είναι εμφανές ότι το βασικό συστατικό στοιχείο της φετινής version των Τούρκων είναι η άμυνά τους. Είναι η καλύτερη άμυνα της λίγκας και σε μέσους όρους και σε rating, top 2 σε assisted field goals του αντιπάλου, επιτρέπει μόλις 31% στο τρίποντο και 52% στο δίποντο. Είναι γνωστή η ικανότητα της Φενέρ σε αυτό το κομμάτι άλλωστε, με αιχμή του δόρατος σε όλο αυτό το οικοδόμημα την άμυνα αλλαγών και την ικανότητα του Μέλι να αμυνθεί ψηλά στο παρκέ. Kαι δεν είναι μόνο αυτός, βλέπεις την ίδια συγκέντρωση από κάθε ψηλό που παίζει για τη Φενέρ, την ίδια επιθετική ένταση. Αν μπορείς να βρεις κάποιο ψεγάδι σε αυτή την άμυνα σίγουρα θα έλεγα το transition, όπου υπάρχει ένα θεματάκι καθώς και η off ball άμυνα, να θυμίσω εδώ ότι στο παιχνίδι της regular season στο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός πήρε 20 ολόκληρους πόντους μόνο από cuts.

Επιθετικά, βλέπουμε ότι η Φενέρ σε επίπεδο δεικτών είναι μάλλον average. Δεν δημιουργεί πολύ, είναι πολύ χαμηλά σε αυτό το κομμάτι, ούτε efficient είναι ιδιαίτερα, αλλά έχει λύσεις και έχει και τη δυνατότητα να στοχεύσει σε βάθος σε τέτοιους αγώνες, να ψάξει τη λεπτομέρεια, να επιτεθεί εκεί που πρέπει, σε αγώνες που κρίνουν τίτλους. Από την άλλη, είναι ψηλά στα λάθη και αυτό είναι λογικό αν σκεφτείς ότι μεγάλο όγκο αποφάσεων διαχειρίζονται ο Baldwin και ο THT. Αυτοί είναι και οι κινητήρες της ομάδας, δυο oversized guards, aggressive και dynamic ball handlers, που είναι φυσικά και οι 2 πρώτοι σκόρερ της Φενέρμπαχτσε. Ακολουθεί ο πολύ ανεβασμένος και φέτος Μπιμπέροβιτς, που σιγά σιγά δείχνει ότι δεν είναι απλά ένας sharpshooter, αλλά ένας πλήρης παίκτης, με παιχνίδι και με τη μπάλα στα χέρια.

Χωρίς τον Χέιζ-Ντέιβις δεν παίζει τόσο πολύ από το post, αλλά με την προσθήκη του THT μετατόπισε κάπως τις συνήθειες της και στόχευσε περισσότερο στο κάθετο παιχνίδι του Αμερικάνου γκαρντ-φόργουορντ, σε συνδυασμό με το spacing που δίνουν παίκτες όπως ο Biberovic, o Colson και ο Jantunen. Παίζει αρκετά 1 on 1 η Φενέρ, αυτός είναι ο βασικός άξονας ανάπτυξής της στα πλαίσια του pick ‘n roll που χρησιμοποιείται ως αρχική δράση, που προκύπτει απ’ την ικανότητα των περιφερειακών της παικτών να δημιουργήσουν mismatches στην αντίπαλη άμυνα με την κίνησή τους και την επιθετικότητά τους και προσπαθεί να δημιουργήσει καταστάσεις είτε σε isolation είτε σε 2-man game. Μέσα απ’ αυτό το συχνό pick ‘n roll παίρνει πάρα πολλούς πόντους από catch ‘n shoot καταστάσεις, με ένα τρομακτικό 1.53 πόντους ανά κατοχή σε τέτοιες φάσεις, καθώς και 1.21 σε handoff καταστάσεις. Εκεί χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή από τον Ολυμπιακό, ειδικά στον Μπιμπέροβιτς, που είναι ένας παίκτης ψυχολογίας. Αν βάλει το πρώτο ελεύθερο τρίποντο μπορεί μετά να πάρει φωτιά και να αλλάξει μόνος του το μομέντουμ ενός αγώνα με συνεχόμενα δύσκολα σουτ. Θα έβαζα και τον Κόλσον σε αυτή τη λίστα, όσο κι αν έχει πέσει, έχει την εμπειρία να βάλει μεγάλα σουτ ο Αμερικανός forward. Αμυντικά ο Ολυμπιακός έχει πάντως τα εργαλεία για να απαντήσει στις βασικές δράσεις της Φενέρ. Επιτρέπει μόλις 0.89 πόντους ανά κατοχή σε catch ‘n shoot καταστάσεις και μόλις 0.85 απέναντι στον χειριστή του pick ‘n roll, νούμερα πραγματικά ελίτ. Αν μπορέσει να ελέγξει το defensive rebound, να πιέσει τους δύο βασικούς creators της Φενέρ και να επιβάλλει τον δικό του ρυθμό στο transition, τότε θα έχει βάλει πολύ γερές βάσεις επικράτησης και κατά συνέπεια, πρόκρισης.

Υπάρχουν θέματα στην επιθετική προσέγγιση της Φενέρ και φάνηκαν ειδικά προς το τέλος της σεζόν. Ο Baldwin συνεχίζει να κάνει λάθη και να μην σου εμπνέει την απόλυτη εμπιστοσύνη. Φέτος βέβαια ήταν ο καλύτερος δημιουργός της Φενέρ, συνεχίζοντας την διαρκή βελτίωσή του σε αυτόν τον τομέα χρόνο με τον χρόνο, αλλά παραμένει questionable η ψυχολογία του. Ο Horton–Tucker από την άλλη είναι ένα ασταμάτητο τανκ που μπορεί να γράψει πόντους με το τσουβάλι, επίσης όμως σε στιγμές μοιάζει σαν να προσπαθεί να τρυπήσει τοίχους. Ο Ολυμπιακός πρέπει να ασκήσει πίεση και στους δύο και να τους αναγκάσει σε λάθη. Έχει τα κορμιά και τους αθλητές για να το κάνει και αν τα καταφέρει θα δυσκολέψει πάρα πολύ τη ζωή των Τούρκων στην επίθεση. Ειδικότερα για τον Baldwin πιστεύω ότι θα χρειαστεί πιο επιθετική αντιμετώπιση πάνω στην μπάλα, με αλλαγές και traps σε συγκεκριμένες στιγμές για να μη του δώσεις ούτε την πάσα ούτε το mid range. Αντίθετα στον Horton–Tucker ίσως δούμε περισσότερο drop και προστασία της ρακέτας, δίνοντάς του το σουτ και κλείνοντας τον διάδρομο προς το καλάθι. Ο De Colo μπορεί να είναι ένας παράγοντας Χ στο final four, όπως ήταν και ο ΜcCollum πέρσι. Είναι ένας κλασικός floor general που πάντα χρειάζεται σε τέτοια παιχνίδια και πιστεύω ότι ο Σάρας θα ρίξει το χαρτί του στον ημιτελικό της Παρασκευής. Ο κρυφός MVP του περσινού final four Ντέβον Χολ επίσης είναι απ’ τους παίκτες που θα έχουν μεγάλο ρόλο, ειδικά στην άμυνα όπου νομίζω ότι θα αναλάβει και το μαρκάρισμα του Ντόρσεϊ στην αρχή.

Οι Ερυθρόλευκοι από την άλλη, είχαν μια πολύ καλή regular season και αυτό εύκολα αποτυπώνεται και στα νούμερα. Πρώτη επίθεση, αποτελεσματική επίθεση, πρώτοι σε δημιουργία όπως συνηθίζουν άλλωστε, top 3 στην άμυνα. Ο Ολυμπιακός ίσως πλησίασε περισσότερο από κάθε ομάδα φέτος στον απαιτούμενο 2-way χαρακτήρα που χρειάζονται οι ομάδες για να πάνε μέχρι το τέλος και για αυτό μπαίνει και στο final four και με τον τίτλο του φαβορί κατά την δική μου άποψη. Στο γνωστό επιθετικό πλαίσιο του κόουτς Μπαρτζώκα με τη διαρκή κυκλοφορία και κίνηση, φέτος προστέθηκε και το scoring ability πολλών οκτανίων του Tyler Dorsey, ο οποίος συνέχισε από εκεί που σταμάτησε το καλοκαίρι και με μια εξωφρενική σεζόν κατάφερε να γίνει ο τρίτος πόλος του Ολυμπιακού δίπλα από Σάσα και Φουρνιέ και η βασικότερη προσθήκη του Ολυμπιακού σε σχέση με τις προηγούμενες version του. Ο Milutinov έκανε κυριαρχική σεζόν ως ο καλύτερος ψηλός της λίγκας ενώ πήρε και σημαντικές βοήθειες και απ’ τον Donta Hall και απ’ τον Τζόουνς. Ο Ward στα φτερά έφερε την αθλητικότητα που έλειπε ενώ πολύτιμη είναι και η παρουσία του Joseph στην second unit της ομάδας ως αλλαγή του σταθερού και έμπειρου Walkup. Ο Σάσα συνεχίζει να είναι μια μηχανή παραγωγής πόντων για την επίθεση του Ολυμπιακού, ενώ ο Φουρνιέ πέρασε σχεδόν οργανικά μισό βήμα πιο πίσω, δίνοντας ελευθερίες στον Ντόρσεϊ και αναλαμβάνοντας έναν πιο δημιουργικό και ηγετικό παράλληλα ρόλο.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, ο Ολυμπιακός μοιάζει να έχει ένα μικρό προβάδισμα σε αρκετούς επιμέρους τομείς. Στα τελευταία παιχνίδια εμφανίζεται οριακά καλύτερος σε true shooting, είναι καλύτερος στον έλεγχο των λαθών και μαζεύει περισσότερα αμυντικά ριμπάουντ, ενώ παράλληλα παίζει και σε μεγαλύτερο pace από τη Φενέρ. Αυτό ίσως αποδειχτεί πολύ σημαντικό γιατί το transition μοιάζει να είναι κομβικό σημείο του ημιτελικού. Ο Ολυμπιακός παράγει 1.41 πόντους ανά κατοχή στο ανοιχτό γήπεδο και θα πρέπει να επιδιώξει να τρέξει όσο περισσότερο μπορεί, πριν προλάβει να οργανωθεί η elite άμυνα της Φενέρ. Ένα ακόμα ζητούμενο είναι αν ο Ολυμπιακός θα καταφέρει να οδηγήσει το παιχνίδι στις δικές του catch ‘n shoot συνθήκες. Παίρνει το 21% των κατοχών του από τέτοιες καταστάσεις και σκοράρει με 1.16 πόντους ανά κατοχή, ενώ αντίθετα στα isolation πέφτει πολύ χαμηλά, μόλις στους 0.68 πόντους ανά κατοχή. Η Φενέρ λογικά θα προσπαθήσει να σπάσει τη δημιουργία του Ολυμπιακού, να τον οδηγήσει σε περισσότερες προσωπικές φάσεις και να τον βγάλει από την ροή του passing game του. Εκεί θα παίξει μεγάλο ρόλο και το παιχνίδι στο low post αλλά και η δημιουργία από short roll καταστάσεις, που παραδοσιακά αποτελούν όπλα του μπάσκετ του Μπαρτζώκα απέναντι σε άμυνες αλλαγών. Και φυσικά, η προσωπικότητα των παικτών. Είναι παιχνίδι που πιστεύω ίσως χρειαστεί να δούμε τα λεγόμενα «μεγάλα σουτ» από τον Φουρνιέ, από τον Ντόρσεϊ. Αυτά τα σουτ σε άμυνα 1 on 1 που κόβουν την ψυχολογία της άμυνας και σε σκοτώνουν.

The sum–up:

Έχοντας δει λοιπόν όλα αυτά, πιστεύω ότι για τον Ολυμπιακό, το πιο κρίσιμο στοιχείο θα είναι το πόσο εύκολα θα μπορέσει να βρει τρόπους να συνδεθεί με το καλάθι. Αν βρει τις λύσεις μέσα από το transition, μέσα τις δεύτερες ευκαιρίες που μπορεί να προσφέρει ο Μιλουτίνοφ και είναι εύστοχος από την περιφέρεια στα ελεύθερα σουτ που δεδομένα θα βρουν οι role players του, τότε θα έχει μεγάλες πιθανότητες για να περάσει στον τελικό. Δεν έχει το ίδιο firepower η Φενέρ, αν ο Ολυμπιακός πάει ψηλά δεν θα μπορέσει να τον ακολουθήσει. Οι Τούρκοι του Σάρας θα προσπαθήσουν να κοντρολάρουν το παιχνίδι, να κόψουν τις συνεργασίες του Ολυμπιακού και να τους πάνε σε 1 ον 1 παιχνίδι. Αν επιβάλλει το δικό της ρυθμό, θα είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο για τους Ερυθρόλευκους. Για τον Ολυμπιακό, το final four της Αθήνας είναι πλέον μια τεράστια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να επιστρέψει φέτος στην κορυφή της Ευρώπης μέσα στο σπίτι του αιώνιου αντιπάλου, μια ευκαιρία εξιλέωσης για τα 4 άκαρπα final four που προηγήθηκαν, μια ευκαιρία για τον κόουτς Μπαρτζώκα να κερδίσει με τον δικό του τρόπο. Να αποδείξει ότι το δικό του μπάσκετ είναι ένα στυλ μπάσκετ που μπορεί να κερδίσει.

Ρεάλ Μαδρίτης – Βαλένθια

The setup:

Ισπανικός εμφύλιος στον δεύτερο ημιτελικό. Η Βαλένθια έκανε την έκπληξη και στην επιστροφή της στην Euroleague κατάφερε να περάσει στο final four έπειτα από μια αξιομνημόνευτη regular season που την βρήκε στην 2η θέση και μια σειρά απέναντι στον Παναθηναϊκό που έφτασε σε game 5 και κέρδισε με reverse sweep. Η Βαλένθια θα παίξει στην Αθήνα ως το απόλυτο dark horse, μια ομάδα που δεν φοβάται τίποτα, δεν έχει να χάσει τίποτα, θα τα παίξει όλα για όλα για το «θαύμα» και θα προσπαθήσει να το πετύχει με βασικό όπλο τον ενθουσιασμό και την ενέργειά της. Απέναντι της θα βρει τη Ρεάλ, που επιστρέφει στο final four μετά από ένα μίνι break ενός έτους. Οι Μαδριλένοι έκαναν καλές κινήσεις στην off season για να αλλάξουν ελαφρώς δέρμα, απ’ τον Μαλεντόν περίμεναν τα περισσότερα, αλλά στην ουσία ο Λάιλς αποδείχτηκε η καλύτερη μεταγραφή της Ρεάλ το καλοκαίρι και ήταν ο παίκτης που ενίσχυσε επιθετικά κυρίως την ομάδα σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν, δίνοντας μια άλλη διάσταση στο παιχνίδι της. Σχεδόν αθόρυβα η Ρεάλ έκανε μια μεστή regular season, εκμεταλλεύτηκε σε ακραίο βαθμό την έδρα της και χωρίς πολλά – πολλά έφτασε στο πλεονέκτημα έδρας. Στα playoffs απέκλεισε με άνεση τη Χάποελ αλλά στην διαδικασία έχασε τους 2 βασικούς ψηλούς της, ο ένας εκ των οποίων αποτελεί και πυλώνα της ομάδας. Είναι μια μπαρουτοκαπνισμένη ομάδα, με βαριά φανέλα, με έμπειρο προπονητή και έχω την αίσθηση ότι ακόμα και με τις απουσίες, θα μπει στο γήπεδο όντας το φαβορί για να επικρατήσει αλλά η Βαλένθια σίγουρα έχει τις δικές της πιθανότητες.

The matchup:

Έχουν πάντα ένα περισσότερο ενδιαφέρον οι αγώνες knock out όταν γίνονται ανάμεσα σε ομάδες της ίδιας λίγκας, γιατί έχουμε μεγαλύτερο δείγμα σύγκρισης σε σχέση με ομάδες που βρίσκονται αντιμέτωπες μόνο στα πλαίσια της Euroleague. Έχουμε λοιπόν ένα δείγμα 5 αναμετρήσεων, με το ρεκόρ να είναι ξεκάθαρο και 4-1 υπέρ της Ρεάλ ως τώρα. Είναι αξιοσημείωτο αυτό, ειδικά αν σκεφτούμε τα αποτελέσματα της Βαλένθια φέτος που είχε ας πούμε 4-0 τις Ελληνικές, κάτι δείχνει αυτή η ξεκάθαρη υπεροχή της Ρεάλ. Αυτό που δείχνει, κι αυτό που είναι εμφανές για όσους είδαν τα παιχνίδια, είναι ότι η Ρεάλ βρήκε τρόπο να κοντράρει το παιχνίδι της Βαλένθια, κι αυτός είναι το μέγεθός της, τα multi forward lineups. Το είχαμε αναφέρει μάλιστα ως ένα στοιχείο που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί στη σειρά με τη Βαλένθια και ο Παναθηναϊκός. Η Ρεάλ κατάφερε λοιπόν με το μέγεθος της να πάρει τον έλεγχο των αναμετρήσεων και να πάρει εύκολες νίκες. Τι γίνεται όμως τώρα; Τι γίνεται χωρίς τον Ταβάρες; Εκεί νομίζω αλλάζουν αρκετά οι ισορροπίες του ζευγαριού. Γιατί η Ρεάλ μπορεί να εξακολουθεί να διαθέτει μέγεθος και κορμιά, αλλά χάνει το βασικό σημείο αναφοράς της άμυνάς της, τον παίκτη που καλύπτει χώρους, σβήνει λάθη και επιτρέπει στην περιφέρεια να παίζει πολύ πιο επιθετικά πάνω στην μπάλα. Και αυτό απέναντι στη Βαλένθια έχει τεράστια σημασία.

Η Βαλένθια είναι ίσως η πιο aggressive ομάδα της διοργάνωσης στο παιχνίδι με την μπάλα. Παίζει σε υψηλό τέμπο, ψάχνει συνεχώς early offense, χτυπάει πολύ στο πρώτο 8άρι της επίθεσης και βασίζεται πάρα πολύ στην πίεση που ασκούν οι guards της στο close out και στην πρώτη γραμμή άμυνας. Είναι ομάδα που ζει από το drive and kick παιχνίδι της, δημιουργεί καλές συνθήκες για spot up εκτελέσεις και έχει πολλούς παίκτες που μπορούν να βάλουν την μπάλα στο παρκέ μετά την πρώτη περιστροφή της άμυνας όπως ο Taylor. Το μεγάλο της όπλο φυσικά είναι ο Μοντέρο, που έκανε breakout season και εξελίχθηκε σε έναν απ’ τους πιο δύσκολους guards να περιορίσεις φέτος στην Euroleague. Εκρηκτικός στο πρώτο βήμα, εξαιρετικός στο να αλλάζει ρυθμούς και πολύ βελτιωμένος δημιουργικά, είναι ο παίκτης που δίνει τον τόνο στην επίθεση της Βαλένθια. Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να τον δούμε απέναντι στον Καμπάτσο, σε αυτό το επίπεδο. Σε μια αναμέτρηση δίχως αύριο, δίχως δεύτερη ευκαιρία.

Το μεγάλο ερώτημα για μένα είναι στο πώς θα προσεγγίσει η Ρεάλ αμυντικά το παιχνίδι. Σε γενικές γραμμές η άμυνα των Μαδριλένων ήταν σούπερ φέτος, το λένε όλοι οι δείκτες αυτό αλλά χωρίς τον Ταβάρες ίσως χρειαστεί να αλλάξει αρκετά και η φιλοσοφία της. Υπάρχει όμως ένα catch εδώ. Με τον Γκαρούμπα η άμυνα της Ρεάλ ενδέχεται σε κάποιες συνθήκες να γίνει ακόμα πιο λειτουργική ειδικά απέναντι στη Βαλένθια συγκεκριμένα και φυσικά αναφέρομαι στο κομμάτι του pick ‘n roll. Ο Ισπανός ψηλός έχει πολύ μεγαλύτερη ευχέρεια στο να βγει ψηλά, να αλλάξει, να κυνηγήσει guards και να καλύψει χώρους στην περιφέρεια, κάτι που ίσως αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο απέναντι σε μια ομάδα που βασίζει μεγάλο μέρος της δημιουργίας της ακριβώς εκεί.

Η Ρεάλ λοιπόν θα προσπαθήσει να επιβάλλει ξανά το μέγεθος και την αθλητικότητά της, αξιοποιώντας τα μεγάλα κορμιά στα φτερά με Χεζόνια, Ντεκ και Οκέκε, αλλά και το shot creation του Λάιλς, που μπορεί να ανοίξει μόνος του κλειστές άμυνες. Οι Μαδριλένοι θα στοχεύσουν να επιτεθούν πολύ με τον Λάιλς πιστεύω, έχει όλο το skillset για να απασχολήσει έντονα την άμυνα της Βαλένθια, και ταιριάζει και στο μαρκάρισμα με τους ψηλούς της Βαλένθια. Όλα εννοείται ότι περνούν από τα χέρια του Καμπάτσο, ο οποίος έκανε μια εξαιρετική σεζόν, ειδικά από το τρίποντο και είναι ο παίκτης που μπορεί με τις πάσες του να μετακινήσει την άμυνα της Βαλένθια. Νομίζω υπάρχει και το υπόβαθρο για ένα καλό παιχνίδι από τον Μάριο Χεζόνια, ο οποίος νομίζω χρωστάει μια ένα καλό final four στη Ρεάλ μετά το ναυάγιο του Βερολίνου. Το κρίσιμο ζήτημα για τη Ρεάλ όπως και για κάθε ομάδι που αντιμετωπίζει τη Βαλένθια είναι αν θα μπορέσει να ελέγξει το τέμπο. Γιατί αν το παιχνίδι πάει σε set καταστάσεις και η Ρεάλ επιβάλλει την physicality της, τότε λογικά θα έχει τον πρώτο λόγο. Αν όμως η Βαλένθια βρει ρυθμό στο ανοιχτό γήπεδο, χτυπήσει μέσα από συνεχόμενα pick ‘n roll και μεταφέρει πίεση στην περιφερειακή άμυνα της Ρεάλ, τότε ο ημιτελικός μπορεί να γίνει πολύ πιο ανοιχτός απ’ όσο περιμένει ο περισσότερος κόσμος. H Ρεάλ προστατεύει πολύ το rebound, περισσότερο απ’ τον καθένα για την ακρίβεια, πρώτη σε DREB% αλλά πόσο από αυτό είναι Tavares effect?

The sum–up

Η Ρεάλ κουβαλάει εμπειρία, ποιότητα, μέγεθος και τη γνώση τέτοιων βραδιών. Είναι μια ομάδα που ξέρει να επιβιώνει σε συνθήκες πίεσης και που σχεδόν πάντα βρίσκει τρόπο να βρίσκεται εκεί στο τέλος. Η Βαλένθια όμως μπαίνει στο παρκέ χωρίς βάρος, χωρίς πρέπει και με μια άγνοια κινδύνου που πολλές φορές σε τέτοια events μπορεί να αποδειχτεί τεράστιο όπλο. Αν οι Μαδριλένοι επιβάλλουν τον ρυθμό και τη δύναμή τους λογικά θα περάσουν. Αν όμως το παιχνίδι ανοίξει, αν η Βαλένθια βρει αυτοπεποίθηση νωρίς και μεταφέρει πίεση στο φαβορί, τότε ο δεύτερος ημιτελικός μπορεί να κρύβει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ’ όσο δείχνει αρχικά το ζευγάρι. Περιμένω ένα παιχνίδι που θα οριστεί από τον Καμπάτσο, με την απουσία του Ταβάρες αυτός είναι ο παίκτης που θα βγει μπροστά για να οδηγήσει την Ρεάλ στον τελικό έχοντας και τον ρόλο του οργανωτή για τη Ρεάλ αλλά και αυτού που θα πιέσει τους αντίπαλους γκαρντ της Βαλένθια. Δυσκολεύει χωρίς Έντι το έργο, αλλά η Ρεάλ παραμένει για μένα το φαβορί του ζευγαριού. Η Βαλένθια όμως δεν έχει να χάσει τίποτα, κι αν τα πρώτα 2-3 σουτ μπουν, δεν ξέρουμε τι παιχνίδι μπορεί να δούμε μπροστά μας.