2026 Euroleague Playoffs: Καλώς ήρθατε στην κόλαση

Γράφει ο 77

Η οδηγία ήταν λιτή αλλά σαφής : «Ετοιμάσου για τα play offs!».

Ετοιμάστηκα και πατάω παρκέ (ή glass floor…).

Αναπολώ τις εποχές που περιμέναμε τις δυο εβδομαδιαίες αναρτήσεις του Jim με pre και post game αναλύσεις. Τώρα, βέβαια, τις έχουμε άμεσα, σπαρταριστές και live. Έχει πάντως και το κείμενο τη γοητεία του.

Με τόσο content να κυκλοφορεί, όποιος αποφασίζει να γράψει κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα της επανάληψης. Με τα pods, τα live κλπ να μας κατακλύζουν, ακόμη κι αν καταναλώνεις κάποια απ’ αυτά επιλεγμένα, είναι δύσκολο να το αποφύγεις. Απ’ την ημέρα που πήρα το σινιάλο, απέχω συνειδητά ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Για να μην προσθέσω κι εγώ μια απ’ τα ίδια. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα.

Οι σκέψεις μου για τις τέσσερις σειρές.

Real Madrid – Hapoel Tel Aviv

Με καμιά απ’ τις δυο δεν ψήθηκα φέτος. Η Ρεάλ μηδέν οξέα – μηδέν λιπαρά. Η Χάποελ βγήκε στον αφρό κυρίως λόγω της ατομικής ποιότητας κάποιων παικτών, περίμενα μεγαλύτερο αποτύπωμα απ’ τον Ιτούδη ο οποίος περισσότερο αναλώνεται με το επικοινωνιακό και τους haters που πολεμούν την ομάδα του.

Οι Μαδριλένοι ετοιμάζονται για την 17^η σειρά τους απ’ τη σεζόν 2004-05 και μετά μετρώντας 10-6 ως τώρα. Και στις 9 προηγούμενες με πλεονέκτημα έδρας κατάφεραν να πάρουν την πρόκριση. Η Χάποελ πρωτάρα γενικά στην Euroleague. Στην παρθενική της παρουσία καταφέρνει να βρεθεί στα play offs.

Στη regular season είχαμε δυο νίκες για τους Ισπανούς. Με την τελευταία πρόσφατη στη Μαδρίτη όπου είχε κατηφόρα για τους Ισραηλινούς. Αυτό το τελευταίο ματς σίγουρα θα αποτελέσει case study για τον coach Ιτούδη.

Στο συγκεκριμένο match up έχουμε δυο διαφορετικές ομάδες αναφορικά με τη δομή τους και με το τι επιδιώκουν μέσα στο γήπεδο. Η Ρεάλ έχει μέγεθος το οποίο προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει παίζοντας μπάσκετ συνεργασίας με εργαλεία που παραπέμπουν περισσότερο σε παραδοσιακές νόρμες. Σε αντίθεση με τη Χάποελ η οποία μοιάζει πιο μοντέρνα και σύγχρονη, κατά κανόνα αρέσκεται σε small σχήματα ποντάροντας κυρίως στην προσωπική φάση των προικισμένων περιφερειακών της και στον υψηλό δείκτη αθλητικότητας που απλώνεται σ’ όλες τις θέσεις.

Αρκετά διαφορετικό ήταν και το ξεκίνημα της καθεμιάς.

Η Ρεάλ πρόσθεσε στο ρόστερ της παίκτες με χαρακτηριστικά που έλειπαν απ’ την περσινή limited version. Ωστόσο, το ξεκίνημα ήταν χλιαρό προβληματίζοντας μέχρι και την 10^η αγωνιστική. Με χαρακτηριστική τη δυσκολία να εντάξει τους νέους παίκτες στο αγωνιστικό στυλ που ήθελε να λανσάρει ο Σκαριόλο. Στην πορεία με το rotation να λαμβάνει συγκεκριμένη μορφή (παραγκωνίστηκε ο Κράμερ ο οποίος είχε αρχικά ρόλο και πήγε πιο πίσω το project Πρόσιντα) και την επιστροφή στον κλασσικό άξονα Καμπάτσο – Ταβάρες, βρήκε ρυθμό κερδίζοντας. Έχουμε δηλαδή μια Ρεάλ αρκετά κοντά στην περσινή εκδοχή αλλά με περισσότερα όπλα και μεγαλύτερο ποιοτικό βάθος ειδικά στη γραμμή των forwards (στους Χεζόνια – Ντεκ προστέθηκαν οι Λάιλς – Οκέκε που φτιάχνουν το spacing).

Η Χάποελ μπήκε φουριόζα και για αρκετές εβδομάδες βρισκόταν στο Νο 1 της βαθμολογίας. Ο ενθουσιασμός της υπερφιλόδοξης πρωτάρας και το γεγονός ότι οι κλασσικοί contenders μπήκαν με το mood στο ρελαντί, δημιούργησαν θόρυβο. Προϊόντος του χρόνου το πράγμα ισορρόπησε έχοντας και μια περίοδο παρατεταμένης αγωνιστικής κάμψης κατά τη διάρκεια της οποίας όλα φαίνονταν στον αέρα. Η απότομη προσγείωση δοκίμασε τις αντοχές του έτσι κι αλλιώς άμαθου οργανισμού. Η εσωτερική ανακατωσούρα οδήγησε στην απόφαση για προσθήκες. Επιχειρήθηκε το μεγάλο κόλπο με τον Νάιτζελ Χέις-Ντέβις έχοντας ούτως ή άλλως κενό στο «4». Τελικά προστέθηκαν δυο παίκτες (Ράντλοφ – Έντουαρντς) οι οποίοι όμως δεν απέκτησαν ποτέ σημαντικό ρόλο στο rotation. Η ομάδα φάνηκε να συνέρχεται, πήρε τα ματς που έπρεπε αλλά έκλεισε τη regular season με μια σβουρηχτή σφαλιάρα στο Μονακό κι αρκετά ερωτηματικά να τη συνοδεύουν ενόψει των play offs. Κυρίως αναφορικά με την αμυντική της εικόνα η οποία είναι average παρά την ύπαρξη κάμποσων ικανών individual αμυντικών.

ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Έχουμε δυο εκ διαμέτρου αντίθετες συμπεριφορές εδώ. Η Ρεάλ παραδοσιακά και λόγω Ταβάρες έχει υψηλούς δείκτες (top 3 στη λίγκα) και στις δυο πλευρές του γηπέδου. Στον αντίποδα, η Χάποελ βρίσκεται στον πάτο σε αμυντικό κι επιθετικό ριμπάουντ. Εδώ, λοιπόν, βρίσκουμε το πρώτο πεδίο στο οποίο θα παιχτεί μεγάλο μέρος της μάχης των κατοχών. Η διαφορά στο μέγεθος δικαιολογεί ως ένα σημείο την μεγάλη απόκλιση αλλά δεν αρκεί. Είναι και το είδος της άμυνας που επιλέγεται. Ο Ιτούδης συνηθίζει να παίζει με αλλαγές, εδώ ίσως να το κάνει ελεγχόμενα αφού ο αντίπαλος δεν διαθέτει τον γκαρντ με την προσωπική φάση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο περιορισμός της αιμορραγίας των Ισραηλινών στο αμυντικό ριμπάουντ αποτελεί προαπαιτούμενο για να παίξουν τη σειρά με καλές πιθανότητες. Αν δεν τα καταφέρουν, θα υποκύψουν και μάλιστα εύκολα.

ΤΟ MID–RANGE ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΟΥΛΑ

Ο Ιτούδης θα προσπαθήσει να μετατρέψει τον Ταβάρες σε non–factor μειώνοντας τα λεπτά του. Όσο περνούν τα χρόνια αυξάνονται οι περιπτώσεις που οι αντίπαλοι της Ρεάλ το καταφέρνουν. Ο coach διαθέτει ίσως τo πιο προικισμένo επιθετικά back court της λίγκας. Όλοι οι γκαρντ του, μεταξύ άλλων δεξιοτήτων, εκτελούν εξαιρετικά με pull up από μέση απόσταση. Οπότε, θα χτυπήσει τη μαδριλένικη άμυνα στο πρώτο σκριν στην μπάλα με εμπλεκόμενο τον Ταβάρες. Στόχος να ακολουθήσει ο αντίπαλος πάγκος και να βγει ο μπαμπούλας απ’ τη μέση για όσο περισσότερο χρόνο γίνεται.

Σ’ αυτό το πεδίο, η Χάποελ διαθέτει ένα ακόμη δυνητικό όπλο. Την ευχέρεια του Μότλεϊ να εκτελεί απ’ τα 5-6 μέτρα. Ο Αμερικανός center με τη μεγάλη επιθετική γκάμα διαθέτει κι αυτή τη δεξιότητα. Μπορεί να τραβήξει τον Ταβάρες μακριά απ’ το καλάθι ανοίγοντας διαδρόμους για τους καλούς slashers της ομάδας του. Το ζήτημα, ωστόσο, εδώ είναι πως ο Μότλεϊ είναι πλέον 3^ος ιεραρχικά στο rotation με τον Οντιάσε να τον έχει προσπεράσει κυρίως λόγω της μεγάλης τους διαφοράς στο αμυντικό impact.

Η ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠΑΤΣΟ ΚΑΙ Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΥΠΑΡΧΕΙ

Σειρά έχει το δεύτερο μέρος του άξονα. Ο Αργεντίνος ζουμπάς δεν είναι ο παίκτης που ξέραμε. Στα 35 πλέον τα κουράγια του λιγοστεύουν. Κι αυτό έχει ξεκάθαρη επίδραση και στην πνευματική του ισορροπία. Τον βλέπουμε όλο και συχνότερα να χάνει την αυτοκυριαρχία του, πέρα απ’ τις καθιερωμένες τεχνητές προβοκάτσιες του.

Ο Φάκου έστω κι έτσι είναι πολύ σημαντικός για τη Ρεάλ. Ο Σκαριόλο βασίζει πάνω του την επίθεση συνεργασίας που προσπαθεί να λανσάρει, είναι αξιοσημείωτο πως η Ρεάλ παράγει γενικά πολλά και καλά σουτ κατά κύριο λόγο απ’ την ικανότητα του Καμπάτσο να μετακινεί με ακρίβεια την μπάλα απ’ τη δυνατή στην αδύνατη πλευρά. Φέτος διαθέτει και τους σουτέρ για να τα βάλουν (Λάιλς, Οκέκε).

Το σύνθημα, λοιπόν, είναι «στοχεύστε τον κοντό». Η Χάποελ δεν έχει τον stopper στα γκαρντ που θα πιέσει την μπάλα για να τον κουράσει. Δεν νομίζω πως θα σπαταλήσει εκεί ο coach το κεφάλαιο Μάλκολμ αφήνοντας τον Χεζόνια να αλωνίζει. Οπότε, θα τον στοχεύσει στην επίθεση με τον Αργεντίνο σε ρόλο αμυνόμενου. Πάλι τα γκαρντς θα είναι ο πολιορκητικός κριός, πάλι το ball screen, πάλι η δυνατότητα να εκτελούν πάνω απ’ το κεφάλι του Καμπάτσο.

Η εναλλακτική του Σκαριόλο είναι ο Μαλεντόν. Ο Γάλλος δεν έχει δικαιώσει φέτος τις προσδοκίες διανύοντας μια μέτρια σεζόν. Στα 15’ που δεν είναι ο Καμπάτσο στο παρκέ, αναλαμβάνει να τρέξει την επίθεση της ομάδας χωρίς όμως τα αποτελέσματα να είναι ικανοποιητικά. Δεν φαίνεται να έχει ταιριάξει με το στυλ, σαν να νιώθει άβολα στο υπάρχον πλαίσιο. Είναι, λοιπόν, αμφίβολο πως θα ανταποκριθεί αν χρειαστεί να σηκώσει μεγαλύτερο όγκο αποφάσεων.

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΡΕΑΛ

Το επιθετικό παιχνίδι της Χάποελ είναι guard–based. Δεν υπάρχει παιχνίδι στο low post εκτός από σκόρπιες απόπειρες του Μπράιαντ και του Μότλεϊ αλλά αναφέρθηκε παραπάνω πως ο Αμερικανός έχει συρρικνωμένο ρόλο, δεν κυκλοφορεί ιδιαίτερα η μπάλα. Στόχος είναι είτε το iso είτε ο Οτούρου στο ρολάρισμα. Η 1 on 1 άμυνα της Ρεάλ θα δοκιμαστεί. Αν ζεσταθούν παίκτες όπως ο Μπλέικνι, ο Τζόουνς, ο Μπράιαντ, ο Μίτσιτς είναι ικανοί να γράφουν όλο το βράδυ.

Αναδεικνύεται εκ των πραγμάτων η χρησιμότητα του Αμπάλδε, του καλύτερου περιφερειακού αμυντικού της Ρέαλ στην προσωπική άμυνα. Μπορεί να μαρκάρει και στις τρεις θέσεις του back court, είναι σκληρός και πλέον περπατημένος σε τέτοια μονοπάτια. Αν συνεχίσει δε να σουτάρει αξιόπιστα από μακριά τα 3-4 spot ups που του αναλογούν, θα αυξήσει τα λεπτά του και θα μετατραπεί σε παράγοντα. Μην ξεχνάμε πως οι υπόλοιποι είναι ο Φελίζ τον οποίο ο Σκαριόλο παίζει κυρίως στο «2» κι ο Γιουλ. Δεν αποκλείεται εδώ να δούμε κάποια απ’ τις γνωστές match up ζώνες του Σκαριόλο για να ελέγξει την περιφερειακή γραμμή του αντιπάλου.

ΧΕΖΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΙΤΣΙΤΣ

Ποιο πρόσωπο θα εμφανίσουν οι δυο stars; Έχει ενδιαφέρον η συμπεριφορά τους σε συνδυασμό με όσα βλέπουμε ως τώρα απ’ αυτούς.

Ο Κροάτης σε γενικές γραμμές πραγματοποιεί καλή σεζόν με σκαμπανεβάσματα πάντως αλλά και μερικές εξαιρετικές βραδιές. Είναι ίσως ο μοναδικός παίκτης στον οποίο ο Σκαριόλο ποντάρει για ο,τιδήποτε εκτός συστήματος. Υπάρχουν plays με τον Χεζόνια στο low post για να τελειώσει είτε πηγαίνοντας προς τα μέσα, είτε με το πολύ αποτελεσματικό fade away σουτάροντας συνήθως πάνω απ’ το κεφάλι του αντιπάλου. Φυσικά στο transition με τον Μάριο να καλπάζει. Αλλά και με απομόνωση στην περιφέρεια για να εκτελέσει για τρεις. Το ζήτημα είναι το αμφιλεγόμενο φιλτράρισμα των εκτελέσεών του και η ικανότητά του να ηγηθεί στις δύσκολες στιγμές.

Ο Σέρβος είναι οριακά απογοητευτικός φέτος. Επιεικώς μέτριο conditioning, δυσκολεύεται πλέον να περάσει στην αλλαγή ακόμη και βαριά κορμιά, πρόβλημα στο ball handling, δεν σουτάρει καλά από μακριά και γενικά απέχει πολύ απ’ τον παίκτη που γνωρίζαμε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο coach δεν τον επέλεξε για να κλείσει ματς που κρίνονταν στις τελευταίες κατοχές προτιμώντας τον Τζόουνς. Εκτός από σκόρπιες εκλάμψεις, ο Σέρβος δεν δικαιολόγησε το τεράστιο συμβόλαιό του. Είναι όμως ο Μίτσιτς. Αν κάποιοι απ’ τη Χάποελ έχουν διανύσει επιτυχημένα τη διαδρομή, αυτοί είναι ο Βάσα κι ο Μπράιαντ.

Απ’ όποια σκοπιά κι αν το εξετάσει κανείς, η έμπειρη και περπατημένη Ρεάλ είναι ξεκάθαρο φαβορί. Με βάση τη γενικότερη εικόνα της όλη τη χρονιά, δεν θα την τοποθετούσα στα φαβορί για το F4. Το ματσάρισμα όμως που της έλαχε της δίνει προβάδισμα. Η εκτίμησή μου είναι 60%-40% υπέρ των Μαδριλένων.

Fenerbahce – Zalgiris

Πολλά ντεσού εδώ. Οι ομάδες συναντιούνται ξανά μετά τη σειρά του 2019 οπότε η Φενέρ του Ζέλικο επικράτησε με 3-1 της Ζάλγκιρις του Σάρας με δυο σερί διπλά στο Κάουνας. Ο Σάρας κόντρα στους συμπατριώτες του, την πρώτη του ομάδα στην καριέρα του ως head coach, τον επί χρόνια άμεσο συνεργάτη του Τόμας Μασιούλις, με τωρινό assistant τον Μακσβίτις πρώην head coach της Ζάλγκιρις. Μαλλιά κουβάρια γίναμε.

https://www.youtube.com/watch?v=XLfGyGtKiog

Κι εδώ δυο ομάδες με αντίθετες διαδρομές μέσα στη σεζόν. Η Φενέρ από ένα σημείο και μετά και μέχρι πριν από 2 μήνες, έπαιζε με την αύρα του αδιαμφησβήτητου Νο 1. Ακολούθησε η θορυβώδης πτώση που την προσγείωσε στο Νο 4. Την ταλαιπώρησαν πολλοί και συχνοί τραυματισμοί με τον coach να οδηγείται σε εκτεταμένο rotation δίνοντας λεπτά σε αρκετούς παίκτες στων οποίων την ετοιμότητα μπορεί να βασιστεί τώρα. Ενώ προστέθηκαν ένας ψηλός που έλειπε χωρίς ωστόσο αυτή η προσθήκη (Σίλβα) να κάνει αισθητή διαφορά κι ένας γκαρντ (Ντε Κολό) με χιλιόμετρα στη λίγκα πατώντας στα χνάρια της περσινής περίπτωσης Μακόλουμ.

Απέναντι, η Ζάλγκρις με θαυμαστή σταθερότητα και μικρές διακυμάνσεις μέσα στη χρονιά. Με σταδιακή και σταθερή βελτίωση χωρίς να χάσει ποτέ την επαφή της με την 6άδα. Λίγοι τραυματισμοί (τα συνηθισμένα διαστήματα ετησίως του Γκος και μερικά σκόρπια χαμένα παιχνίδια των υπολοίπων) και καμία απολύτως προσθήκη παρά το διαπιστωμένο κενό στο «5» που χάσκει απ’ την αρχή.

Στα φετινά μεταξύ τους είχαμε δυο νίκες για τους Λιθουανούς στη regular season. Κι αν η πρώτη στο Κάουνας ήταν σε πολύ πρώιμο στάδιο της σεζόν (μόλις 2^η αγωνιστική), η δεύτερη στην Κωνσταντινούπολη πριν από σκάρτο έναν μήνα είναι πολύ νωπή για να την προσπεράσουμε. Μας δίνει ένα δείγμα του τι να περιμένουμε αφού το ματς ήταν σημαντικό κι η κατάσταση των αντιπάλων προσομοιάζει με την τωρινή.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΚΙ Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΣΑΡΑΣ

Κι οι δυο ομάδες έχουν ως βασική κατεύθυνση το μισό γήπεδο και το σεταρισμένο παιχνίδι. Αυτό δηλαδή που θεωρητικά επικρατεί στις μάχες της άνοιξης. Μόνο που εκεί είναι κάπως διαφορετικές οι επιδιώξεις τους τουλάχιστον επιθετικά.

Μετά από δυο χρόνια μπορούμε να επικαλεστούμε τη μετάλλαξη του Σάρας. Μόνο το set παιχνίδι και η top άμυνα θυμίζουν τον παλιό του εαυτό. Ο Λιθουανός tactician άφησε στην άκρη τις συνεργασίες, την κίνηση μακριά απ’ την μπάλα, την αρμονία, την κυκλοφορία, τα κοψίματα, την έμφαση στο low post, τα big σχήματα. Είτε αναγκαστικά είτε από επιλογή στράφηκε σε παίκτες με ικανότητα στην προσωπική φάση, εκτίμησε περισσότερο τα αθλητικά προσόντα και αγάπησε το small ball. Αυτή η στροφή, κατά πολλούς, τον οδήγησε πέρσι στον τίτλο. Και φέτος, λοιπόν, ακολουθείται η ίδια συνταγή.

Ο Σάρας προσπαθεί να διαμορφώσει το πλαίσιο για να αναδειχτεί η ικανότητα των Μπόλντγουιν και Χόρτον-Τάκερ στο ένας εναντίον ενός τοποθετώντας δίπλα τους καλούς σκρίνερ και σουτέρ. Με τον Μπιμπέροβιτς μονίμως οπλισμένο και ικανό να εκτελέσει όλων των ειδών τα σουτ, οι χώροι είναι εξασφαλισμένοι. Εσχάτως έχει ανέβει κι ο Μπόστον Τζούνιορ ο οποίος επίσης διακρίνεται γι’ αυτή του τη δεξιότητα. Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως το τελευταίο δίμηνο οι επιθετικοί δείκτες της ομάδας έχουν κάνει βουτιά, όχι ότι ήταν ποτέ απ’ τους υψηλότερους.

Στο ίδιο tempo παίζει κι η Ζάλγκιρις με διαφορετικές επιδιώξεις. Υπάρχει ως κεντρικός άξονας ο καταπληκτικός Φρανσίσκο και γύρω απ’ αυτόν περιστρέφεται μεγάλο μέρος του επιθετικού play book. Οι Λιθουανοί δεν είναι τόσο μονόπαντοι με την προσωπική φάση των γκαρντ. Υπάρχει παιχνίδι στο low post με Ουλανόβας, Μπραζντέικις, Τουμπέλις, Ράιτ, plays με συνεργασίες δύο παικτών και εξαιρετικό spacing. Δεν περνά απαρατήρητο πως η ομάδα σουτάρει τρίποντα πιο εύστοχα από κάθε άλλον στη λίγκα έχοντας πρακτικά παροπλισμένο τον καλύτερό της σουτέρ (Σιρβίντις). Το κρατάμε αυτό για παρακάτω.

ΤΗΣ ΑΜΥΝΗΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τίθενται αντιμέτωπες δυο απ’ τις καλύτερες άμυνες (top 4) της λίγκας.

Η Φενέρ σχεδόν απ’ το ξεκίνημα της regular season έχει στρογγυλοκαθίσει στο Νο 1 με βασικό της εργαλείο την άμυνα αλλαγών και μπροστάρη τον εκπληκτικό φέτος Μέλι (ο δικός μου DPOY). Ο Ιταλός στα 35 του ξεδιπλώνει μια κρυμμένη ή κατ’ άλλους υποτιμημένη ικανότητα να αμυνθεί απέναντι σε οποιονδήποτε γκαρντ της Euroleague μένοντας μπροστά του. Ο Σάρας έχει τα γκαρντ να τον υποστηρίξει στην πίσω γραμμή. Η απουσία του Μέλι το τελευταίο διάστημα κλόνισε το αμυντικό οικοδόμημα κι αυτό επηρέασε όλο το παιχνίδι των Τούρκων. Πλέον με τον Ιταλό να έχει επιστρέψει, ο Σάρας αισιοδοξεί πως η ομάδα του θα προσεγγίσει τα αμυντικά της standards γνωρίζοντας πως αν μείνει μακριά απ’ αυτά θα χάσει μεγάλο μέρος των πιθανοτήτων να προκριθεί. Απέναντι θα βρει μια πολύ καλή επιθετική ομάδα με αξιοσημείωτη γκάμα επιλογών.

Η Ζάλγκρις παίζει διαφορετικά στα μετόπισθεν, θα έλεγα λιγότερο φυσικά και με μεγαλύτερη σοφία. Δεν έχει τους ψηλούς να αμυνθούν αποτελεσματικά στις αλλαγές, ούτε ξεχειλίζει από αθλητικότητα στους forwards οπότε διαμορφώνει την τακτική της ανάλογα τον αντίπαλο. Είναι χαρακτηριστικός ο ρυθμός βελτίωσής της σ’ αυτό το κομμάτι όσο προχωρούσε η σεζόν αυξάνοντας τον βαθμό συνοχής του γκρουπ. Σημαντική συνεισφορά σ’ αυτόν τον τομέα είχε η επιστροφή του Γκεντράιτις ο οποίος συμπλήρωσε ιδανικά τους τρεις βασικούς γκαρντ της ομάδας προσφέροντας αμυντική συνέπεια και πίεση στην μπάλα.

Ο MVP (Sorry, Σάσα)

Ο Φρανσίσκο κάνει ονειρεμένη σεζόν κι ετοιμάζεται στα 29 για το μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του. Ο Γάλλος μοιάζει ώρες ώρες ασταμάτητος κατανέμοντας ισορροπημένα τις αποφάσεις του μεταξύ εκτέλεσης και δημιουργίας. Παίζει με τρομερή αυτοπεποίθηση και γι’ αυτό μπορεί πλέον να είναι αποδοτικός ακόμη και σε βραδιές που δεν του πηγαίνουν. Έχει αλματώδη πρόοδο στις αποφάσεις και μεταφέρει σιγουριά σε όλη την ομάδα. Ο τρόπος που ταίριαξαν δίπλα του οι Γκος και Λο έστρωσε το έδαφος για να δούμε την καλύτερη εκδοχή του Γάλλου με ξεκάθαρο ρόλο leader.

Ο περιορισμός του είναι η Νο 1 προτεραιότητα του Σάρας. Νομίζω πως ο coach θα προσπαθήσει να δώσει στον Φρανσίσκο περισσότερο ρόλο εκτελεστή θεωρώντας πως αν τον αποκόψει απ’ τους συμπαίκτες του θα περιορίσει και την επιθετική παραγωγή των αντιπάλων στοχεύοντας κυρίως στον Ράιτ. Ο Ντέβον Χολ είναι η προφανής επιλογή για να τον αναχαιτίσει συν φυσικά τους ψηλούς στις αλλαγές. Μέλι, Γιάντουνεν πρωτίστως και Μπιρτς δευτερευόντως.

ΤΟ ΒΑΘΟΣ

Ο Μασιούλις έχει οριοθετήσει τελευταία το rotation υπολογίζοντας 10 ενεργούς παίκτες. Οι τέσσερις γκαρντ (Φρανσίσκο-Γκος-Λο-Γκεντράιτις), Μπραζντέικις-Ουλανόβας-Μπουτκεβίτσιους στα φτερά με την ευχέρειά τους να καλύπτουν πάνω από μια θέση. Ράιτ-Τουμπέλις-Σλίβα στην front line. Ο Μπιρούτις κι ο Σιρβίντις έμειναν πιο πίσω και δύσκολα θα βρουν σοβαρά λεπτά στη σειρά.

Απέναντι θα παραταχθεί μια ομάδα που μπορεί να πάρει πράγματα απ’ τον 13^ο ή 14^ο παίκτη του ρόστερ. Ενδεικτικές οι περιπτώσεις του Μπιτίμ, του Μπιρσέν, του Μπέικοτ (θα χρειαστεί αν τελικά απουσιάσει ο Σίλβα). Ο Σάρας γνωρίζει πως αν η σειρά προχωρήσει βαθιά, θα μπορεί να ποντάρει σε παίκτες που έχουν να δώσουν έστω για 2-3 λεπτά.

ΤΟ ΣΟΥΤ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΩΝ

Η δύναμη πυρός των Λιθουανών βρίσκεται στα γκαρντ και στο «5». Το δίδυμο Φρανσίσκο – Ράιτ και οι Γκος – Λο σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην επίθεση. Υπάρχει, όμως, η κρίσιμη παράμετρος των ενδιάμεσων στις θέσεις 2, 3 και 4 οι οποίοι υποστηρίζουν με συνέπεια την επιθετική λειτουργία της ομάδας. Μπραζντέικις, Μπουτκεβίσιους, Ουλανόβας, Σλίβα και Τουμπέλις σουτάρουν φέτος εξαιρετικά παρόλο που δεν πρόκειται για φοβερούς σουτέρ (ο καλύτερος όλων Σιρβίντις είναι ουσιαστικά εκτός rotation). Και οι πέντε μαζί σουτάρουν με 42,5% απ’ το τρίποντο με περίπου 10 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Η ποιότητα των spot ups 3s που δημιουργούνται παρέχουν την ευκαιρία ακόμη και σε παίκτες όπως ο Μπραζντέικις να κάνουν career high στην καριέρα τους. Σουτάρουν αν και όποτε πρέπει.

Εύλογα, λοιπόν, διαπιστώνει κανείς πόσο σημαντική για την έκβαση της σειράς θα είναι η αποτελεσματικότητα των πέντε ενδιάμεσων απ’ τα 6,75 και οι περιστροφές της τούρκικης άμυνας. Στο ματς της Κωνσταντινούπολης πριν από έναν μήνα, οι Λιθουανοί σούταραν 13/21 τρίποντα με τους τρεις (Σλίβα, Μπουτκεβίτσιους, Τουμπέλις) να έχουν 7/11.

Η ΡΟΠΗ ΤΗΣ ΦΕΝΕΡ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ

Σπάνιο μια ομάδα που επιτίθεται κατά κύριο λόγο με προσωπική φάση και σε χαμηλό pace, να έχει υψηλό δείκτη λαθών ανά κατοχή (Νο 19 στη λίγκα). Ένα πρόβλημα που κουβαλά από πέρσι η ομάδα κι ο Σάρας δεν έχει βρει λύση. Οι κυρίως χειριστές (Μπόλντγουιν, Χόρτον-Τάκερ) που είναι ξεκάθαρα 1 on 1 παίκτες έχουν ροπή στο λάθος. Ο μεν Μπόλντγουιν παρά τη βελτίωσή του στο decision making, δεν έχει αποκτήσει ακόμη την απαιτούμενη ισορροπία κι αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ότι χάνει συχνά την αυτοκυριαρχία του. Ο δε Χόρτον-Τάκερ είναι μια μπουλντόζα σε ένα ασυνήθιστο για τον ίδιο πλαίσιο. Για έναν περιφερειακό παίκτη που στηρίζεται τόσο στο λεγόμενο bully ball υπάρχουν δύο όψεις. Η μια πως δύσκολα ματσάρεται κι η άλλη πως στους λιγότερους χώρους της Euroleague το λάθος παραμονεύει.

Η Ζάλγκιρις δεν προκαλεί λάθη στον αντίπαλο, δεν αμύνεται τόσο φυσικά, δεν είναι η ομάδα που θα ρισκάρει. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, αν η Φενέρ μπορέσει να χαμηλώσει τον δείκτη TOV% και ιδιαίτερα τα λάθη με την μπάλα ζωντανή.

ΤΟ LAST DANCE ΤΟΥ ΝΤΕ ΚΟΛΟ

Ο Γάλλος legend της Euroleague έχει ανακοινώσει πως αποχωρεί απ’ την ενεργό δράση μετά το τέλος της σεζόν. Επέστρεψε στα μέσα της χρονιάς στην Κωνσταντινούπολη για έναν τελευταίο χορό στην κεντρική σκηνή. Ο Σάρας τον υπέγραψε ποντάροντας σε ένα ακόμη colpo groso σαν το περσινό με τον Μακόλουμ. Ο Ντε Κολό έχει γλυκάνει κάπως την επίθεση των Τούρκων, έχει τεράστια εμπειρία και μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός στις στιγμές που η ομάδα θα στραφεί σ’ αυτόν. Είτε να σκοράρει, είτε να δώσει τη σωστή πάσα, είτε να πάει στη γραμμή απ’ όπου είναι άχαστος. Ευτυχώς ο πρόσφατος τραυματισμός του δεν αποδείχτηκε τόσο σοβαρός με την επιστροφή του να γίνεται νωρίτερα απ’ όσο υπολογιζόταν.

Δεν υποτιμώ το wining mentality που κουβαλάει από πέρσι η Φενέρ, ούτε φυσικά την οξυδέρκεια του λατρεμένου Σάρας να ανατρέψει τα δεδομένα στραγγίζοντας μέχρι εκεί που δεν πάει το μυαλό του. Αλλά το momentum με το οποίο μπαίνουν οι ομάδες στη σειρά, γέρνει τη ζυγαριά προς την άλλη πλευρά. Δίνω προβάδισμα στους Λιθουανούς με 52%-48%.

Valencia – Panathinaikos

Απ’ όποια σκοπιά κι αν το εξετάσει κανείς, πρόκειται για δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους οι οποίοι θα συγκρουστούν με έπαθλο μια θέση στο F4. Η μια ομάδα νεανική, φρέσκια, με βάθος, χωρίς βαρύ brand και ένα ταβάνι που έχει ήδη σπάσει. Μπαίνει στη σειρά με άγνοια κινδύνου και την σιγουριά ότι δεν έχει να χάσει τίποτα. Κόντρα στην εμπειρία, το legacy, την κλάση, την αίσθηση του underperforming να πλανάται πάνω απ’ την ομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν και φυσικά την πίεση ότι δεν πρέπει να λείπει απ’ το «δικό» της F4.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα και ταυτόχρονα μυστήρια σειρά. Απ’ τη μια γνωρίζουμε τις επιδιώξεις κάθε ομάδας κι απ’ την άλλη είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η συμπεριφορά τους σ’ αυτό το σημείο της σεζόν λαμβάνοντας υπόψη την μέχρι τώρα πορεία, το momentum και την πρότερη εμπειρία τους σε τέτοια παιχνίδια.

Η τόσο πολυσυζητημένη ομάδα του Μαρτίνεθ (δίκαια COTY) θα παίξει για 2^η φορά σε play offs σκαρφαλώνοντας μάλιστα στο πολύ τιμητικό Νο 2 της κατάταξης.

Για να βρούμε την προηγούμενη συμμετοχή των «νυχτερίδων» σ’ αυτή τη φάση, πρέπει να πάμε 15 χρόνια πίσω. Με τον Πέσιτς προπονητή και αξιόλογο ρόστερ (Ντε Κολό, Ομάρ Κουκ, Πιετρούς, Κλαβέρ, Ράφα Μαρτίνεθ, Σαβάνοβιτς, Γιαφτόκας, Όγκουστιν), αποκλείστηκε στο game 5 απ’ τη Ρεάλ του Μολίν ο οποίος είχε προαχθεί σε head coach στο μέσο της διαδρομής αντί του Ετόρε Μεσίνα. Με ρόστερ τους Πριγκιόνι, Βελίτσκοβιτς, Σέρχι Ροντρίγκεζ, Γιουλ, Τόμιτς, Μίροτιτς, Ρέγες, Φίσερ.

https://www.youtube.com/watch?v=8txtnEtFA8c

Άλλη σειρά, πάντως, εκείνης της χρονιάς (2011) έχει μείνει αξέχαστη… Μια απ’ τις προηγούμενες 15 των «πρασίνων» οι οποίες κατανέμονται σε 7 προκρίσεις και 8 αποκλεισμούς.

Η φετινή εκδοχή της ομάδας και το στυλ που λανσάρει o Πέδρο Μαρτίνεθ έρχονται να προστεθούν στην περσινή Παρί που ταρακούνησε τον ευρωπαϊκό μπασκετικό κόσμο. Πρόκειται για ένα πιο εξελιγμένο μοντέλο, με μεγαλύτερες δυνατότητες, περισσότερες εναλλακτικές και καθόλου προσωποκεντρικό. Ήρθε η ώρα αυτό το μοντέλο να δοκιμαστεί σε συνθήκες play offs οι οποίες κατά κανόνα δεν ευνοούν το μπάσκετ που αρέσκεται να παίζει η Βαλένθια. Ήρθε η ώρα να διαπιστωθεί αν είναι βάσιμες οι επιφυλάξεις που συνήθως συνοδεύουν τέτοιου τύπου ομάδες. Ήρθε η ώρα να δείξει αν είναι πράγματι διαφορετική. Ήδη σπάει δυο κανόνες. Ότι όποια ομάδα παίζει up tempo είναι κατά κανόνα αμυντικά ευάλωτη και ταυτόχρονα μπλοκάρει όταν της σετάρουν το παιχνίδι. Νομίζω πως η πρώτη τους έγνοια στη Βαλένθια αφορά το πνευματικό σκέλος. Μην ξεχνάμε πως απ’ το ρόστερ μόνο ο Ντάριους Τόμπσον κι ο Κοστέλο έχουν μυρίσει Euroleague play offs στην καριέρα τους.

Η ιστορία του φετινού ΠΑΟ είναι γεμάτη αστερίσκους και ερωτηματικά. Η ομάδα σε κανένα σημείο της περιόδου δεν ήταν σταθερή, μακριά απ’ το μπάσκετ της ισορροπίας. Πολλά και συχνά τα σκαμπανεβάσματα, πολλές άσχημες ήττες, προσθήκες, αποχωρήσεις, τραυματισμοί, επιστροφές, κρίσεις και αμφιβολίες. Βρίσκεται, πλέον, μπροστά στο μεγάλο διακύβευμα.

Τα ματς των δύο ομάδων στη regular season έχουν συζητηθεί και αναλυθεί μέχρι εκεί που δεν πάει. Ειδικά το προ 20 ημερών στην Ισπανία, που είναι και πιο φρέσκο, σήκωσε μια κουβέντα περί του ματσαρίσματος, της τακτικής στόχευσης του ΠΑΟ αλλά και της δυνατότητάς του να παίξει κόντρα σε ομάδες με τα χαρακτηριστικά των «νυχτερίδων». Οι δυο εύκολες νίκες της Βαλένθια έχουν διαμορφώσει ήδη μια βάση για ανάλυση. Εκεί πρέπει να προστεθεί τώρα η παράμετρος της ιδιαίτερης φύσης των παιχνιδιών στα play offs.

Δεν συμμερίζομαι μια γενική αίσθηση πως η σειρά θα κριθεί απ’ τον Παναθηναϊκό και τον προπονητή του. Ότι δηλαδή η Βαλένθια αυτή είναι, δεν μπορεί να αλλάξει δέρμα. Την υποτιμούν ξεχνώντας πως έχουμε ζευγάρι μεταξύ του Νο 2 και του Νο 7. Υπάρχει κι ο αντίπαλος που προσαρμόζεται.

Ο ΡΥΘΜΟΣ

Ναι, ξέρω. Δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας. Ο ΠΑΟ για να έχει τύχει στη σειρά πρέπει να κατεβάσει τον ρυθμό, να μειώσει τις κατοχές, να οδηγήσει την πυραυλοκίνητη αντίπαλό του στο δικό του «γήπεδο» όπου θεωρητικά μπορεί να κεφαλαιοποιήσει την εμπειρία του, την ποιοτική του υπεροχή, τα χαρακτηριστικά των σολίστ του και την άνεση να παίζει κλειστά παιχνίδια.

Εδώ υπάρχουν δύο σκέλη. Το ένα σχετίζεται με το σχέδιο και το άλλο με την εφαρμογή. Χωρίς το πρώτο, προφανώς δεν μπορεί να υπάρξει το δεύτερο. Αλλά κι από μόνο του το σχέδιο δεν αρκεί. Έχει γίνει μεγάλη κουβέντα για τον coach και την προσέγγισή του αλλά ότι θα καταστρώσει ένα πλάνο βασισμένο στα χαρακτηριστικά του αντιπάλου, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως αυτό θα εκτελεστεί κιόλας. Μπορεί αυτά τα παιχνίδια να σκεπάζονται από ένα διαφορετικό πέπλο αλλά μην παραβλέπουμε ότι οι ομάδες παίζουν πάνω στις συνήθειες που έχουν αναπτύξει όλη τη χρονιά. Δεν πατούν ένα κουμπί και ξαφνικά αλλάζουν όλα.

Θεωρώ δεδομένο πως ο Αταμάν θα σκύψει πάνω απ’ το πρόβλημα και θα σχεδιάσει τον τρόπο που η ομάδα θα προσπαθήσει να αλλάξει τα δεδομένα των δυο ματς της regular season. Ωστόσο, εύλογα υπάρχει σκεπτικισμός αν το γκρουπ θα μπορέσει να το υπηρετήσει.

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ LOW POST

Ο ΠΑΟ θα πρέπει να αρχίσει απ’ την επίθεσή του για να ελέγξει το tempo. Βασικό εργαλείο στην επιχείρηση «κόψτε το γήπεδο στα δυο» είναι οι κατοχές στο low post. Χωρίς τον Λεσόρ για 1,5 χρόνο χάθηκε η οντότητα στο ζωγραφιστό, η ομάδα ξέμαθε να βάζει την μπάλα εκεί, στράφηκε ακόμη περισσότερο στο pick and roll με αποτέλεσμα να γίνει ευανάγνωστη. Με τον Γάλλο να έχει επιστρέψει έστω μακριά ακόμη απ’ τον καλό του εαυτό και τον Χέις – Ντέιβις πλέον στο ρόστερ οφείλει να ακουμπήσει την μπάλα χαμηλά. Με συνέπεια και επιμονή. Ακόμη κι αν δεν σκοράρει. Μέχρι κι ο Γκραντ μπορεί να αξιοποιηθεί εκεί όταν τον μαρκάρουν ο Μπάντιο ή ο Μοντέρο. Δεν θα είναι εύκολο. Η Βαλένθια πιέζει καλά την μπάλα δυσκολεύοντας την εισαγωγική πάσα ενώ έχει κορμιά να αμυνθούν χαμηλά.

Φθορά του αντιπάλου, αμυντική ισορροπία στο transition σε πρώτο χρόνο, εκτέλεση και δημιουργία για σουτ που θα προέλθουν από μέσα προς τα έξω (οι προπονητές συνηθίζουν να λένε ότι αυτού του τύπου τα σουτ είναι τα καλύτερα). Θα χρειαστεί αυτοσυγκέντρωση και προσήλωση κυρίως απ’ τους γκαρντ.

Ο ΝΑΝ

Σε συνέχεια του παραπάνω, θα είναι καταλύτης η συμπεριφορά του Αμερικανού. Και στις δυο πλευρές το γηπέδου.

Στο ματς στη «Roig Arena» τον σημάδευαν κυνικά. Ο Μπάντιο σκόραρε πάνω του με κάθε δυνατό τρόπο. Μετά από ντρίπλα, στημένος στην weak side, μετά από off screen. Ο Μοντέρο τον χτύπησε στο ένας εναντίον ενός. Ο Τέιλορ στο post. Ο Αμερικανός πρέπει να πειστεί ότι η συγκυρία είναι τέτοια που απαιτεί απ’ αυτόν περισσότερα.

Στην επίθεση το πράγμα είναι πιο περίπλοκο. Εφόσον ο ΠΑΟ αλλάξει την κατανομή των επιθέσεων φορτώνοντας μπάλες στο low post, θα χρειαστεί ο Ναν να φιλτράρει τις εκτελέσεις του. Σίγουρα να αποφύγει όσες προέρχονται επειδή έχει παρασυρθεί απ’ τον ρυθμό αλλά και όσες παίρνει επειδή θέλει βίαια να μπει στο πνεύμα του παιχνιδιού. Να αφήσει σουτ ακόμη κι αν τα θεωρεί «δικά» του. Να είναι υπομονετικός περιμένοντας το παιχνίδι να έρθει πάνω του. Και τότε αφού η ομάδα έχει καταφέρει τους τακτικούς της στόχους οδηγώντας το παιχνίδι στις τελευταίες κατοχές, να δράσει.

Είναι δύσκολο για τον παίκτη αλλά και για τον coach. Η πνευματική διαύγεια του Ναν είναι απαραίτητη.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΧΑΜΕΝΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Συνήθως οι ομάδες που χτυπούν πολύ στο transition, έχουν πρόβλημα στο 5 εναντίον 5. Η Βαλένθια δεν είναι απ’ αυτές. Ναι, η αποτελεσματικότητά της σε τέτοιες καταστάσεις δεν είναι η ίδια συγκριτικά με τις επιθέσεις στα πρώτα 8’’, αλλά δεν της λες και προβληματική. Έχει εναλλακτικές, δεν είναι μονοδιάστατη, εκτελεί κι εδώ με ταχύτητα τις δράσεις που επιλέγει. Ένα απ’ τα όπλα της στο set είναι το επιθετικό ριμπάουντ με το οποίο ασκεί πίεση στις άμυνες. Κι αυτό δεν αφορά απαραίτητα μόνο τους ψηλούς.

Θα χρειαστεί ομαδική προσπάθεια και κυρίως απ’ τους τρεις των περιφερειακών θέσεων για να μην προκύψει αιμορραγία. Στα δυο ματς της regular η Βαλένθια κέρδισε 1 στις 3 διεκδικούμενες μπάλες στο καλάθι του ΠΑΟ. Με τέτοια αναλογία, ο λογαριασμός των κατοχών δεν βγαίνει.

ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Άλλο ένα bullet για τον περιβόητο ρυθμό.

Το μπακαλίστικο «έχουμε 16 διαθέσιμα φάουλ σε 40’, κάντε τα» είναι μια επιλογή για να σταματήσεις το transition. Η άλλη αφορά τα φάουλ ακόμη και στο μισό γήπεδο, ακόμη κι αν αυτά δίνουν βολές όπου παρεμπιπτόντως η Βαλένθια έχει το χαμηλότερο ποσοστό στη λίγκα. Ο ΠΑΟ θέλει τις πολλές φυσικές διακοπές. Να σταματάει η ροή, να σπάει ο ρυθμός. Να μην σκοράρει ο αντίπαλος σε συνέχεια.

Τα time outs επίσης πρέπει να αξιοποιηθούν. Έστω κι αν χρειαστεί να σπαταληθεί κάποιο σε σημείο του παιχνιδιού που δεν φαίνεται να χρειάζεται. Ακόμη κι ένα κατά τα φαινόμενα χαμένο challenge.

ΤΟ ROTATION ΚΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Η Βαλένθια παίζει με 12 παίκτες στο rotation με μέση συμμετοχή για όλους μεταξύ 10’ και 24’. Είναι τόσο απαιτητικό το μοντέλο που ακολουθεί ο Μαρτίνεθ, οπότε η επιλογή του απλωμένου rotation μοιάζει μονόδρομος. Στη σειρά, βέβαια, ανάλογα την εξέλιξη ίσως δούμε κάποια τροποποίηση αλλά η φιλοσοφία δεν θα αλλάξει. Είπαμε πως οι ομάδες τείνουν να παίζουν όπως έχουν συνηθίσει όλη τη σεζόν.

Επιπλέον, δεν υπάρχουν περιορισμοί στα σχήματα που επιλέγει. Δεν υπάρχει δηλαδή το «δεν παίζει ο Α μαζί με τον Β» ή το «πάντα με τον Χ, πρέπει να βρίσκεται ο Υ στο παρκέ». Οι 7 περιφερειακοί του (Μοντέρο, Τόμπσον, Μπάντιο, Μουρ, Τέιλορ, Ντε Λαρέα, Πουέρτο) παίζουν ανά τριάδες με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς αφού ο καθένας τους καλύπτει πάνω από μια θέση. Το ίδιο και στους ψηλούς όπου εκτός του Σακό ο οποίος είναι μόνο «5», ο Μαρτίνεθ χρησιμοποιεί τους άλλους 4 και στις δυο θέσεις της front line (τον Κι τον έχουμε δει και ως «3»).

Ο ΠΑΟ θα πρέπει να ακολουθήσει. Να τρέξει μαζί με τον αντίπαλο, να ματσάρει την ενέργεια, να περάσει το μήνυμα πως δεν θα δώσει εύκολα τίποτα. Ειδικά αν η σειρά τραβήξει μέχρι το game 5. Είναι ερωτηματικό που θα κατευθυνθεί ο coach Αταμάν. Πρακτικά στηρίζεται σε 10 παίκτες με τους Μήτογλου και Καλαϊτζάκη να μένουν πίσω. Αλλά κι αυτή η 10άδα γεννά περιορισμούς σε δίδυμα ιδιαίτερα αν ληφθούν υπόψη οι συνθήκες της συγκεκριμένης σειράς (δύσκολο το Χουάντσο – Χέις Ντέιβις στην front line ή τα σχήματα με 3 γκαρντ) και τα κουράγια των Γκραντ και Φαρίντ.

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΣΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΣ

Εφόσον ο ΠΑΟ οδηγήσει τα ματς στις τελευταίες κατοχές θα έχει κάνει περισσότερη απ’ τη μισή δουλειά. Η συμπεριφορά της Βαλένθια στο τέλος ενός κλειστού παιχνιδιού δημιουργεί ερωτηματικά λαμβάνοντας υπόψη τα πεπραγμένα της στη regular season. Οι μπάλες πηγαίνουν στους χειριστές (κυρίως Μοντέρο και λιγότερο σε Μπάντιο, Τέιλορ) για να αποφασίσουν με τα αποτελέσματα να είναι συζητήσιμα. Η ομάδα δεν έχει τριβή ως γκρουπ με τέτοιες καταστάσεις και σίγουρα δεν έχει τεσταριστεί σε παιχνίδια τόσο μεγάλης σημασίας. Η εγγενής ανιωθίλα πάει περίπατο, οι δεύτερες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό, η αμφιβολία κυριαρχεί. Οπότε, είναι σημαντική η πιθανότητα μιας λανθασμένης απόφασης.

Στον αντίποδα, ο ΠΑΟ διαθέτει μάστορες του είδους. Χειρουργούς χωρίς αναισθητικό.

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ GAME 1

Ο γενικός κανόνας λέει πως απ’ τις 64 σειρές best of 5, στις 54 (85%) πήρε την πρόκριση η νικήτρια του game 1.

Σ’ αυτό το ζευγάρι η αξία του πρώτου παιχνιδιού αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Θεωρώ πως το αποτέλεσμα αλλά κυρίως το πως αυτό θα προκύψει, θα είναι ενδεικτικά για τη συνέχεια. Θα μας δώσουν δηλαδή μια βασική ιδέα για τη συνέχεια χωρίς αυτό να σημαίνει πως όλη η σειρά θα κυλήσει με τον ίδιο τρόπο. Έχει σημασία ποιος θα πάρει το τιμόνι.

Αν η Βαλένθια επικρατήσει για 3^η φορά φέτος το ίδιο κυριαρχικά, καταλαβαίνει κανείς πως δημιουργείται ένα μοτίβο και ένα επιπλέον βάρος στον αντίπαλο. Αν πάλι ο ΠΑΟ κερδίσει ή έστω ανταποκριθεί στα βασικά ζητούμενα χάνοντας στις λεπτομέρειες, φτιάχνεται ένα νέο τοπίο.

Δύσκολη η πρόγνωση. Όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Πολύ κοντά στο 50%-50%. Εύθραυστη ισορροπία. Φαντάζει πολύ πιθανό ένα game 5. Προβληματίστηκα παρακολουθώντας το Βαλένθια – Ρεάλ του Σαββάτου για την ACB και την 4^η (εύκολη) ήττα των γηπεδούχων σε 5 φετινά ματς κόντρα στους Μαδριλένους, έχει φτιαχτεί ένα pattern εδώ. Με δεύτερες σκέψεις θα επιλέξω οριακά Βαλένθια θεωρώντας πως ο ΠΑΟ θα αντιμετωπίσει πρόβλημα φρεσκάδας όσο μακραίνει η σειρά.

Olympiacos – Monaco

Οι ομάδες έχουν συγκροτήσει ένα mini rivalry στη σύγχρονη ιστορία της λίγκας με τις 3 φορές που έχουν συναντηθεί στην post season τα τελευταία 4 χρόνια. Μια σειρά σε play offs που πήγε σε game 5 και δυο ημιτελικούς F4. Επτά παιχνίδια με πολύ content πριν και μετά τη διεξαγωγή τους.

https://www.youtube.com/watch?v=vwMq1Pzltbo

Ο Ολυμπιακός ετοιμάζεται για την 17^η σειρά του σε play offs. Με ρεκόρ 10-6 προκρίσεις. Στις 9 σειρές με πλεονέκτημα έδρας, έχασε την πρόκριση σε 2 απ’ αυτές. Το 2011 απ’ τη Σιένα και το 2018 απ’ την Ζάλγκιρις. Οι σειρές στη δεύτερη θητεία Μπαρτζώκα ήταν αρκετά ζόρικες με εξαίρεση την περσινή κόντρα στη Ρεάλ. Με Μπάρτσα, Φενέρ και Μονακό έφτασε ως το ψυχοφθόρο game 5 όπου τελικά επικράτησε. Δυο φορές στο ΣΕΦ και μια μακριά απ’ αυτό. Η Μονακό ετοιμάζεται για την 5^η σερί της σειρά με δυο προκρίσεις και ισάριθμους αποκλεισμούς ως τώρα.

Η διαδρομή του Ολυμπιακού ως εδώ είχε διάφορες φάσεις αλλά από νωρίς έγινε σαφές πως ο οργανισμός δεν ήθελε να ρισκάρει το παραμικρό μπροστά στον μεγάλο στόχο. Οι κάμποσοι επιρρεπείς παίκτες σε τραυματισμούς (ξεχωρίζει ασφαλώς εκείνη η μαύρη βραδιά στο ΣΕΦ με το σοκ του Έβανς), ακόμη κι οι υποψίες για κάποιο κενό με ορίζοντα την άνοιξη οδήγησαν στο χτίσιμο του βαθύτερου ρόστερ στην ιστορία της Euroleague. Ο Ολυμπιακός, ούτε λίγο ούτε πολύ, διαθέτει αυτή τη στιγμή 15 παίκτες οι οποίοι δυνητικά όχι μόνο μπορούν να βρεθούν στην 12άδα αλλά να παίξουν και σημαντικά λεπτά.

Στην απέναντι πλευρά έχουμε το ρηχό ρόστερ των 9-10 παικτών. Οι αναταράξεις απ’ τη στάση πληρωμών ψαλίδισε τις μεγάλες φιλοδοξίες με τις οποίες η Μονακό ξεκίνησε διαμορφώνοντας μια πολύ δύσκολη συνθήκη ακόμη και για την αξιοπρεπή ολοκλήρωση της σεζόν. Η αποχώρηση του Σπανούλη (εκ των υστέρων κρίνοντας και χωρίς πληροφόρηση για τα πίσω απ’ τα φώτα, ίσως ο coach να έχει μετανιώσει που βιάστηκε να τα βροντήξει) και η αποψίλωση του staff σε συνδυασμό με την αδυναμία του club να υπογράψει παίκτες για να αποκτήσει το ρόστερ ένα στοιχειώδες βάθος, είχαν ως αποτέλεσμα τις σερί ήττες και την βαθμολογική κατρακύλα. Στο τέλος (;) του δρόμου αξίζουν respect οι παίκτες και το λειψό staff για την υπέρβαση που κατάφεραν φτάνοντας ως εδώ. Τα κουρέλια τραγουδούν ακόμη, λοιπόν. Κανείς δεν πρέπει να υποτιμά τον no fear χαρακτήρα με τον οποίο θα μπει στα ματς αυτό το γκρουπ. Στις τελευταίες τους παραστάσεις πριν σκορπίσουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ίσως και για το club ένα last dance πριν την πιθανά άδοξη επιστροφή στην αφάνεια.

Μπορεί να είναι φαβορί οι «ερυθρόλευκοι» αλλά κόντρα στο αισιόδοξο γι’ αυτούς κλίμα, εκτιμώ πως η σειρά κρύβει πολλές παγίδες. Η Μονακό έχει τύχη να τους σοκάρει κι έχω την αίσθηση πως θα το εξαντλήσει μέχρι εκεί που δεν πάει. Δεν αποκλείεται μια σειρά στα όρια κι εφόσον ο Ολυμπιακός προκριθεί, να του δώσει τα εφόδια που του έλειψαν πέρσι με τον περίπατο κόντρα στη Ρεάλ. Να πάει δηλαδή σκληραγωγημένος στο F4 και με διαφορετική διάθεση.

Κι εδώ στη regular season είχαμε 2-0. Για τους Μονεγάσκους. Το πρώτο στο ΣΕΦ με Σπανούλη να κοπιάρει την αμυντική τακτική του περσινού ημιτελικού. Το δεύτερο με τον coach μόλις να έχει αποχωρήσει και τον Μαρκοϊσβίλι να προάγεται σε head coach και χωρίς staff, με απουσίες και 8 παίκτες. Ο Ολυμπιακός με μπλαζέ ύφος έχασε ξανά. Η γεύση από εκείνο το ματς κι ο χαμένος περσινός ημιτελικός είναι το extra κίνητρο για τον Μπαρτζώκα και τους παίκτες ενόψει της σειράς.

Η ΧΑΩΔΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ

Ο Ολυμπιακός αναφέρθηκε παραπάνω πως διαθέτει 15 παίκτες που μπορούν να είναι ενεργοί σε τέτοιου επιπέδου παιχνίδια. Η Μονακό βαριά βαριά 10. Ο αριθμός δεν είναι μικρός, εξάλλου play offs παίζουμε, το rotation δεν είναι μεγάλο. Το ζήτημα είναι η επιβάρυνση αυτών των παικτών εδώ και μήνες. Είναι χαρακτηριστική η κάμψη τους στα δεύτερα ημίχρονα των δυο ματς στα play in τα οποία από μόνα τους πρόσθεσαν επιπλέον βάρος. Ο Μπαρτζώκας θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει κάθε παίκτη του, κάθε λεπτό που μπορεί να πάρει από οποιονδήποτε.

Η έλλειψη φρεσκάδας απενεργοποιεί μερικώς την τάση της Μονακό να επιτεθεί στο transition εκμεταλλευόμενη την αθλητικότητα του ρόστερ της. Οι Μονεγάσκοι το τελευταίο διάστημα έχουν χαμηλώσει το pace προσπαθώντας να εξοικονομήσουν ανάσες ώστε να μην ρετάρουν στο τέλος των παιχνιδιών. Δεν αποκλείω να κάψουν κάποιο παιχνίδι στο οποίο έχει ξεφύγει ο Ολυμπιακός για να μη σπαταλήσουν ενέργεια και με το βλέμμα στραμμένο στο επόμενο.

ΤΟ ΣΟΥΤ ΤΩΝ FORWARDS ΤΗΣ ΜΟΝΑΚΟ

Η Μονακό σ’ όλες τις τελευταίες τις version είχε ζήτημα με το σουτ απ’ τους παίκτες των θέσεων «3» και «4». Αυτό προσπάθησε να καλύψει το καλοκαίρι με τον ερχομό του Μίροτιτς αλλά ο Νίκολα λογικά θα απουσιάσει. Ντιαλό – Μπλόσομγκέιμ-Μπεγκαρίν είναι streaky και στο μισό γήπεδο περιορίζουν τις επιλογές.

Το πόσο αξιόπιστοι αποδειχθούν απ’ τα 6,75 θα καθορίσει την αμυντική τακτική του αντιπάλου. Είναι βέβαιο πως ο Μπαρτζώκας έχοντας την εγγενή τάση διαχρονικά να τοποθετεί ιεραρχικά ψηλά την προστασία του ζωγραφιστού, θα δώσει αρχικά στοχευμένα σουτ στους forwards του αντιπάλου. Αν αυτοί σκοράρουν με συνέπεια, θα αναγκαστεί να τροποποιήσει το σχέδιο.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ

Ο Μαρκοϊσβίλι είναι πρωτόπειρος, υπηρεσιακός και χωρίς support. Ένας rookie από ανάγκη ο οποίος σ’ ένα βράδυ βρέθηκε με το τιμόνι στα χέρια. Έχει ανταποκριθεί πολύ καλά ως τώρα τηρουμένων των συνθηκών καταφέρνοντας να κρατήσει συμπαγές το γκρουπ και να διαχειριστεί την καταπόνησή του στο μέτρο του δυνατού.

Εδώ, όμως, αλλάζει πίστα. Θα βρει απέναντι έναν έμπειρο αντίπαλο, με μακρά θητεία, το ίδιο επιτελείο και με πολλά όπλα στα χέρια του. Οι απαιτήσεις μιας τέτοιας σειρά είναι πολύ υψηλές και λογικά ο Γεωργιανός coach θα βρει μπροστά του ένα βουνό. Πώς θα αντιδράσει; Σε ποιο βαθμό μπορεί να παρέμβει βοηθώντας την ομάδα του να βγει από ένα τακτικό αδιέξοδο; Το θετικό γι’ αυτόν είναι η συνοχή που έχει αποκτήσει η ομάδα, σφυρηλατημένη κι απ’ τις δυσκολίες που πέρασε το τελευταίο διάστημα.

ΣΚΑΣΤΕ ΤΟΝ MIKE – ΚΑΝΤΕ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΤΟΝ ΟΚΟΜΠΟ

Ο Τζέιμς είναι σε οργιώδη κατάσταση. Αποτελεί τον βασικό δημιουργό της ομάδας διαχειριζόμενος πολύ μεγάλο αριθμό κατοχών. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μονακό έχει χαμηλό δείκτη λαθών παρόλο που μέχρι ένα σημείο της σεζόν χτυπούσε πολύ στο transition. Κατά μεγάλο ποσοστό αυτός ο low mistake χαρακτήρας οφείλεται στην ωριμότητα και την διαύγεια του Μάικ. Ο οποίος, ωστόσο, είναι πλέον 35.

Ο Μπαρτζώκας γνωρίζει ότι είναι μονόδρομος να σκάσει τον Αμερικανό. Έχει τα εργαλεία να το κάνει. Γουόκαπ, Νιλικίνα, Γουόρντ θα πέσουν πάνω του με σκοπό να τον κουράσουν. Να του το κάνουν δύσκολο και τον αναγκάσουν να πάρει ρίσκα.

Ο μοναδικός άλλος χειριστής είναι ο Οκόμπο. Ο Γάλλος μπορεί να φτιάξει το δικό του σουτ αλλά και να δημιουργήσει τα σουτ των άλλων εμφανίζοντας ξεκάθαρη βελτίωση στο decision making το τελευταίο διάστημα (ο φετινός δείκτης στο AST/TO ratio είναι στο 3). Εδώ εικάζω πως ο coach θα προσπαθήσει να φέρει στην επιφάνεια τα ένστικτα του σκόρερ Οκόμπο.

Ο ΝΤΟΡΣΕΪ

Τρομερό come back φέτος. Ο Τάιλερ το πάει σερί απ’ τους περσινούς τελικούς της GBL με ενδιάμεσο σταθμό το Eurobasket το καλοκαίρι. Κάνει καταπληκτική σεζόν. Με εντυπωσιακή σταθερότητα και αισθητή βελτίωση σε τομείς του παιχνιδιού όπως η δημιουργία και η προσωπική άμυνα. Πήρε αυτοδικαίως τον ρόλο του βασικού χειριστή της ομάδας. Είναι η ώρα του. Είναι η σειρά του.

Ο Ελληνοαμερικανός γκαρντ θα κληθεί να σηκώσει το βάρος του παίκτη που θα κάνει με την μπάλα και όσα χρειαστούν εκτός συστήματος. Ο Μαρκοϊσβίλι θα ρίξει πάνω του τον Ντιαλό (DPOY) ο οποίος με το μέγεθος και τη σκληράδα του θα προσπαθήσει να βραχυκυκλώσει τη ροή της επίθεσης του Ολυμπιακού με δράσεις οι οποίες ξεκινούν με την μπάλα στα χέρια του Τάιλερ. Θα δοκιμάσει, με άλλα λόγια, την δυνατότητά του διεθνούς γκαρντ να μένει passive όταν ο ρυθμός του παιχνιδιού το απαιτεί απλά κρατώντας κοντά του έναν top class αμυντικό. Είναι σημαντικό για την επίθεση του Ολυμπιακού να μην εμπλακεί σε βοήθειες ο Ντιαλό.

Επιπλέον, στις δράσεις δύο εναντίον δύο με τον Βεζένκοφ απέναντι στο δίδυμο Ντιαλό – Μπλόσομγκέιμ (κρυπτονίτης του Σάσα), η ακρίβεια στον χρόνο και στον τρόπο της απόφασης του χειριστή θα είναι κομβικής σημασίας. Ο Τάιλερ είναι οπλισμένος πια με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ήταν καλό και στα δυο ματς της regular season οπότε αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον το δικό του performance.

ΟΙ ΚΑΤΟΧΕΣ ΣΤΟΝ ΜΙΛΟΥΤΙΝΟΦ

Σε συνέχεια του παραπάνω, ο Μπαρτζώκας θα χρειαστεί τον ενεργητικό Μιλουτίνοφ στην επίθεση. Ο Σέρβος εκτιμώ ότι θα πάρει μπάλες είτε στο low post είτε στο short roll, περισσότερες απ’ όσο συνηθίζει όλη τη χρονιά.

Ένα ερώτημα είναι πως θα τον αντιμετωπίσει η άμυνα στο low post. Αν επιλεγεί καθαρή 1 on 1 άμυνα, ο Νίκολα θα πρέπει να εκτελέσει. Είτε θα σκοράρει είτε θα φθείρει τους Τάις (δεν είναι όπως παλιά) και Χέις. Ειδικά ο δεύτερος εμφανίζει μια δυσκολία να μείνει μακριά απ’ το φάουλ όταν αμύνεται χαμηλά στο ζωγραφιστό. Αν ο Μαρκοϊσβίλι στείλει βοήθεια, αυτή θα είναι στοχευμένη θεωρώ με τους παίκτες που θα μαρκάρουν τις θέσεις «1» και «3» τζογάροντας αρχικά από εκεί το σουτ των Γουόκαπ-Νιλικίνα-Τζόσεφ-Παπανικολάου-Γουόρντ-Μακίσικ. Η αποτελεσματικότητά τους θα δώσει άλλη διάσταση στην επίθεση του Ολυμπιακού.

Η ροπή στο φάουλ του διδύμου των Μονεγάσκων στο «5», ίσως ενεργοποιήσει νωρίτερα το small σχήμα με Μπλόσομγκέιμ στο «5» και τους Ντιαλό/Μπεγκαρίν στο «4». Μεγάλο ρίσκο κόντρα σε μια ομάδα που γνωρίζει να αξιοποιεί το μέγεθός της και είναι εξαιρετική στο ριμπάουντ, τομέας στον οποίο οι Μονεγάσκοι δεν είναι συνεπείς.

ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΑΣΑ

Πού έμπλεξε πάλι μ’ αυτούς τους διαόλους;

Η Μονακό αποτελεί τον κρυπτονίτη του Σάσα. Τα πρόσωπα των Μπλόσομγκέιμ, Ντιαλό και Τζον Μπράουν παλιότερα, είναι οι «διάολοι». Ο Σάσα σε 14 παιχνίδια απέναντί τους γράφει σε 31’ : 13,6 pts, με 46,7% FGs και 78,6% FTs.

Είναι πιθανό ο Ολυμπιακός να κληθεί να κερδίσει με τον Βεζένκοφ μακριά απ’ τα standards του. Έχει αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει με χαμηλότερο volume απ’ τον super star του. Ο Σάσα έχει πια την εμπειρία, την οξυδέρκεια και την ωριμότητα να λειτουργήσει με έναν διαφορετικό αλλά ωφέλιμο τρόπο για την ομάδα του. Απ’ την άλλη είναι ο MVP, ο πιο ακριβοπληρωμένος. Δεν έχει κατακτήσει τον τίτλο ενώ υπάρχει μια υποβόσκουσα μουρμούρα για τις εμφανίσεις του σε play offs– F4 και την δυσκολία του απέναντι σε φυσικές, αθλητικές άμυνες. Κατανοητό να θέλει να δώσει απαντήσεις, να κερδίσει τους δαίμονές του. Θα είναι ένα test για τον ίδιο.

Η σειρά θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα και σε μεγάλο βαθμό ισορροπημένη. Δίνω προβάδισμα στον Ολυμπιακό τύπου 55%-45%.

ΥΓ Πραγματικά ανεξήγητος ο τρόπος που κατανεμήθηκαν τα ματς της 1^ης εβδομάδας. Γιατί 3 ματς τη μια ημέρα και 1 την άλλη;