March Madness 2026: O απόλυτος οδηγός

Duke Blue Devils (32 – 2, 1 seed)

Στην περσινή, τρίτη χρονιά του στο τιμόνι του Duke, ο Jon Scheyer παρουσίασε ένα two–way σύνολο το οποίο έφτασε μέχρι το Final 4 και έχασε στις λεπτομέρειες την πρόκριση στον Τελικό. Παρά το γεγονός ότι έπρεπε να αντικαταστήσει μεγάλο μέρος της βασικής πεντάδας, ο Scheyer φέτος παρουσιάζει κάτι ακόμα καλύτερο στο παρκέ. Οι Blue Devils διαθέτουν ένα ξεχωριστό versatility σε άμυνα και επίθεση. Οι μοναδικές τους ήττες προήλθαν από το Texas Tech και το UNC, παιχνίδια που έχασαν στο σουτ.

Το Duke διαθέτει αρκετούς ταλαντούχους παίκτες, όμως ο μεγαλύτερος αστέρας της ομάδας αυτή τη σεζόν είναι αναμφισβήτητα ο Cameron Boozer. Ο 19χρονος εισήλθε στο κολεγιακό μπάσκετ ως ένας από τους πιο διακεκριμένους high school prospects όλων των εποχών. Ο Cameron και ο δίδυμος αδελφός του Cayden, κατέκτησαν τέσσερα πρωταθλήματα πολιτείας και ένα Εθνικό Πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών τους στο Columbus high school. Οι προσδοκίες για τον Cameron ήταν τεράστιες πριν καν πατήσει το πόδι του στο πανεπιστήμιο του Durham και τις έχει ξεπεράσει όλες. Γιος του πρώην αστέρα του ΝΒΑ και των Blue Devils, Carlos Boozer, ο Cameron είναι ο καλύτερος παίκτης στο κολεγιακό μπάσκετ αυτή τη σεζόν, ενώ παράλληλα οδηγεί το Duke σε πόντους (22,5), ριμπάουντ (10,2), ασίστ (4,2) και κλεψίματα (1,5). Σουτάρει με 62,3% στα δίποντα και 40% στα τρίποντα (3,7 προσπάθειες μ.ο.). Με ύψος 2,06 μ. και βάρος 113 κ., ο Boozer έχει αποδειχθεί μια μηχανή double-double αυτή τη σεζόν με 19 double-double σε 34 σε εμφανίσεις. Στο παρκέ δεν υπάρχει κορμί που μπορεί να τον μαρκάρει στο 1-on-1. Επιβάλλεται με τη δύναμη και το μέγεθός του σε κάθε αμυντικό αλλά δεν βασίζεται μόνο στη σωματική επιβολή. Μπορεί να παίξει στο ποστ, να τρέξει λίγο PnR, να σουτάρει (στατικά) τρίποντα και να βγάλει κάποιες υψηλού επιπέδου πάσες από τη δυνατή στην αδύνατη πλευρά, που ξεκλειδώνουν την άμυνα. Θα αναλύσουμε το παιχνίδι του περαιτέρω το καλοκαίρι.

Ο Cayden Boozer παίζει συχνά στη σκιά του δίδυμου αδελφού του, αλλά έχει διαμορφώσει μια μοναδική ταυτότητα ως «συνδετικός κρίκος» στην επίθεση κάνοντας τους πάντες γύρω του καλύτερους. Ο Cayden είναι ένας από τους πιο ώριμους γκαρντ της τάξης του. Σπάνια εκβιάζει προσπάθειες ή πάει σε βιαστικές ενέργειες. Διαθέτει μια προηγμένη αίσθηση του χώρου στο γήπεδο και αποτελεί μια ασφαλής επιλογή για την εκτέλεση του πλάνου ενός προπονητή. Σε αντίθεση με πολλούς πρωτοετείς γκαρντ που δυσκολεύονται με τη σωματική επαφή του κολεγιακού παιχνιδιού, ο Cayden έχει σωματική διάπλαση παίκτη NBA, όπως και ο αδελφός του. Χρησιμοποιεί τους φαρδύς ώμους του για να προστατεύεται από τους αμυντικούς στις διεισδύσεις και μπορεί να βάλει στα καλάθια μικρότερους γκαρντ. Είναι ένα low–mistake playmaker και βρίσκει σχεδόν πάντα τον ελεύθερο συμπαίκτη του. Επειδή διαθέτει μέγεθος (1,93 μ. – 92 κ.), το Duke τον χρησιμοποιεί συχνά με τρόπους παρόμοιους με έναν point–forward. Είναι έμπειρος στο να διαβάζει το παιχνίδι στο short roll και να βρίσκει παίκτες που κόβουν προς το καλάθι όταν η άμυνα συγκεντρώνεται πάνω του. Είναι ένας finisher που βασίζεται στην τεχνική και τη δύναμη παρά στο να ξεπερνά τους αμυντικούς με ταχύτητα.

Πέρυσι, ο Isaiah Evans ήταν απλώς ένας ρολίστας, που ερχόταν από τον πάγκο για να προσφέρει floor spacing με το γρήγορο σουτ του. Φέτος έχει πάρει φανέλα βασικού και είναι ο go–to–guy στην περιφέρεια. Είναι ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας με 15 PPG και σουτάρει 7,4 τρίποντα ανά παιχνίδι με 36,5% ευστοχία. Ο Evans έχει παρουσιάσει αρκετές διακυμάνσεις στην απόδοσή του αυτή τη σεζόν, αλλά όταν είναι σε φόρμα, ανεβάζει το ταβάνι του Duke περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο παίκτη στο rotation, εκτός του Boozer. Είναι ένας εξαιρετικός σουτέρ που κινείται καλά χωρίς τη μπάλα και ξέρει να χρησιμοποιεί τα screen για να ξεμαρκαριστεί.

Ο δευτεροετής Patrick Ngongba ίσως είναι ο παίκτης με τη μεγαλύτερη πρόοδο σε ολόκληρη την ομάδα. Τα στατιστικά του σπάνια θα εντυπωσιάσουν, αλλά έχει αποτελέσει κρίσιμο κομμάτι της επιτυχίας του Duke στην άμυνα ως ο μόνος κλασσικός σέντερ σε ολόκληρο το ρόστερ. Σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς rim–running ψηλούς, ο Ngongba λειτουργεί και ως facilitator για το Duke. Ο Scheyer τον χρησιμοποιεί αρκετά στο high post όπου έχει επιδείξει ότι μπορεί να διαβάσει το παιχνίδι σε προχωρημένο βαθμό. Παίζει ωραίο high–low παιχνίδι με τον Boozer καθώς μπορεί να βγάλει εισαγωγικές πάσες στο ποστ αλλά και λόμπες. Μέσα στο ζωγραφιστό διαθέτει μαλακά τελειώματα, με ποσοστό ευστοχίας πάνω από 66,4%. Σουτάρει περίπου ένα τρίποντο ανά παιχνίδι – αν και βρίσκεται ακόμα σε φάση εξέλιξης σε αυτό το κομμάτι, η τεχνική του και η προθυμία του υποδηλώνουν προοπτικές stretch–big.

Την περίοδο 2024-25, ο Caleb Foster ξεκίνησε τη δεύτερη σεζόν του με τους Blue Devils, ως ένας από τους κορυφαίους υποψήφιους για μια breakout σεζόν. Αναμενόταν να είναι ο βασικός PG σε μια ομάδα που έφερε την πρώτη θέση στην κατάταξη των freshmen του 2024, αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως είχαν προγραμματιστεί. Ο Foster δυσκολεύτηκε να βρει χρόνο συμμετοχής στην αρχή της σεζόν και τελικά αποσύρθηκε εντελώς από την αρχική σύνθεση για να πάρει τη θέση του ο Sion James. Καθώς η σεζόν προχωρούσε, ο ντόπιος της Βόρειας Καρολίνας βγήκε σχεδόν εντελώς εκτός rotation. Συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις, το μεταγραφικό portal είναι η πιο λογική επιλογή για έναν παίκτη. Ωστόσο, επέλεξε να επιστρέψει στο Duke ως junior και πραγματοποιεί την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Ανέλαβε για άλλη μια φορά τα ηνία της ομάδας και δεν άφησε τη δεύτερη αυτή ευκαιρία να του ξεφύγει. Είναι ο βασικός PG και έχει επίσης βρει ξανά σταθερότητα στο τρίποντο, με 40.4 3Ρ% για τη σεζόν σε 3,1 προσπάθειες ανά αγώνα. Όταν ο Caleb Foster είναι ενεργός και επιθετικός, η επίθεση του Duke λειτουργεί με περισσότερο ρυθμό και ισορροπία. Αποτελεί game changer σε αρκετά παιχνίδια ενώ είναι ο καλύτερος περιφερειακός αμυντικός του Duke και ένας από τους καλύτερους rebounding guard στο κολεγιακό μπάσκετ. Τα στατιστικά του σπάνια ξεχωρίζουν, αλλά διαβάζει σωστά το παιχνίδι, οργανώνει την επίθεση και έχει σταματήσει τους κορυφαίους σκόρερ των αντιπάλων σε πολλές περιπτώσεις.

Ο Nik Khamenia και ο Dame Sarr, είναι δυο lengthy wings που προσφέρουν 3&D στοιχεία. Ο Ιταλός Sarr (από τις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα) είναι ένας καταπληκτικός αμυντικός. Είναι πολύ γρήγορος και αθλητικός αλλά είναι ακόμα «ακατέργαστος». Ο Khamenia δεν είναι ένας αθλητής που βασίζεται στην ταχύτητα και το άλμα αλλά στις δεξιότητές του. Έχει ένα γερό σκαρί (2,03 – 97 κ.) και μπορεί να μαρκάρει bigs στο ζωγραφιστό. Μπορεί να απειλήσει από το τρίποντο αλλά και από το mid–range. Και οι δύο παίρνουν σημαντικό χρόνο συμμετοχής, αλλά κανένας από τους δύο δεν έχει καταφέρει να βρει σταθερότητα στα σουτ από μακριά.

Οι Blue Devils κυριαρχούν στις περισσότερες στατιστικές μετρικές σε επίθεση και άμυνα. Έχουν το κορυφαίο OFF RTG και είναι μια dominant ομάδα στο ζωγραφιστό σουτάροντας με 60% στα δίποντα (8^η καλύτερη επίδοση). Είναι η καλύτερη ομάδα στη χώρα στα κοψίματα στο καλάθι, με μέσο όρο 1,51 PPP σε κοψίματα παίρνοντας 12,7 πόντους ανά αγώνα από αυτές τις φάσεις. Η φετινή ομάδα είχε τα προσόντα για να είναι μια ελίτ ομάδα στα σουτ από μακριά, αλλά τους πήρε αρκετό χρόνο για να σταθεροποιήσουν την απόδοση από τη γραμμή των τριών πόντων και σουτάρουν με 35,1%. Οι περισσότερες επιθέσεις περνάνε φυσικά από τον Cameron Boozer, ο οποίος δραστηριοποιείται κυρίως στο high και low post. Το Duke εκτελεί συχνά παραλλαγές Horns flex, όπου οι παίκτες κάνουν back–screens για τον Boozer πριν περάσουν σε DHO για τους σουτέρ. Η flex δράση τους με τους Evans και Boozer αναγκάζει τους αμυντικούς είτε να πάνε σε double-team στον Boozer στο post αφήνοντας ελεύθερο τον Evans, ή να μείνουν πάνω στον Evans και να αφήσουν τον Boozer να παίξει 1-on-1.

Στην άμυνα κατατάσσονται 4^οι σε DEF RTG αναγκάζοντας τις αντίπαλες ομάδες να σουτάρουν με 46,6% στα δίποντα και 30% στα τρίποντα – δίνουν πολλά σουτ από την περιφέρεια. Στη ρακέτα έχουν μια dominant άμυνα που σπάνια κάνει φάουλ, καθώς έχουν το 2^ο καλύτερο 2P%D στη χώρα. O Scheyer βασίζεται αρκετά σε switching τακτικές κυρίως από το 1 μέχρι το 4. Στα τελευταία 10 παιχνίδια της regular season, μόνο το UNC σκόραρε πάνω από 65 πόντους κόντρα στην ομάδα του Scheyer.

Michigan Wolverines (31- 3, 1 seed)

Το Μίσιγκαν ήταν πάντα ένα από τα πιο ανταγωνιστικά προγράμματα στο NCAA. Φέτος, οι Wolverines το απέδειξαν για άλλη μια φορά, κάνοντας το καλύτερο ξεκίνημα στην ιστορία του προγράμματος και τέλειωσαν τη σεζόν με μόλις 3 ήττες. Η αστραπιαία ανάκαμψη του προγράμματος από τον Dusty May φαίνεται να έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της, μόλις στη δεύτερη σεζόν του στο Ann Arbor. Η φετινή ομάδα του coach May είναι μια καλολαδομένη μηχανή. Δεν υπάρχει κάποιος απόλυτος πρωταγωνιστής, δεν υπάρχει κάποιο πρόσωπο-σημείο αναφοράς στην επίθεση. Ο πάγκος είναι βαθύς και το τακτικό rotation είναι 10 παίκτες που παίζουν όλοι πάνω από 14 λεπτά ανά αγώνα και 5 από αυτούς τους παίκτες έχουν διψήφιο αριθμό πόντων ανά αγώνα.

Ο Yaxel Lendeborg (14.4 PPG – 3.3 APG – 7 RPG – 50.6 FG% – 34.3 3P%) που ήρθε φέτος μέσω του transfer portal έκανε δύο αρκετά καλές χρονιές στο UAB, ένα σχολείο που αγωνιζόταν σε μια αδύναμη περιφέρεια, οπότε φέτος υπήρχε μια δυσπιστία για το αν θα μπορέσει να είναι εξίσου καλός με το Μίσιγκαν, που αγωνίζεται σε μια πολύ πιο δυνατή περιφέρεια. Ο 23χρονος Αμερικανοδομινικανός δεν έδειξε να επηρεάζεται από τον καλύτερο ανταγωνισμό και έχει εξελιχθεί σε έναν από τους βασικούς υποψήφιους για το National Player of the Year βραβείο, παίζοντας κομβικό ρόλο στη φετινή πορεία των Wolverines. O Lendeborg είναι μια μηχανή double–double, ένα versatile wing που μπορεί να μαρκάρει και τις 5 θέσεις. Physical παίκτης που σκοράρει περισσότερο από το flow της επίθεσης του coach May και λιγότερο από προσωπικές φάσεις. Έχει μια περίεργη σχέση με το τρίποντο. Δεν είναι καλός σουτέρ αλλά ούτε κακός. Για μεγάλο διάστημα της σεζόν σούταρε κοντά στο 40 3P%, αλλά εδώ και δύο μήνες έχει πέσει κατακόρυφα η επίδοσή του από το τρίποντο. Τα ποσοστά όμως είναι σαφώς καλύτερα από προηγούμενες χρονιές που σούταρε και λιγότερα τρίποντα. Ένα άλλο κομμάτι του παιχνιδιού του που με εντυπωσιάζει είναι τα passing instincts και η χημεία που έχει αναπτύξει με τον παρτενέρ του στο frontcourt, Aday Mara. Στην άμυνα κάνει τα πάντα. Προσφέρει rim protection, μαρκάρει στο ποστ, στην περιφέρεια, παίζει όποιο cover χρειαστεί στο PnR. Είναι ο ορισμός του all–around wing και θα αποτελέσει έναν εξαιρετικό παίκτη στο επόμενο επίπεδο.

Ο Ισπανός Aday Mara ήρθε μετά από δυο σεζόν στο UCLA και είναι ο αμυντικός ογκόλιθος των Wolverines (2.6 BPG). Με ύψος 2,20 μ. ο Mara συμπληρώνει όλα τα εχέγγυα ενός rim protector. Κινείται ικανοποιητικά για το ύψος του, δεν κατασκηνώνει μόνο μέσα στο ζωγραφιστό και μπορεί να υπηρετήσει κατά συνθήκη και hedge – recover τακτικές στην PnR άμυνα. Το ξεχωριστό με την περίπτωσή του είναι η ικανότητά του στην πάσα. Χρησιμοποιεί στο έπακρο το ύψος του για να σκανάρει το γήπεδο και βγάζει κάποιες πάσες που σπάνια βλέπεις από παίκτη που δεν είναι guard. Μαζί με τον Lendeborg αποτελούν playmaker ρακέτας για το Μίσιγκαν.

https://www.youtube.com/watch?v=AkNJOVWcoTg

O sophomore Morez Johnson Jr. είναι ο energy guy της ομάδας. Βρίσκεται παντού στο παρκέ, κυνηγάει κάθε μπάλα λες και η ζωή του εξαρτάται από κάθε κατοχή. Αυτό το έκανε και πέρυσι στο Illinois, αλλά φέτος στο Μίσιγκαν δείχνει εμφανώς βελτιωμένος έχοντας και έναν μεγαλύτερο ρόλο. Στην άμυνα είναι μπαλαντέρ. Έχει τη δύναμη και το μέγεθος να μαρκάρει bigs ενώ έχει και τα πόδια για να παίξει switch άμυνα στη περιφέρεια. Αμυντικά είναι ο X–Factor της ομάδας και ο λόγος που ο May μπορεί να παίζει τους Lendeborg, Mara μαζί. Στην επίθεση είναι ένας elite finisher κοντά στο καλάθι (65.2 2P%) κι ενώ δεν σουτάρει πολλά τρίποντα, αν του δώσει η άμυνα το στατικό σουτ θα την τιμωρήσει. Βγάζει μια στόφα winning role player.

Με τον Tre Donaldson να πηγαίνει στο Miami και τον Danny Wolf στο ΝΒΑ και τους Brooklyn Nets, οι Wolverines έχασαν τους δυο καλύτερους playmaker του περσινού ρόστερ. Ο May επέλεξε τον βραχύσωμο (1,85 μ.) Elliot Cadeau για τη θέση του βασικού δημιουργού, έναν pass–first PG (5.4 APG) που ήρθε από το UNC και αποτελεί μια ποιοτική επιλογή στο backcourt που πέρυσι δεν είχε η ομάδα. Είναι από τους γρηγορότερους παίκτες στο κολεγιακό μπάσκετ, όχι τόσο καλός finisher, αλλά πολύ καλός pull–up shooter ειδικά από το τρίποντο. Ορισμένες φορές παρασύρεται από τον ρυθμό του παιχνιδιού και αντί να παίζει γρήγορα παίζει βιαστικά. Μπορεί να σου βγάλει 3 σερί πολύ καλές ασίστ και μετά οι 3 επόμενες πάσες του να καταλήξουν στη κερκίδα. Στην άμυνα βάζει μεγάλη πίεση στον ball handler. Έχει εξαιρετικά χέρια, γρήγορα αντανακλαστικά και μπορεί να παίζει επιθετικά άμυνα γιατί ξέρει ότι δίπλα του έχει συμπαίκτες με μέγεθος που θα τον καλύψουν αν τον περάσει ο παίκτης του.

Ο Nimari Burnett είναι ο μοναδικός παίκτης από τη βασική πεντάδα που βρισκόταν και πέρυσι στην ομάδα. Βρίσκεται στην τελευταία σεζόν της κολεγιακής του καριέρας και αποτελεί τον βετεράνο της ομάδας. Είναι ο 3&D σπεσιαλίστας που όμως έχει και το frame να παίξει στο ποστ.

Ο freshman, Trey McKenney έρχεται από τον πάγκο και αποτελεί τον 6^ο παίκτη του coach May. Είναι ένα scoring combo guard με καλό σουτ (38 3Ρ%) και NBA–ready κορμί που δεν φοβάται την επαφή και παίζει με physicality.

O δευτεροετής LJ Cason θα είναι ο μεγάλος απών για το Μίσιγκαν καθώς θα χάσει το τουρνουά λόγο τραυματισμού. Είχε τον ρόλο του back–up PG για την ομάδα και πραγματοποιούσε μια πολύ efficient χρονιά. Είναι ένας παίκτης που στα περισσότερα κολεγιακά προγράμματα θα έπαιζε βασικός.

Ο senior Will Tschetter είναι ένα ακόμα μεγάλο και αθλητικό forward με σουτ που έχει στη διάθεσή του ο Dusty May. Είναι παίκτης προπονητή που θα κάνει ότι του ζητήσουν κι ενώ βρίσκεται στη 4^η χρονιά του στο Μίσιγκαν ποτέ δεν αποζήτησε μεγαλύτερο ρόλο και έμεινε πιστός στο πρόγραμμα. Δεν θα γκρινιάξει για το χρόνο συμμετοχής του και είναι αυτός που θα μιλήσει στα αποδυτήρια εμπνέοντας τους συμπαίκτες του.

Ο Roddy Gayle Jr. που πέρυσι ξεκινούσε τα περισσότερα ματς στη βασική πεντάδα, φέτος έρχεται από τον πάγκο και είναι πιο αποτελεσματικός. Είναι ένας παίκτης που κάνει τα καλύτερά του παιχνίδια στα τουρνουά του Μαρτίου.

Οι φετινοί Wolverines έχουν την 6^η καλύτερη επίδοση σε OFF RTG, σουτάροντας με 61% στα δίποντα, το 3^ο καλύτερο ποσοστό σε όλη τη χώρα. Η επιθετική φιλοσοφία του May δεν έχει αλλάξει. Up–tempo παιχνίδι με έμφαση στο καλό spacing, στο non-stop cutting παιχνίδι, στα σουτ μέσα στο ζωγραφιστό με ελάχιστα mid–range. Τρέχουν αρκετά στο ανοιχτό γήπεδο, ειδικά μετά από ριμπάουντ του Mara ή του Johnson, οι οποίοι μπορούν να βγάλουν πάσες ολόκληρου γηπέδου που θα ζήλευαν και τα καλύτερα playmaker. Σουτάρουν ικανοποιητικά από το τρίποντο (36%) με 6 παίκτες να σουτάρουν με 35+ 3Ρ%. Τα περισσότερα από αυτά τα σουτ είναι στατικά, μετά από kick–out πάσα και σπάνια θα σουτάρουν μετά από ντρίπλα. Το Spain PnR είναι ένα go–to–play το οποίο χρησιμοποιούν με διαφοροποιήσεις. Κερδίζουν σχεδόν σε όλα τα ματς το παιχνίδι των κατοχών γιατί κυνηγάνε το επιθετικό ριμπάουντ.

Στην άμυνα δίνουν τα σουτ που δεν παίρνουν στην επίθεση (mid–range) παίζοντας drop στα περισσότερα PnR. Έχουν ένα τοπ 6 DEF RTG και το καλύτερο EFGD. Οι αντίπαλες ομάδες σουτάρουν 44,3% στα δίποντα και 30,2% στα τρίποντα όταν παίζουν εναντίων τους. Δίνουν τα τρίποντα στον αντίπαλο έχοντας ένα υψηλό 3PRD αλλά δεν δίνουν τα εύκολα στατικά σουτ. Με τα κορμιά που διαθέτουν, ο αντίπαλος σκοράρει πολύ δύσκολα στο ζωγραφιστό καθώς έχουν το 3^ο καλύτερο BLK%.

Προφανώς όταν παίζεις σε υψηλό pace έχεις και πολλές κατοχές που θα κάνεις λάθος. Οι Wolverines έχουν φάσεις, ειδικά με τον Cadeau που αναφέραμε νωρίτερα, που θα κάνουν συνεχόμενα λάθη προσπαθώντας να παίξουν γρήγορα. Ίσως αυτή είναι η μοναδική τους αδυναμία. Οι μοναδικές του ήττες είναι από το Wisconsin, το Duke και το Purdue όπου έχασαν στις λεπτομέρειες. Πέρυσι κατάφεραν να φτάσουν μέχρι το sweet 16 και να αποκλειστούν από το Auburn. Φέτος το F4 είναι ένας ρεαλιστικός στόχος.

Arizona Wildcats (32 – 2, 1 seed)

Στις 4 προηγούμενες σεζόν του coach Tommy Lloyd, το Arizona δεν είχε καταφέρει να προχωρήσει πέρα από τη φάση των 16 στο τουρνουά της March Madness. Οι Wildcats με τον Lloyd μπήκαν στο τουρνουά ως Νο 1 ή Νο 2 σε τρεις από τις τέσσερις τελευταίες χρονιές, μόνο για να βρεθούν στη λάθος πλευρά μερικών από τις μεγαλύτερες ανατροπές του τουρνουά την τελευταία δεκαετία. Οι επαναλαμβανόμενες απογοητεύσεις των Wildcats δημιουργούν δυσπιστία για το πόσο μακριά μπορεί να πάνε. Εντούτοις, έχουν ένα γεμάτο ρόστερ με 5 παίκτες να έχουν διψήφιο αριθμό πόντων ανά αγώνα και 3 να μην έχουν διψήφιο αριθμό πόντων για λίγα δεκαδικά ψηφία. Όλοι μπορούν να σκοράρουν και με αποτελεσματικότητα.

Η φετινή ομάδα δεν έχει έναν μεγάλο σκόρερ όπως πέρυσι με τον Caleb Love, αλλά έχει ίσως το καλύτερο βασικό backcourt της φετινής σεζόν, που το απαρτίζουν ο star freshman Brayden Burries (16 PPG) και ο βετεράνος Jaden Bradley (13.3 PPG). Οι δυο τους φέτος είναι οι πιο σταθεροί σε απόδοση παίκτες και από τον Ιανουάριο έχουν ανεβάσει ακόμα παραπάνω την απόδοσή τους. Ο πρωτοετής Burries είναι ένα versatile two–way guard που δυσκολεύτηκε κάπως στην αρχή της σεζόν και του πήρε λίγο χρόνο να προσαρμοστεί στο κολεγιακό επίπεδο. Όταν το κατάφερε απέδειξε ότι μπορεί να είναι μια τοπ 10 επιλογή στο επερχόμενο ντραφτ. Από την άλλη, ο Bradley είναι ο main facilitator της ομάδας (4.5 APG). Έχει αποτελέσει πρότυπο σταθερότητας από τότε που εντάχθηκε στο Αριζόνα και φέτος πραγματοποιεί μια career high σεζόν. Και οι δύο παίκτες είναι ικανοί να αναλάβουν τον έλεγχο οποιουδήποτε αγώνα, γεγονός που έχει δυσκολέψει τις αντίπαλες ομάδες να σταματήσουν την επίθεση των Wildcats στις κρίσιμες στιγμές.

https://www.youtube.com/watch?v=6-Vs0K7ZLQc

Ο τρίτος της περιφέρειας είναι ο Γερμανός forward, Ivan Kharchenkov. Προερχόμενος από τις ακαδημίες της Μπάγερν, ο 19χρονος έχει εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτερους αμυντικούς. Μπορεί όμως και να σκοράρει καθώς έχει 10 πόντους μ.ο. Είναι ένας all–around παίκτης που μπορεί να απειλήσει και από το ζωγραφιστό αλλά και από το τρίποντο.

Το Αριζόνα έχασε τον σέντερ ύψους 2,16 μ. Henri Veesaar στο μεταγραφικό portal και τον αντικατέστησε με έναν ακόμα πιο ψηλό παίκτη, τον σέντερ ύψους 2,18 μ. Motiejus Krivas. Ο 21χρονος από τη Λιθουανία έχει δημιουργήσει ένα αξιοζήλευτο frontcourt μαζί με τον freshman Koa Peat και τον senior Tobe Awaka. Ο συνδυασμός του ύψους του Krivas και της σωματικής δύναμης των Awaka και Peat αποτελεί ένα γρίφο που καμία ομάδα δεν έχει καταφέρει να λύσει. Ούτε ο Awaka, ούτε ο Peat, ούτε ο Krivas είναι κυρίαρχοι σκόρερ, αλλά η επίδρασή τους στη ρακέτα εξαντλεί τις αντίπαλες ομάδες.

Αυτό που κάνει το Αριζόνα να ξεχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη τοπ ομάδα είναι η φιλοσοφία τους στην επίθεση. Οι Wildcats σουτάρουν μόλις 16,3 τρίποντα ανά παιχνίδι (μάλιστα στο πρώτο ματς της σεζόν σούταραν μόλις 5) με 36% ευστοχία. Παίζουν πολύ στο post με συνεργασίες high–low των ψηλών τους. Ακόμα και σε καταστάσεις δευτερεύον αιφνιδιασμού πρώτη επιλογή είναι να πάει η μπάλα στον ψηλό που έχει κλειδώσει τον αμυντικό του στο ποστ. Δεν τρέχουν πολύ PnR, αλλά όταν το κάνουν πάνε σε empty corner PnR όπου κι εκεί θα ψάξουν το mismatch χαμηλά. Είναι μια τοπ 8 ομάδα στο επιθ. ριμπ. που έχει τον κορυφαίο επιθ. ριμπάουντερ. Ο Awaka μαζεύει σχεδόν το 20% των χαμένων επιθέσεων της ομάδας, επίδοση που τον κατατάσσει στο Νο. 1 του OREB%. Eιδικά όταν παίζει μαζί με τον Krivas η ομάδα έχει 35 OREB%, κερδίζοντας συνέχεια το παιχνίδι των κατοχών.

Στην άμυνα παίζουν σχεδόν αποκλειστικά drop, δίνοντας το σουτ από μέση απόσταση. Το Αριζόνα επιτρέπει στους αντιπάλους του να πετύχουν μόνο το 43,8% των προσπαθειών τους για δύο πόντους, δεύτερο καλύτερο ποσοστό στη χώρα. Για να κερδίσεις το Αριζόνα πρέπει να αντέξεις σε 40 λεπτά physicality στη ρακέτα, να κερδίσεις τη μάχη των ριμπάουντ και να βάλεις πολλά pull-up jumpers.

Οι Wildcats φέτος παίζουν ένα dominant παιχνίδι κερδίζοντας τους αντιπάλους τους με μ.ο. περίπου 20 πόντους διαφορά. Έχουν μαζί με το Duke την καλύτερη άμυνα – έχουν δεχθεί μόλις 4 φορές 80+ πόντους παίζοντας σε μια πιο ανταγωνιστική περιφέρεια. Η φυσική κατάσταση αποτελεί βασικό στοιχείο των ομάδων του Lloyd από τότε που ανέλαβε το πρόγραμμα μπάσκετ το 2021. Οι Αγριόγατες  είναι συνήθως μία από τις πιο δυνατές ομάδες σε αυτό το κομμάτι, αλλά το 2025-2026 έχουν φτάσει σε άλλο επίπεδο. Η καθαρή σωματική δύναμη του Αριζόνα έχει εξαντλήσει τις ομάδες όλη τη σεζόν και θα γίνει καθοριστικός παράγοντας για την επιτυχία τους στη March Madness.

Florida Gators (26 – 7, 1 seed)

Ένα χρόνο μετά την κατάκτηση της κορυφής, οι Gators του Todd Golden δεν θυμίζουν την περσινή dominant ομάδα. Μετά από ένα κακό ξεκίνημα (5-4) έκλεισαν τη σεζόν με ένα σερί 12 νικών, αλλά έχασαν πανηγυρικά (91-74) στα ημιτελικά του τουρνουά της SEC περιφέρειας. Παρόλα αυτά αποτελούν μια τοπ 10 ομάδα μπαίνοντας στο τουρνουά.

Το να αντικαταστήσεις τρεις παίκτες όπως οι Walter Clayton Jr., Alijah Martin και Will Richard (και οι 3 κατέληξαν στο ΝΒΑ) είναι ένα αρκετά δύσκολο έργο. Ο Golden έφερε για το βασικό backcourt τους Xaivian Lee και Boogie Fland από Princeton και Arkansas αντίστοιχα. Και οι δυο όμως δεν τα έχουν πάει και πολύ καλά, με τον Lee να προέρχεται από μια αρκετά αδύναμη περιφέρεια (Ivy League) και να δυσκολεύεται να αποδώσει το ίδιο καλά στη SEC περιφέρεια. Είναι ένα ΟΚ δίδυμο guard που όμως αμφιβάλω αν μπορεί να τους πάει μακριά.

Η δύναμη των Gators βρίσκεται στην τριάδα των forward–center Thomas Haugh, Alex Condon και Rueben Chinyelu. Ο senior Thomas Haugh, είναι ένας παίκτης που λατρεύω – σας είχα

πρήξει από πέρυσι. Φέτος έχει εξελιχθεί στον go–to scorer της ομάδας έχοντας 17,1 πόντους ανά αγώνα.

https://www.youtube.com/watch?v=LRAxqCRJ1T4

Ο 6^ος παίκτης της ομάδας είναι ο Σλοβένος, Urban Klavzar. Είναι ένας X–Factor για τους Gators καθώς είναι ο πιο σταθερός σε απόδοση guard. Είναι ο μόνος αξιόπιστος σουτέρ από την περιφέρεια (40%) και αυτό τον έχει κάνει βαρόμετρο στην επίθεση.

Το Φλόριντα συνεχίζει να παίζει μπάσκετ σε υψηλό pace και να κυριαρχεί κοντά στο καλάθι. Εξακολουθούν να είναι τοπ 10 σε OFF RTG παρόλο που έχουν χάσει τους τρεις βασικούς παίκτες της περσινής πρωταθληματικής σεζόν. Βασίζονται στο post–up παιχνίδι των Haugh, Condon περισσότερο και του Chinyelu λιγότερο. Δίνουν έμφαση στα Gortat screens, τις high–low συνεργασίες και πάνε σε πολλά zoom actions με pin–down screen που καταλήγουν σε handoff. Σουτάρουν λιγότερα τρίποντα από πέρυσι και αυτό γιατί έχουν πολύ άσχημα ποσοστά. Από τα 365 κολέγια της D1 κατηγορίας κατατάσσονται στην 324^η θέση σε ευστοχία από το τρίποντο, (30,8%). Η επικράτηση των Gators στο κομμάτι των κατοχών και το επιθετικό ριμπάουντ είναι κάτι που φαίνεται ότι δούλεψε περισσότερο ο coach Golden και εξισορροπεί κάπως τη φτωχή συγκομιδή από τη γραμμή των τριπόντων. Οι Gators είναι η καλύτερη ομάδα στο επιθετικό ριμπάουντ (43.2 OREB%), ενώ είναι εξίσου καλοί και στο να μην δίνουν δεύτερες ευκαιρίες στον αντίπαλο μετά από χαμένες προσπάθειες – έχουν το 7^ο καλύτερο DRB% με τον Chinyelu να μαζεύει το 30% (top 3).

Η αμυντική τους προσέγγιση βασίζεται αρκετά στο να δίνουν σπάνια βοήθειες και να αφήνουν τον αντίπαλο να τους κερδίζει στο 1-on-1 αν μπορεί. Δεν δίνουν στον αντίπαλο τα στατικά σουτ και όταν τα δίνουν σπάνια είναι ελεύθερα, προτιμώντας να στέλνουν τον αντίπαλο μέσα στο ζωγραφιστό όπου διαθέτουν τα κορμιά για να τον δυσκολέψουν. Έχουν το 8^ο καλύτερο ποσοστό σε δίποντα στην άμυνα, με τον αντίπαλο να σουτάρει με 45,2%. Στο PnR δίνουν το σουτ από μέση απόσταση παίζοντας drop coverage και ice στα side PnR.

Οι Gators χρειάζονται μεγάλο step up από τα βασικά τους guard για να μπορέσουν να επαναλάβουν μια πορεία σαν τη περσινή. Οι back–up guard Isaiah Brown και Urban Klavzar σουτάρουν καλύτερα τη μπάλα από τους βασικούς Lee, Fland, αλλά δεν είναι όσο καλοί facilitators είναι αυτοί οι δυο. Η άμυνα είναι καλύτερη σε σύγκριση με πέρυσι, αλλά το σκοράρισμα από τα guard που έπαιρνε ο Golden απουσιάζει. Δεν έχουν έναν go-to scorer και σε συνδυασμό με το underperforming στα guard δύσκολα θα πάνε μακριά. Δεν είναι αρκετά ισορροπημένοι και δεν διαθέτουν την ισχύ των αστέρων που είχαν πριν από ένα χρόνο για να επαναλάβουν την επιτυχία. Δεν θα μου κάνει εντύπωση είτε δεν καταφέρουν να περάσουν στη φάση των 16 είτε φτάσουν στο F4.

Houston Cougars (28 – 6, 2 seed)

To Χιούστον έχει εξελιχθεί σε μια υπερδύναμη τα τελευταία χρόνια με τον Kelvin Sampson στο τιμόνι του προγράμματος. Στα 37 χρόνια της προπονητικής του καριέρας, ο Sampson δεν έχει καταφέρει λίγα, αλλά ο τίτλος του πρωταθλητή NCAA είναι κάτι που του λείπει.

Αυτό που έλλειπε πάντα από τις ομάδες του στο Houston ήταν το επιθετικό firepower και ένας παίκτης που μπορεί να κουβαλήσει την επίθεση για μεγάλα διαστήματα του παιχνιδιού. Φέτος έχει βρει αυτό τον παίκτη στο πρόσωπο του Kingston Fleming, ενός elite go–to scorer και facilitator που αποτελεί ένα από τα κορυφαία prospects του ερχόμενου ντραφτ. Μπορεί να κάνει τα πάντα στην επίθεση, να σκοράρει (16.4 PPG) και να πασάρει (5.3 APG). Έχει ένα γρήγορο πρώτο βήμα που σε συνδυασμό με το elite jump shoot που διαθέτει τον καθιστούν ένα από τα πιο επικίνδυνα επιθετικά όπλα της φετινής σεζόν. Ο Flemings, όπως και οι περισσότεροι freshmen, άργησε λίγο να βρει διάρκεια στο παιχνίδι του, αλλά κάπου στα μέσα Δεκέμβρη άρχισε να σταθεροποιείται η απόδοσή του. Αποκορύφωμα η εμφάνισή του κόντρα στο Texas Tech που το φιλοδώρησε με 42 πόντους.

https://www.youtube.com/watch?v=rD3IjFlVOQU

Οι παίκτες που συμπληρώνουν το βασικό backcourt είναι οι seniors Emanuel Sharp και Milos Uzan. Ο Sharp είναι ο δεύτερος σκόρερ των Cougars με 15,3 πόντους ανά παιχνίδι και έχει ένα από τα γρηγορότερα release στη χώρα. Σουτάρει με 37 3Ρ% σε 7 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Ο Uzan είναι ο τρίτος σκόρερ με 11 PPG αλλά και μια δεύτερη εστία δημιουργίας (4 APG) δίπλα στον Flemings.

Όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος η άμυνα του Χιούστον είναι elite (5οι σε DEF RTG). Το βασικό frontcourt αποτελείται από τους Joseph Tuggler και Chris Cenac Jr. Η φιλοσοφία των Houston Cougars ξεκινάει από την άμυνα και βασίζεται πολύ σε αυτό το δίδυμο παικτών. O junior forward Joseph Tugler, εξακολουθεί να είναι ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στη χώρα. Ο νικητής του αμυντικού της χρονιάς για τη Big 12 περιφέρεια, παρά το μικρό του ύψος για big (2,03 μ. – 104 κ.) έχει ένα μεγάλο άνοιγμα χεριών που φτάνει τα 2,28 μ. και του επιτρέπει να αντιμετωπίζει ψηλότερους αντιπάλους. Μαρκάρει όλες τις θέσεις και δεν του βάζεις εύκολα καλάθι στο 1-on-1 ενώ αν το κάνεις το παίρνει προσωπικά. Φέτος το αντίκτυπό του δεν περιορίζεται μόνο στην άμυνα καθώς έχει βελτιωθεί σαν finisher κοντά στο καλάθι. Κάνει ένα πολύ ωραίο two–man game με τον Sharp. Ο Chris Cenac Jr είναι ο δεύτερος freshman με τη μεγαλύτερη επίδραση στο παιχνίδι των Cougars. Είναι ένα center με υποσχόμενα shooting skills, πολύ καλός ριμπάουντερ και ο Sampson αρκετές φορές τον βάζει να μαρκάρει και τον καλύτερο wing παίκτη της αντίπαλης ομάδας. Πιστεύω θα τον δούμε στη λοταρία του ντραφτ. Το πρόβλημα όμως που έχουν και οι δυο τους είναι τα φάουλ. Και οι δυο έχουν υψηλό foul rate και δυσκολεύονται να μείνουν για πολύ ώρα στο παρκέ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι Cougars να δίνουν αρκετές βολές στους αντιπάλους τους.

H επιθετική δυστοκία των Cougars τους έχει στοιχίσει στο NCAA τουρνουά σε πολλές από τις ήττες τους. Αυτή η ομάδα δεν αποτελεί εξαίρεση, ακόμη και με τον Kingston Flemings να είναι αναμφισβήτητα ο καλύτερος επιθετικός παίκτης που είχε ο Sampson κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Χιούστον. Το Χιούστον δεν κερδίζει βολές καθώς έχει ένα από τα χειρότερα FTR στη χώρα – 354^η θέση σε FTR. Η επίθεση σε όρους efficiency δεν είναι καλύτερη από πέρυσι. Φέτος έχασαν 3 συνεχόμενα παιχνίδια μη μπορώντας να σκοράρουν πάνω από 67 πόντους. Πέρυσι το Χιούστον κατάφερε να φτάσει μέχρι τον Τελικό όπου έχασε με έναν αποκαρδιωτικό τρόπο. Αν το Χιούστον θέλει να επιστρέψει στο Final Four, ο Flemings θα πρέπει να πιάσει υψηλή απόδοση και o Tugler θα πρέπει να βρίσκεται στο γήπεδο πιο συχνά από ό,τι τώρα.

Iowa State Cyclones (27 – 7, 2 seed)

Υπό την καθοδήγηση του T.J. Otzelberger, το πρόγραμμα μπάσκετ του Iowa State έχει εξελιχθεί από μια αμυντική σε μια επιθετική δύναμη. Οι Cyclones έχουν διατηρήσει την κορυφαία αμυντική τους επίδοση (6^οι σε DEF RTG) ενώ τα ποσοστά τους στην επίθεση έχουν εκτοξευθεί φέτος χάρη στη βελτίωση του spacing και στο βάθος πάγκου.

Αν και παίζουν σε ένα χαμηλό pace αποτελούν μια πολύ αποτελεσματική επίθεση στο transition καθώς η άμυνά τους είναι μια από τις καλύτερες στο να πιέζει πάνω στην μπάλα οδηγώντας τον αντίπαλο σε λάθη (4^οι σε TORD%), πολλά εκ των οποίων μετατρέπονται σε πόντους. Παίζουν μια aggressive άμυνα με αλλαγές στα σκριν. Είναι πολύ πειθαρχημένοι και εξαιρετικοί στην ομαδική άμυνα στο ποστ. Ομάδες που βασίζονται στο post–up παιχνίδι δεν τα πάνε καλά κόντρα στους Cyclones. Όλα ξεκινάνε με τον αμυντικό στο ποστ να παίζει ¾ και να αναγκάζει τον παίκτη που ποστάρει να πάρει την μπάλα προς τη μεριά της baseline. Εκεί πέρα γίνεται αμέσως aggressive double team, κυρίως με τον low man, τον αμυντικό της αδύνατης πλευράς που βρίσκεται πιο κοντά. Αρκετές φορές η επίθεση δεν καταφέρνει καν να περάσει την μπάλα στο ποστ από την πίεση που δέχεται. Χαλάνε συνεχώς τα plays του αντιπάλου και τον αναγκάζουν να παίξει iso ball. Δίνουν πολλά τρίποντα αλλά με μικρή ζημιά καθώς ο αντίπαλος σουτάρει με 32%. Αρκετές φορές η επιθετικότητά τους θα τους οδηγήσει σε σύγχυση και θα φάνε κάποιο backdoor cut, αλλά το συνολικό intensity που βγάζουν στην άμυνα εξισορροπεί οποιαδήποτε τέτοια φάση.

Ο Tamin Lipsey είναι η αιχμή του δόρατος στην point–of–attack άμυνα του Otzelberger. Ο senior guard είναι ένας από τους πιο sneaky αμυντικούς (2.5 SPG) με εξαιρετικά αμυντικά ένστικτα, σκληροτράχηλος και με γρήγορα χέρια. Στην επίθεση είναι ο floor general των Cyclones (5 APG) που μπορεί να βλέπει φάσεις πριν εξελιχθούν. Παίζει τα περισσότερα λεπτά αλλά είναι 4^ος σε USG% διότι δεν χρειάζεται τόσο την μπάλα στα χέρια του για να είναι αποτελεσματικός. Το σουτ είναι η αδυναμία του (28 3Ρ% – 3.8 3PA) αλλά είναι ένας πολύ καλός finisher μέσα στο ζωγραφιστό για το ύψος του (1,85 μ.) δημιουργώντας συνεχώς ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα.

Ο Γάλλος Killyan Toure παίζει δίπλα στον Lipsey στη περιφέρεια και είναι ένας από τους καλύτερους περιφερειακούς αμυντικούς στο κολεγιακό μπάσκετ. Είναι ο παίκτης που θα πιέσει full–court τον αντίπαλο playmaker.

O βασικός center της ομάδας Blake Buchanan, ήρθε από το Virginia και κόλλησε τέλεια στη φιλοσοφία του Otzelberger. Είναι ένας rim–runner ψηλός που προσφέρει vertical spacing ενώ έχει αρκετά καλά πλάγια βήματα στην άμυνα – εντυπωσιακός σε blitz αντιμετώπιση στο PnR.

Ο Milan Momcilovic είναι ο κορυφαίος σουτέρ της χρονιάς. Κατά τη διάρκεια των πρώτων κολεγιακών του χρόνων, ο Momcilovic ήταν απλώς ένας ακόμα σουτέρ. Σαν πρωτοετής, είχε 35.9 3P% (4.6 3ΡΑ), δείχνοντας ότι θα μπορούσε να γίνει ένας σπουδαίος παίκτης για τους Cyclones στο μέλλον. Σαν δευτεροετής, αύξησε των όγκο των σουτ του αλλά και την ευστοχία του σουτάροντας με 39.6 3P% (5.7 3ΡΑ). Ο Momcilovic ήταν ένας από τους καλύτερους σουτέρ της περσινής σεζόν, αλλά αυτό που ακολούθησε φέτος ήταν μια από τις πιο απροσδόκητες σεζόν στην ιστορία του κολεγιακού μπάσκετ. Ο 21χρονος forward σουτάρει με 50 3Ρ% (!!!) εκτελώντας σχεδόν 8 τρίποντα ανά παιχνίδι. Έχει πετύχει 6+ τρίποντα έξι φορές αυτή τη σεζόν και έχει πετύχει έως και οκτώ σε τρεις αγώνες. Ο Momcilovic έχει αναπτύξει επίσης ένα θανατηφόρο παιχνίδι στο mid–post που συμπληρώνει την ελίτ ικανότητά του στο τρίποντο. Η μπάλα πάει συχνά σε αυτόν σε επιθέσεις που τελειώνει ο χρόνος καθώς μπορεί να σουτάρει πάνω από τους περισσότερους αμυντικούς (2,04 μ.). Είναι φυσικά ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 17 PPG και έχει το 5^ο καλύτερο EFG% σε όλη τη χώρα.

https://www.youtube.com/watch?v=GUo-sQ_K9TI

Ο δεύτερος σκόρερ των Cyclones με 16 PPG είναι επίσης forward και είναι ο Joshua Jefferson. Ο 22χρονος senior είναι ένας point-forward (5 APG) ο οποίος αποτελεί τον ελβετικό σουγιά της επίθεσης του Otzelberger. Είναι ένας καλός ριμπάουντερ που μπορεί να δημιουργήσει σκοραπό το ποστ για αυτόν και τους συμπαίκτες του, μπορεί να σουτάρει από το τρίποντο, να βάλει τη μπάλα κάτω και να επιτεθεί στα closeout. Κάνει λίγο απ’ όλα.

Ο senior guard, Nate Heise είναι ο 6^ος παίκτης της ομάδας. Είναι ένα από τα καλύτερα rebounding guards και αποτελεί άλλη μια ικανή αμυντική λύση για τον Otzelberger καθώς μπορεί να μαρκάρει από το 1 μέχρι το 4. Άλλος ένας κομβικός παίκτης είναι ο freshman Jamarion Batemon, ένας σπεσιαλίστας που προσφέρει λύσεις από το τρίποντο (40 3Ρ% – 4 3ΡΑ). Στην ομάδα βρίσκεται και ο Γερμανός, Dominykas Pleta με μικρό ρόλο συμμετοχής αλλά αρκετά υποσχόμενο παιχνίδι

Παρά τα πολύ καλά τους ποσοστά στο τρίποντο (38 3Ρ%) οι Cyclones δεν σουτάρουν με καλά ποσοστά στις βολές (68 FT%) τις οποίες δεν κερδίζουν και συχνά (179^οι σε FTR). Επίσης πέρα από τους Buchanan και Jefferson τους λείπει το μέγεθος – ο Pleta είναι σχεδόν 7-footer αλλά o Otzelberger δεν δείχνει να τον εμπιστεύεται για μεγάλα λεπτά ακόμα. Υπάρχουν ελάχιστες ομάδες που μπορούν να παίξουν καλύτερα από το Iowa State. Έχοντας προκριθεί στο τουρνουά NCAA τις τελευταίες τέσσερις σεζόν με δύο συμμετοχές στο sweet 16, οι Cyclones του Otzelberger είναι έτοιμοι για το επόμενο βήμα και γιατί όχι να φτάσουν μέχρι το Final 4.

Purdue Boilermakers (27 – 8, 2 seed)

Tο φετινό Purdue είναι η καλύτερη επιθετικά ομάδα στη χώρα, έχοντας το υψηλότερο OFF RTG. Τα analytics συνιστούν γενικά την αποφυγή των σουτ από μέση απόσταση και οι περισσότερες επιθετικές φιλοσοφίες των κορυφαίων κολεγιακών ομάδων εστιάζουν στα σουτ μέσα στη ρακέτα και στα σουτ από την περιφέρεια. Η ομάδα του coach Matt Painter πάει κόντρα στο ρεύμα, καθώς είναι μία από τις ελάχιστες ομάδες στη χώρα που εκτελεί mid–range σουτ. Το Purdue έχει περίπου 50% ευστοχία στα pull–ups, λιγότερο αποδοτικό από ένα lay–up, αλλά η επιλογή τους αυτή τους δικαιώνει. Επιπλέον, είναι μια elite ομάδα στο να τελειώνει φάσεις μέσα στη ρακέτα, αλλά εκτελούν πολύ λιγότερα σουτ στο ζωγραφιστό από τις περισσότερες ομάδες. Παίζουν κυρίως 3-out-2-in διάταξη με non shooting bigs αλλά πασάρουν τόσο καλά που το spacing δεν αποτελεί θέμα. Παίζουν πειθαρχημένα, ψάχνουν πάντα την έξτρα πάσα και θα πάρουν το καλύτερο διαθέσιμο σουτ ενώ σπάνια κάνουν λάθη (13^οι TOR%). Παράγουν πολλά ελευθέρα spot–up σουτ και συνολικά σουτάρουν με 38,2% από το τρίποντο. Το 66% των σουτ που βάζουν είναι από ασίστ, ποσοστό που τους κατατάσσει στο τοπ 4 σε AST%. Ακόμα και όταν το Purdue αστοχεί, είναι εξαιρετικό στο να ανακτά την μπάλα – κατατάσσονται στο τοπ 20 του ORB%, μαζεύοντας το 36,5% των άστοχων προσπαθειών τους. Αν και θεωρούνται μία από τις λιγότερο αθλητικές ομάδες των μεγάλων πρωταθλημάτων, αυτό αντισταθμίζεται από τον υψηλό βαθμό εκτέλεσης και προσήλωσης του αγωνιστικού τους πλάνου.

O PG Braden Smith είναι ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 14 PPG. Αν και τα στατιστικά του είναι ελαφρώς χαμηλότερα σε σχέση με την εξαιρετική περσινή σεζόν, οι ασίστ του έχουν αυξηθεί, ενώ η αποδοτικότητά του έχει εκτοξευθεί στα ύψη σε όλους τους τομείς. Ο Smith είναι ένας μάγος με την μπάλα στα χέρια. Ένας elite playmaker (9 APG) με θανατηφόρο pull–up σουτ από μέση απόσταση – ο βασικός λόγος που η ομάδα έχει υψηλό mid–range frequency. Ξεκίνησε τη χρονιά με την ταμπέλα του καλύτερου playmaker της χώρας και έχει ανταποκριθεί σε όλες τις προσδοκίες, κουβαλώντας το Purdue στις πλάτες του. Κανείς στη χώρα δεν παίζει το PnR όπως αυτός. Τον παίζεις blitz: κάνει split ντρίπλα και σπάει το hedge out. Tον παίζεις drop: θα σε τιμωρήσει από το mid–range. Είναι εξαιρετικός στο να φτάνει στα σημεία του. Του αρέσει πολύ το fadeaway σουτάκι κινούμενος προς τη baseline. Φυσικά βγάζει και φανταστικές πάσες. Το σήμα κατατεθέν του φέτος είναι οι πάσες πίσω από την πλάτη στον roller ενώ κάνει κάτι μοναδικές finger roll lob πάσες, όπου προσποιείται για lay–up και πετάει την μπάλα προς τα πίσω στον ψηλό που ρολάρει. Δεν είναι καλός finisher στο ζωγραφιστό καθώς του λείπει η αθλητικότητα και το μέγεθος (μόλις 1,83 μ.) και συχνά προτιμά να πασάρει όταν κάνει drive αντί να προσπαθήσει να σκοράρει.

https://x.com/ReseRice4/status/1989194145685205057?s=20

https://www.youtube.com/watch?v=77BACXdVwkI

Το PnR είναι το στοιχείο του, αλλά ο Painter τον χρησιμοποιεί και σε off–ball δράσεις, συνήθως zoom actions που καταλήγουν σε handoff. Έτσι χρησιμοποιεί και τον Fletcher Lawyer, τον βασικό SG, έναν high volume (6.7 3PA) – high efficiency (41.5 3P%) σουτέρ, επιτρέποντάς τον να υποδεχθεί την μπάλα έχοντας ήδη δημιουργήσει πλεονέκτημα.

Ενώ όλο και περισσότερες ομάδες στο κολεγιακό μπάσκετ μειώνουν τη συχνότητα του post–up game, ο Matt Painter συνεχίζει να το προτιμά. Το Purdue κατατάσσεται 3^ο στη χώρα σε post–up efficiency. O Trey Kaufman-Renn είναι η κύρια απειλή στο post, χρησιμοποιώντας ανορθόδοξες αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικές κινήσεις – post hooks και push shots, τα λεγόμενα «πεταχτάρια». Επειδή ο TKR είναι τόσο επικίνδυνος στο 1-on-1, οι άμυνες αναγκάζονται να στέλνουν πάνω του double team, κάτι που ανοίγει το δρόμο για πάσες στην αδύνατη πλευρά και ελεύθερα τρίποντα. Σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς ψηλούς που κόβουν βαθιά μέσα στη ρακέτα μετά από PnR, ο TKR βγάζει το ψωμί του στο short roll όπου μπορεί να σκοράρει και να πασάρει. Είναι επιπλέον ικανότατος ριμπάουντερ. Πέρυσι έκανε μια εξαιρετική χρονιά έχοντας 20 PPG. Φέτος έχει κάνει ένα βήμα πίσω, με μέσο όρο μόλις 13,5 πόντους. Οι προσπάθειές του για σουτ έχουν μειωθεί αλλά η αποτελεσματικότητα του Kaufman-Renn στην ρακέτα έχει παραμείνει η ίδια (60 2Ρ%). Το παιχνίδι του από μέση απόσταση είναι σχεδόν ανύπαρκτο, ενώ το σουτ τριών πόντων, το οποίο πολλοί περίμεναν να βελτιωθεί στο τέταρτο έτος, αποδείχθηκε μια απογοήτευση. Εξακολουθεί να είναι ικανός να σημειώσει 20 πόντους στην καλή του βραδιά, αλλά αυτό έχει γίνει το ανώτατο όριό του αντί για μια σταθερά που ήταν πέρυσι.

Ο Αυστραλός Oscar Cluff είναι το βασικό πεντάρι και μια εξίσου καλή επιλογή στο PnR και στο ποστ. Ευστοχεί στο 70,8% των σουτ που παίρνει κοντά στη ρακέτα και είναι ένα γεμάτο κορμί (2,11 μ. – 115 κ.) που εκτοπίζει αντίπαλους bigs. Είναι και αυτός ένας πολύ καλός ριμπάουντερ όπως και ο TKR – και οι δύο έχουν από 3 επιθ. ριμπ. μ.ο. , αποτελώντας μια σταθερή πηγή πόντων δεύτερης ευκαιρίας.

Ο Painter χρησιμοποιεί ένα ρόστερ 9 παικτών που ο καθένας παίζει τουλάχιστον 15 λεπτά ανά αγώνα και οι 7 σουτάρουν με τουλάχιστον 35% από το τρίποντο. Ο Daniel Jacobson είναι ο 7-footer που προσφέρει vertical spacing, ενώ ο C.J. Cox έχει ένα ρόλο 3&D, τον ίδιο ρόλο που έχει και η αλλαγή του, Gicarri Harris

Το φετινό πρόβλημα με τους Boilermakers εντοπίζεται στην άμυνα. Έχουν το χειρότερο DEF RTG από οποιαδήποτε άλλη τοπ 20 ομάδα. Η κύρια αιτία είναι η άμυνα στο PnR. Οι ψηλοί Kaufman-Renn, Kluff και Jacobson μειονεκτούν σε πλευρική κίνηση. Το Purdue παίζει συχνά drop για να κρύψει αυτή τους την αδυναμία, αλλά και πάλι ο αντίπαλος καταφέρνει να σουτάρει με καλά ποσοστά στο ζωγραφιστό. Όταν ο Painter αλλάξει αντιμετώπιση, πάει σε hedging και γίνει πιο επιθετικός στα ball screen, απαιτείται άριστη επικοινωνία για να γίνουν τα κατάλληλα αμυντικά rotation. Προς το παρόν, το Purdue δεν τα καταφέρνει καλά σε αυτό το κομμάτι (σας θυμίζει κάποια ομάδα Ευρωλίγκας;). Αυτές οι αργές περιστροφές της άμυνας δίνει την ευκαιρία στην επίθεση να εκτελέσει πολλά τρίποντα (336^οι σε 3PRD) στα οποία ο αντίπαλος ευστοχεί με 35%. Γενικά δεν αμύνονται με ένταση, κάνουν λίγα φάουλ ενώ στην επίθεση κερδίζουν ελάχιστές βολές. Αν βρεθεί μια ομάδα που παίζει πολύ PnR με screen-rescreen θα τα βρουν σκούρα.

Πέρυσι έχασαν στο sweet 16 από το Χιούστον σε ένα συγκλονιστικό ματς που κρίθηκε στο καλάθι. Έκαναν ένα πολύ καλό κλείσιμο πριν το NCAA τουρνουά, κερδίζοντας το Μίσιγκαν για τον τίτλο του τουρνουά της Big 10 περιφέρειας. H διαχρονική επιτυχία του Purdue βασίζεται εν μέρει στο ότι καταφέρνει να κρατάει ένα σημαντικό κορμό παικτών. Η τριάδα των τελειόφοιτων, Braden Smith, Trey Kaufman–Renn και Fletcher Lawyer παίζουν για 4^η συνεχόμενη χρονιά μαζί. Και οι τρεις ήταν βασικοί στην ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό του τουρνουά το 2024. Αυτή η εμπειρία τους επιτρέπει να παίζουν με ένα επίπεδο χημείας και τακτικής κατανόησης που λίγες ομάδες μπορούν να φτάσουν.

UConn Huskies (29 – 5, 2 seed)

Οι Uconn Huskies έχουν κατακτήσει έξι εθνικά πρωταθλήματα από το 1999. Φέτος, ελπίζουν να κατακτήσουν το έβδομο. Η περσινή εμφάνιση στο τουρνουά ήταν σύντομη για την ομάδα του Dan Hurley που ήλπιζε για ένα three–peat. Οι Huskies συνάντησαν τους μετέπειτα πρωταθλητές Gators στη φάση των 32 και αποκλείστηκαν με το κεφάλι ψηλά, χάνοντας για δυο πόντους, σε ένα επικό ματς. Φέτος παρουσιάζονται καλύτεροι έχοντας κερδίσει περισσότερα παιχνίδια από πέρυσι, κάνοντας μάλιστα ένα σερί 18 νικών μέσα στη σεζόν.

Η επίδοση τους στην επίθεση δεν είναι τόσο σπουδαία όσο άλλες σεζόν (25^οι σε OFF RTG) αλλά η άμυνά τους μέσα στη ρακέτα είναι κορυφαία. Οι αντίπαλοι των Huskies σουτάρουν μόλις με 45% στα δίποντα (9^η καλύτερη αμυντική επίδοση) και 30% στα τρίποντα. Παίζουν αρκετά σκληρά με αποτέλεσμα να στέλνουν συχνά τον αντίπαλο στις βολές. Η άμυνά τους θα είναι ο οδηγός για κάτι μεγάλο φέτος.

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το πόσο έχει αλλάξει η φιλοσοφία του Hurley σε σύγκριση με τα πρώτα χρόνια του στο Uconn. H αρχική του προσέγγιση ήταν να επιβληθεί στον αντίπαλο αμυντικά, ενώ παράλληλα να διαθέτει ίσως έναν επιθετικό σταρ (π.χ. James Bouknight) να του δίνει αρκετά touches και να περιμένει από αυτόν να ηγηθεί της επίθεσης. Μετά τις ικανοποιητικές αλλά αδύναμες ομάδες των σεζόν 2020-21 και 2021-22, φάνηκε να επέρχεται μια ριζική αλλαγή στη φιλοσοφία του, με την ομάδα να διαθέτει πλέον πιο ταλαντούχους επιθετικούς παίκτες και να εφαρμόζει ένα πιο περίπλοκο επιθετικό playbook, με στόχο να δημιουργεί τις καλύτερες συνθήκες σκοραρίσματος για αυτούς. Ο πυρήνας της επιθετικής φιλοσοφίας του Dan Hurley είναι η αέναη κίνηση της μπάλας και των παικτών. Σε αντίθεση με πολλές ομάδες που εκτελούν ένα μόνο προκαθορισμένο play και στη συνέχεια καταφεύγουν σε ένα ball–screen ή iso αν αυτό αποτύχει, το UConn ακολουθεί τη φιλοσοφία “action upon reaction”. Τρέχουν συνεχόμενα screen σε όλο το επιθετικό μισό του παρκέ. Θα ξεκινήσουν με ένα double screen (λατρεία του Hurley) μακριά από την μπάλα και αμέσως θα πάνε σε ένα δεύτερο σκριν πάνω στην μπάλα και ένα τρίτο σκριν κάπου στην αδύνατη πλευρά. Κάθε screening action έχει σχεδιαστεί ώστε να προσφέρει πολλαπλές επιλογές σκοραρίσματος. Για παράδειγμα, θα πάνε σε κάποιο flex action που ταυτόχρονα μπορεί να προσφέρει επιλογή για κόψιμο στο καλάθι, για ποστάρισμα ή σουτ από το τρίποντο. Τα plays του Hurley δεν επικεντρώνονται στο να γίνει απλά μια δράση στη μισό του γηπέδου που είναι η μπάλα. Για παράδειγμα δεν θα πάει σε ένα απλό side PnR. Παράλληλα θα βάλει τους παίκτες του να κάνουν και κάτι άλλο στην weak side για να κρατάει την άμυνα απασχολημένη έτσι ώστε να μην μπορεί να έρθει εύκολα η βοήθεια από εκεί. Αυτό δημιουργεί πολλά ρήγματα στην άμυνα καθώς η αδύνατη πλευρά δεν μαρκάρει έναν παίκτη που απλά στέκεται στη γωνία. Η δυσκολία στο να μαρκάρεις μια τέτοια επίθεση είναι τόσο σωματική όσο και ψυχολογική. Οι αμυντικοί πρέπει να είναι σωματικά και ψυχολογικά έτοιμοι να ανταποκριθούν σε πολλαπλές κινήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια των 30 δευτερολέπτων της επίθεσης.

Η ηγετική παρουσία βετεράνων με εμπειρία στο τουρνουά είναι κάτι που δεν μπορεί να αναπαραχθεί. Ο Alex Karaban έχει παίξει στο τουρνουά NCAA τρεις φορές, κερδίζοντας δύο φορές το Εθνικό Πρωτάθλημα ενώ συνεχίζει να εξελίσσεται ως παίκτης. Ο Karaban είναι σπάνιο φαινόμενο στο σημερινό τοπίο του κολεγιακού μπάσκετ. Πέρασε και τα τέσσερα χρόνια της κολεγιακής του καριέρας στο ίδιο πρόγραμμα. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του στο Storrs του Connecticut, ο Karaban έχει συνολικό ρεκόρ 121-27 και είναι ο παίκτης με τις περισσότερες νίκες στην ιστορία του UConn. O 23χρονος senior είναι ένα shooting forward (40 3Ρ% – 4.6 3PA) που όμως μπορεί να βάλει και τη μπάλα στο παρκέ και να επιτεθεί στα closeout. Του λείπει η ταχύτητα και το άλμα στα πόδια. Ωστόσο, παίζει έξυπνα, πασάρει καλά και κάνει αυτά ακριβώς που θέλει ο Hurley.

Ο Solomon Ball είναι ο βασικός combo guard. Είναι ένας παίκτης με δυνατό κορμί και μεγάλο άνοιγμα χεριών. Μπορεί να τελειώσει φάσεις με επαφή και έχει έφεση σε ακροβατικά lay–up. Πέρυσι έδειξε τρομερή βελτίωση στο σουτ καθώς σούταρε με 41.4 3P% σε 7 προσπάθειες ανά παιχνίδι, αλλά φέτος έχει πέσει πολύ το ποσοστό του καθώς σουτάρει με 31.2 3Ρ%. Παρόλα αυτά δεν είναι παίκτης που τον αφήνεις ελεύθερο και μπορεί να βάλει είτε στατικά σουτ είτε με κίνηση. Σκοράρει μέσα από το flow της επίθεσης και σπάνια από ατομικές ενέργειες, ενώ λειτουργεί και σαν connective passer. Είναι ο πρώτος σκόρερ των Huskies με 14 PPG.

O senior Tarris Reed Jr. πήρε φανέλα βασικού φέτος και αποτελεί μια ισχυρή παρουσία στο ζωγραφιστό. Με ύψος 2,08 μ. και 117 κ. είναι ένας ογκόλιθος στην άμυνα ενώ στην επίθεση έχει δείξει αξιοσημείωτη βελτίωση ως finisher είτε στο PnR είτε στο post up παιχνίδι. Είναι ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας με 13 PPG. Δεν είναι σπουδαίος αθλητής, αλλά ο συνδυασμός μεγέθους, δύναμης και σκληράδας τον καθιστά πολύ καλό rim protector για το κολεγιακό επίπεδο. Στήνει brick wall screens όντας ένας από τους πιο δυνατούς παίκτες του κολεγιακού μπάσκετ. Επίσης είναι πολύ καλός ριμπάουντερ και γενικά κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά.

Ο 19χρονος SG, Braylon Mullins είναι η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση draft prospect των φετινών Huskies. Είναι ένας elite shooter και έχει ένα από τα πιο γρήγορα release που έχω δει. Σουτάρει με 36 3Ρ% (6.4 3ΡΑ). Του πήρε λίγο χρόνο να βρει το σουτ του, αλλά μόλις του έδωσε θέση στη βασική πεντάδα ο Hurley όλα άλλαξαν. Το σουτ του είναι ποίημα, από το footwork μέχρι το release. Παίζει εξαιρετικά μακριά από τη μπάλα, αλλά μπορεί να δημιουργήσει σκορ και με τη μπάλα στα χέρια του. Δεν είναι απλά ένας σουτέρ. Έχει και το mid–range και το drive – ωραία τελειώματα με jump stop και floater. Είναι σχετικά αθλητικός – πηδάει ψηλά όταν σουτάρει – και γρήγορος. Αμυντικά έχει δείξει πολύ καλά στοιχεία που προβάλουν μια εξέλιξη σε two–way player.

https://www.youtube.com/watch?v=W5L3kg0c_uA

O Silas Demary Jr. ήρθε από το Georgia και έχει εξελιχθεί στον lead guard της ομάδας. Είναι ένα combo guard με πολύ καλή αίσθηση του παιχνιδιού που παίζει με αυτοπεποίθηση και σκληράδα. Διαθέτει ικανό κάθετο παιχνίδι με καλά τελειώματα κοντά στο καλάθι, σουτάρει αποτελεσματικά από την περίμετρο (41.2 3Ρ%) ενώ έχει και το mid–range στο ρεπερτόριό του. Μπορεί να παίξει εξίσου καλά είτε on–ball είτε off–ball. Στην άλλη μεριά του παρκέ είναι ο καλύτερος περιφερειακός αμυντικός των Huskies. Έχει ένα ελκυστικό πακέτο μεγέθους, άμυνας και playmaking και πιστεύω θα τον δούμε να επιλέγεται στον πρώτο γύρο του ντραφτ.

Ο Γερμανός Eric Reibe aka “Big Chicken” είναι ένας ταλαντούχος center με ένα πολύ ενδιαφέρον πακέτο ικανοτήτων. Στέκεται στα 2,16 μ. και στην επίθεση μπορεί να κάνει λίγο απ’ όλα. Να σκοράρει από το ποστ, να βάλει λίγο τη μπάλα κάτω, να σουτάρει από το τρίποντο – πολύ όμορφη μηχανική. Έχει βέβαια αρκετά περιορισμένο επιθετικό ρόλο – χρησιμοποιείται κυρίως στο PnR και σε DHOs. Πιστεύω θα τον δούμε περισσότερο με τη μπάλα στα χέρια του χρόνου και θα βγάλει μάτια.

https://www.youtube.com/watch?v=mEU8EMapdA4

O forward Jayden Ross είναι μια αξιόπιστη επιλογή από τον πάγκο για τον coach Hurley όταν θέλει να δώσει μια ένεση αθλητικότητας και defensive versatility, ενώ ο Malachi Smith είναι ένας έμπειρος παίκτης που ήρθε από το Dayton και έχει αναλάβει χρέη back–up PG

O Dan Hurley, πάνω απ’ όλα είναι winner. Οδήγησε το Rhode Island στο NCAA τουρνουά τις σεζόν 2016-17 και 2017-18, με την ομάδα να μην είχε συμμετάσχει στο τουρνουά από το 1998. Στη συνέχεια, ήρθε στο UConn όπου προκρίθηκε στο τουρνουά για πέντε συνεχόμενες χρονιές και κατέκτησε δύο back–to–back εθνικά πρωταθλήματα. Ο Hurley έχει αναδείξει πρωταθλητές και διαθέτει μια ομάδα με πρωταθλητές στο ρόστερ του. Αυτή η εμπειρία είναι κάτι που σχεδόν καμία άλλη ομάδα στο τουρνουά δεν μπορεί να καυχηθεί ότι έχει.

Illinois Fighting Illini (24 – 8, 3 seed)

Οι Illinois Fighting Illini της σεζόν 2025–2026 έχουν καθιερωθεί ως μία από τις πιο κυρίαρχες ομάδες της χώρας. Υπό την ηγεσία του Brad Underwood, οι Fighting Illini παίζουν ένα positionless μπάσκετ με ένα ρόστερ που έχει γίνει παροικία Βαλκάνιων και έχει τον μεγαλύτερο μέσο όρο ύψους της χώρας (2,03 μ.).

Μπαίνοντας στη σεζόν η ομάδα του coach Underwood δεν υπολογιζόταν σαν μια τοπ 10 ομάδα, ειδικά μετά την περσινή απογοητευτική σεζόν όπου το ρόστερ ήταν κατάλληλο για μεγαλύτερη πορεία στο τουρνουά. Ξεκίνησαν με ένα μέτριο 10-3 τη σεζόν και κάπου μέσα στον Ιανουάριο έχασαν με τραυματισμό τον βασικό τους PG, Kylan Boswell. Παρά τη σημαντική απώλεια, η ομάδα συνέχισε να κερδίζει και να παρουσιάζει μια πολύ καλή εικόνα στο παρκέ. Οι Fighting Illini έχουν την καλύτερη επίθεση στη χώρα μόνο πίσω από το Purdue (2^οι σε OFF RTG) με 5 παίκτες να έχουν διψήφιο αριθμό πόντων ανά παιχνίδι. Η αμυντική τους επίδοση δεν είναι σπουδαία (24^οι DEF RTG) αλλά αρκετά καλή για να τους πάει μακριά.

Ο Keaton Wagler είναι η φετινή αποκάλυψη του κολεγιακού μπάσκετ. Ερχόμενος από το high school είχε ελάχιστες προσφορές από D1 κολέγια. Λίγο το κοκαλιάρικο frame του, λίγο η έλλειψη αθλητικότητας, δεν γέμιζε στο μάτι τους περισσότερους recruiters. Γεννημένος στο Κάνσας, την ίδια πολιτεία από την οποία προέρχεται και ο Brad Underwood, ο οποίος μέσω των γνωριμιών του έμαθε για τον Keaton και έστειλε τον γιό του και μέλος του σταφ, Tyler Underwood να τον δει από κοντά. Τους άρεσε πολύ το skillset που διαθέτει και σκέφτηκαν ότι θα ήταν μια καλή αρχική προσθήκη στο ρόστερ για να παίζει ως ρολίστας. Στις προπονήσεις όμως έδειξε ότι μπορεί να κάνει περισσότερα. Ο Underwood τον έβαλε αμέσως στη βασική πεντάδα και εξελίχθηκε σε έναν superstar του κολεγιακού μπάσκετ.

https://www.youtube.com/watch?v=IOXQgB2hEFE

Ο Wagler είναι ο παίκτης που όσο τον βλέπεις να παίζει λες «ο τύπος ξέρει πολύ μπάσκετ». Είναι ένας 3-level scorer (18 PPG – 40 3P%) με αρκετά ανεπτυγμένα playmaking skills (4.4 APG) για την ηλικία του. Είναι ο παίκτης που στα δύσκολα θα βγει μπροστά και θα πάρει τις κρίσιμες αποφάσεις. Θα αναφερθούμε εκτενώς στο παιχνίδι του όταν έρθει η ώρα.

O Kylan Boswell είναι ο floor general της ομάδας. Ήρθε πέρυσι στο Illinois από το Arizona και έκανε αισθητή την παρουσία του από την πρώτη μέρα. Ένας ηγέτης εντός και εκτός παρκέ με ήρεμη ιδιοσυγκρασία. Έχασε κάποια ματς με έναν τραυματισμό στο χέρι αλλά πλέον έχει επιστρέψει. Μαζί με τον Wagler είναι οι δυο main facilitators της ομάδας. Είναι ικανός πασέρ, ειδικά όταν επιτίθεται στο ζωγραφιστό. Δεν είναι ο πιο προικισμένος σκόρερ και του λείπει το efficiency, αλλά παίζει σκληρά και δεν φοβάται να πάρει τα μεγάλα σουτ. Στην άλλη μεριά του παρκέ είναι ένας elite περιφερειακός αμυντικός με γρήγορα πλάγια βήματα, αλλά και δυνατό κορμί (1,88 μ. – 90 κ. σαν linebacker του NFL) που δεν σπρώχνεις εύκολα αν νομίζεις ότι μπορείς να τον ποστάρεις επειδή είναι κοντός.

O Andrej Stojakovic μετά από δυο (inefficient) χρονιές στο Stanford και το Berkeley ήρθε στο Illinois για να γίνει μέλος της Βαλκανικής παροικίας του Underwood. Πλέον σε έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που είχε στις προηγούμενες ομάδες του ο Andrej διανύει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του (13 PPG – 49 FG%). Έχοντας δυναμώσει περισσότερο (κοντά στα 98 κ.), με ύψος 2,01 μ. και άνοιγμα χεριών κοντά στα 2,08 μ. ο Stojakovic έχει ένα ιδανικό μέγεθος για wing παίκτη. Στο Illinois έχει εξελιχθεί σε έναν slasher και αρκετά efficient finisher κοντά στο καλάθι. Δεν έχει elite αθλητικότητα ή μέγεθος ή κάποιο τρελό body control, αλλά διαθέτει ποικιλία από τελειώματα και δεν φοβάται καθόλου την επαφή (3,5 βολές μ.ο.). Ο Underwood του δίνει μπάλες κοντά στο elbow (λίγο old school) και «καθαρίζει» το ζωγραφιστό για να τον αφήσει να κάνει το παιχνίδι του στο 1-on-1 όπου χρησιμοποιεί πολύ όμορφα jab steps και προσποιήσεις για να κουνήσει τον αμυντικό του και με 1-2 ντρίπλες το πολύ να βρεθεί κοντά στο καλάθι. Θα ήθελα να τον δω περισσότερο στο ανοιχτό γήπεδο όπου δείχνει τρομερός, αλλά ο Underwood δεν παίζει τέτοιο μπάσκετ. Έπειτα, στην περίπτωση του Andrej το με «όποιον δάσκαλο καθίσεις τα ίδια γράμματα θα μάθεις» δεν ισχύει. Δεν ξέρω πόσο έχει εμπλακεί ο πατέρας του στην μπασκετική του παιδεία, αλλά το σπουδαιότερο μπασκετικό προσόν του Peja είναι η μεγαλύτερη αδυναμία του Andrej. Δεν είναι εντελώς άσουτος, αλλά με το ζόρι βάζει τα στατικά ελευθέρα σουτ τα οποίο του δίνει η άμυνα. Φέτος μάλιστα σουτάρει σε μικρότερο όγκο (2.6 3PA) και με χειρότερα ποσοστά (23.3 3P%). Καλύτερα σημάδια έχει δείξει στο mid–range χωρίς να έχει και τόσο ανεπτυγμένη ντρίπλα ακόμα. Γενικά θέλει περισσότερη δουλειά σε αυτό το κομμάτι πρώτα παρά στο τρίποντο.

https://www.youtube.com/watch?v=Ih_Z4-4EHgA

Λίγες ομάδες μπορούν να ματσάρουν το επιθετικό versatility του βασικού frontcourt των Fighting Illini. Ο freshman David Mirkovic (13.4 PPG) από την Κροατία είναι ο matchup εφιάλτης κάθε αντιπάλου. Είναι ένας skilled all-around PF, γρήγορος για τους περισσότερους bigs που τον μαρκάρουν και δυνατός (2,06 μ. – 113 κ.) για wing ή guard παίκτες. Είναι μαχητικός και εξαιρετικός ριμπάουντερ. Όταν θα τρέξουν στον αιφνιδιασμό οι Fighting Illini το κάνουν συνήθως μετά από δικό του αμυντικό ριμπ. όπου θα βάλει τη μπάλα κάτω και θα τρέξει την ομάδα, ενώ μπορεί να απειλήσει και από το τρίποντο (37 3P%). Εν απουσία του Boswell αυτός ήταν ο δεύτερος ball handler μετά τον Wagler καθώς μπορεί και να πασάρει – τα double team πάνω του σπάνια πιάνουν γιατί θα βρει τη σωστή πάσα. Είναι ένας below the rim αθλητής που όμως παίζει έξυπνα. Έχει κάπως αργά πόδια στην άμυνα, αλλά το γεγονός ότι παίζει συνέχεια δίπλα σε έναν rim protector τον βοηθάει πολύ.

https://www.youtube.com/watch?v=KIzS-stgZnM

Ο Μαυροβούνιος Tomislav Ivisic είναι η μεγάλη παρουσία στο ζωγραφιστό που προσφέρει rim protection στην άμυνα και elite finishing στην επίθεση. Έχει όμως και το τρίποντο στο ρεπερτόριό του καθώς σουτάρει κοντά στα 5 τρίποντα ανά παιχνίδι. Βέβαια κάποιες φορές κάνει κατάχρηση του σουτ του και ξεχνάει ότι είναι ο πιο ψηλός παίκτης στο παρκέ (2,16 μ.). Από τον πάγκο έρχεται ο δίδυμος αδελφός του, Zvonimir, με ύψος 2,18 μ. και παρόμοια χαρακτηριστικά με τον Tomislav αλλά πιο ικανός αμυντικά (2.2 BPG).

Ο senior forward Ben Humrichous αποτελεί μια 3&D λύση από τον πάγκο ενώ ο junior Jake Davis που έρχεται επίσης από τον πάγκο είναι ο pure σουτέρ της ομάδας (41 3P%). Στο ρόστερ υπάρχει επίσης, με μικρή συμμετοχή, ο πέμπτος της “Balkan 5”, ο Σέρβος guard Mihailo Petrovic

Ο coach Underwood παίζει μια μίξη old–school με σύγχρονο μπάσκετ. Οι Fighting Illini παίζουν κυρίως σε χαμηλό tempo και 5 – out διάταξη. Σχεδόν όλοι στην ομάδα μπορούν να απειλήσουν από το τρίποντο. Σουτάρουν αρκετά τρίποντα, περίπου 32 ανά παιχνίδι με 35 3Ρ% – το 51,2% των κατοχών τους είναι σουτ από την περιφέρεια. Η επίθεσή τους είναι κυρίως layups & 3s. Με τέτοια κορμιά δεν γίνεται να μην κυριαρχούν στα ριμπάουντ. Κερδίζουν τη μάχη των κατοχών σχεδόν σε κάθε ματς έχοντας το 3^ο καλύτερο OREB%. Κυνηγάνε πολύ το επιθ. ριμπ. Με το που θα σουτάρει ένας παίκτης τρίποντο, τουλάχιστον 3 βουτάνε μέσα στο ζωγραφιστό για να πάρουν το ριμπάουντ. Χρειάζεσαι όμως γρήγορες επιστροφές αν ο αντίπαλος πάρει το ριμπάουντ και τρέξει. Το Illinois μπορεί να έχει θέμα κόντρα σε ομάδες που τρέχουν στο ανοιχτό γήπεδο. Όποια ομάδα καταφέρει να τους αποκλείσει θα πρέπει να σουτάρει πολύ καλά από το τρίποντο – σε όλες τους τις ήττες ο αντίπαλος χρειάστηκε να βάλει 11+ τρίποντα για να τους κερδίσει εκτός από το Μίσιγκαν που είναι ίσως η μόνη ομάδα που μπορεί να ματσάρει τα κορμιά τους.

Η αμυντική προσέγγιση του coach Underwood είναι κάτι που άλλαξε στα μέσα της χρονιάς. Στην αρχή, το Illinois έδινε έμφαση στη πίεση στην περιφέρεια, σε switching και hard closeouts για να μην δίνει καθόλου το τρίποντο. Μετά την ήττα από το Nebraska του Hoiberg που τους διέλυσε στο ζωγραφιστό, ο Underwood άλλαξε προσέγγιση και πλέον ακολουθεί μια πιο pack the paint άμυνα, δίνοντας τα ελεύθερα τρίποντα στον αντίπαλο χωρίς να παθαίνει μεγάλη ζημιά (31 3P%D). Το Illinois είναι επίσης η ομάδα που κάνει τα λιγότερα φάουλ και δίνει τις λιγότερες βολές στον αντίπαλο. Η συνεχής παρουσία ενός 7-footer (αδέλφια Ivisic) αποτελεί ένα πλεονέκτημα που ελάχιστες ομάδες μπορούν να ματσάρουν.

Το Illinois είναι ένα από τα μεγάλα φαβορί για να σηκώσει το τρόπαιο. Έχουν ένα βαθύ ρόστερ με μέγεθος και αθλητικότητα και έναν draft prospect που θα επιλεγεί στην πρώτη δεκάδα (Wagler). Είναι η καλύτερη ομάδα που έχει στήσει ποτέ του ο Underwood και είναι η μεγάλη του ευκαιρία για μια διάκριση, τη μεγαλύτερη στη καριέρα του και την πρώτη στην ιστορία του σχολείου.

Michigan State Spartans (25-7, 3 seed)

Οι φετινοί Σπαρτιάτες του Tom Izzo, όπως κάθε ομάδα του, βασίζονται στην άμυνα και στον έλεγχο των ριμπάουντ. Οι Spartans έχουν τη 16^η καλύτερη άμυνα σε DEF RTG και είναι η καλύτερη ομάδα στο αμυντικό ριμπ. και 6^η καλύτερη στο επιθετικό ριμπ. Δεν αφήνουν τον αντίπαλο να πάρει εύκολα σουτ μέσα στη ρακέτα και του δίνουν αρκετά το τρίποντο – το 46% των επιθέσεων του αντιπάλου καταλήγει σε τρίποντο. Η επίθεσή τους βασίζεται στο σετ παιχνίδι, παίζοντας σε χαμηλό τέμπο και έχοντας μια ισορροπία σε εκτελεσμένα δίποντα/τρίποντα.

Χάρη στην αυξανόμενη επίδραση του μεταγραφικού portal, παίκτες έρχονται και φεύγουν, αλλά ο Tom Izzo είναι ο πρώτος που θα επιμείνει ότι τα 4 χρόνια σε ένα κολέγιο είναι το καλύτερο πρόγραμμα για την ανάπτυξη ενός παίκτη. Ένα παράδειγμα του προγράμματος του Izzo είναι το frontcourt της ομάδας, ο Jaxon Kohler και ο Carson Cooper που παρέμειναν πιστοί για καθεμία από τις τέσσερις σεζόν τους. Και οι δύο είχαν μια πολύ επιτυχημένη σεζόν ως seniors. Ο Kohler είναι ένας stretch big (40 3Ρ%), μια μηχανή double–double (12.7 PPG – 9.1 RPG) ενώ ο Cooper κάνει τη βρώμικη δουλειά που δεν φαίνεται στα στατιστικά. 

Ο playmaker του Michigan State, Jeremy Fears Jr. έχει βρεθεί στο επίκεντρο της προσοχής αυτή τη σεζόν, τόσο για καλούς όσο και για κακούς λόγους. Έχει γίνει πρωτοσέλιδο για την ανάδειξή του σε Παίκτη της Χρονιάς της Big Ten Περιφέρειας και για το All-American caliber play που διαθέτει, αλλά έχει επίσης γίνει αντικείμενο αρνητικών σχολίων με την ταμπέλα του «βρώμικου» παίκτη να τον ακολουθεί. Ο Fears είναι ένας παίκτης που ενσαρκώνει όλα όσα θέλει ο Izzo να έχει ο βασικός του floor general — ατρόμητος, σκληρός, με καλό decision making. Είναι ηγέτης στο παρκέ και παίρνει εξαιρετικές αποφάσεις με τη μπάλα στα χέρια του. Είναι λίγο μικρόσωμος (1,88 μ.) και δεν είναι ο πιο εκρηκτικός παίκτης, αλλά έχει πάντα τον έλεγχο και ξέρει πώς να κάνει τη δουλειά του και να φτάνει στα σημεία που θέλει. Του λείπει η εκτέλεση από το τρίποντο, αλλά μπορεί να απειλήσει από τα υπόλοιπα σημεία του παρκέ. Έχει έφεση στο να κερδίζει βολές, είναι και ο πρώτος σκόρερ τη ομάδας (15.7 PPG) χωρίς να είναι το σκοράρισμα το μεγάλο ατού του. Ο 20χρονος PG είναι ο πιο παραγωγικός πασέρ της χώρας, πρώτος σε ασίστ ανά παιχνίδι (9.2 APG) και σε AST/TO ratio. Έγινε ο πρώτος παίκτης της Big Ten που σημείωσε 17 πόντους και 17 ασίστ εναντίον του Maryland, ενώ οι τελευταίες του εμφανίσεις θυμίζουν κάτι από Cassius Winston. Στον τελευταίο εντός έδρας αγώνα της κανονικής περιόδου εναντίον του Rutgers, ξεπέρασε τον Magic Johnson σε ασίστ και κατέλαβε την τρίτη θέση στη σχετική λίστα του σχολείου. Τώρα βρίσκεται πίσω μόνο από τον Cassius Winston και τον Mateen Cleaves στη λίστα, και όλα δείχνουν ότι θα τους ξεπεράσει και τους δύο μέχρι το τέλος της σεζόν — αρκεί το Michigan State να μην αποκλειστεί στον πρώτο γύρο. Στην άμυνα μπορεί να γίνει πολύ ενοχλητικός για τον αντίπαλο. Δίνει μεγάλη προσπάθεια και παίζει έξυπνη άμυνα. Αν δεν κάνατε τον συνειρμό (λόγω ονόματος), ο Jeremy είναι ο μεγαλύτερος αδελφός του Jeremiah Fears των New Orleans Pelicans.

https://www.youtube.com/watch?v=6BcOU2W_vy4

O junior Coen Carr αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά μέλη αυτής της ομάδας χάρη στην ενεργητικότητά του και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Είναι ένας προικισμένος αθλητής, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αθλητικότητά του, ίσως ο καλύτερος dunker σε όλο το κολεγιακό μπάσκετ. Οι πρωτοετείς Kur Teng και Jordan Scott έχουν επίσης διαδραματίσει σημαντικό ρόλο φέτος, προσθέτοντας βάθος και shooting.

Οι Spartans έχουν ένα από τα καλύτερα AST% με το 67% των καλαθιών τους να είναι assisted. Είναι μια ομάδα δεύτερου ημιχρόνου. Παίζουν καλύτερα αφού έχουν δει πως παίζει ο αντίπαλός τους και έχοντας κάνει τις κατάλληλες προσαρμογές. Το Michigan State έχει φτιαχτεί για να εκφοβίζει τους αντιπάλους και να τους αναγκάζει να παίζουν ένα άβολο είδος μπάσκετ. Ωστόσο, αν συναντήσουν στο τουρνουά μια ομάδα με firepower στη περιφέρεια, αυτό μπορεί να μην έχει σημασία για το Michigan State. Μέχρι στιγμής, οι Spartans δεν έχουν δείξει τάση να εκμεταλλεύονται οποιαδήποτε εγγενώς απερίσκεπτη επιθετικά ομάδα.

Gonzaga Bulldogs (30 – 3, 3 seed)

Προερχόμενοι από μια απογοητευτική (για τα στάνταρ τους) έξοδο μόλις στον 2^ο γύρο του περσινού τουρνουά, οι Gonzaga Bulldogs μπήκανε φουριόζοι τη φετινή σεζόν και τερμάτισαν με μόλις 3 ήττες. Η φετινή σεζόν τους είναι η καλύτερη από άποψη αποτελεσμάτων της τελευταίας εξαετίας.

Πάντα ένα μεγάλο ζήτημα όταν κοιτάμε τα στατιστικά του Gonzaga είναι οι αντίπαλοι και το χαμηλό επίπεδο της WCC περιφέρειας. Το Gonzaga δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό στην επίθεση. Η αποτελεσματικότητά τους έχει πέσει αρκετά (37^οι σε OFF RTG) σε σύγκριση με πέρυσι που αποτελούσαν μια τοπ 10 ομάδα σε OFF RTG και τεράστιο ρόλο σε αυτό είχε ο μαέστρος Ryan Nembhard που έφυγε για το ΝΒΑ και τους Dallas Mavericks. Εκτελούν λίγα τρίποντα (339^οι σε 3PR) με μέτρια αποτελέσματα – 7 εύστοχα τρίποντα ανά παιχνίδι (34 3P%). Αντίθετα παρουσιάζονται βελτιωμένοι στην άμυνα, έχοντας το 9^ο καλύτερο DEF RTG. Ο coach Few έχει ένα βαθύ rotation 10 παικτών και το φετινό του μπάσκετ βασίζεται πολύ στο σκορ κοντά στο καλάθι. Επίσης, για ομάδα που παίζει τόσο πολύ μέσα στο ζωγραφιστό έχουν πολύ χαμηλό αριθμό εκτελεσμένων βολών (281^οι σε FTR) και σουτάρουν σχεδόν όσες δίνουν στον αντίπαλο.

Ο ηγέτης αυτής της ομάδας είναι ο βετεράνος PF, Graham Ike (19.7 PPG – 57.3 FG% – 8.2 RPG) ο οποίος πραγματοποιεί την καλύτερη χρονιά της κολεγιακής του καριέρας. Πρόκειται για ένα βαρύ 4αρι που σκοράρει κυρίως στο ποστ, σουτάρει από μέση απόσταση ή από το τρίποντο και παίζει καλά το PnR ως roller. Είναι ένας εξαιρετικός ριμπάουντερ και μαζί με τον εταίρο του στο frontcourt, Braden Huff, αποτελούν τις κύριες επιθετικές επιλογές του Mark Few και ένα από τα καλύτερα δίδυμα ψηλών στο κολεγιακό μπάσκετ. Ωστόσο ο Ike παίζει σε μια περιφέρεια που δεν υπάρχουν παρόμοια κορμιά με αυτόν (2,06 μ. – 111 κ.). Κόντρα σε ομάδες εκτός conference play, όπως το Michigan, το UCLA, το Oregon, το Maryland και το Alabama που μπορούν μα ματσάρουν το physicality δείχνει ξεκάθαρα επηρεασμένος και έχει πραγματοποιήσει τα χειρότερα παιχνίδια του. Το αποκορύφωμα φέτος είναι ο μόλις ένας πόντος που σκόραρε με μηδέν ριμπάουντ κόντρα στο Μίσιγκαν.

Να σας πω την αλήθεια ο κύριος λόγος που επέλεξα να δω Gonzaga φέτος και να τους συμπεριλάβω στο άρθρο είναι ο «Μικρός Πρίγκηπας», Mario Saint-Supery. Ο Ισπανός guard ξεκίνησε σαν back–up PG αλλά στα τελευταία ματς έφαγε τη θέση του βασικού, Braeden Smith. Ο Saint-Supery ξεχωρίζει για την ωριμότητά του και του χρόνου πιστεύω θα είναι ο βασικός PG. Αντιμετωπίζει λίγες δυσκολίες με το physicality αλλά είναι ο μόνος καλός σουτέρ των Bulldogs σουτάροντας με 43,4% στα τρίποντα σε 3,2 προσπάθειες ανά παιχνίδι.

https://www.youtube.com/watch?v=1i632Y2m2iQ

Η σεζόν για τους Bulldogs ήταν πολύ δύσκολη καθώς όλοι οι παίκτες του frontcourt έχασαν κάποια παιχνίδια λόγω τραυματισμών με τον Braden Huff να είναι η μεγαλύτερη απώλεια (χάνει την αρχή του τουρνουά). Ο Huff ήταν ο δεύτερος σκόρερ των Bulldogs με 17,8 πόντους μ.ο. Η άμυνα φέτος είναι σαφώς καλύτερη αλλά μην ξεχνάμε ότι παίζουν σε μια αδύναμη περιφέρεια και στις 2 από τις 3 φετινές ήττες έχουν φάει 87 πόντους από το Πόρτλαντ και 101 από το Μίσιγκαν. Η pack the paint άμυνα του Few δημιουργεί πολλές ευκαιρίες από το τρίποντο για τον αντίπαλο, οι οποίοι στην WCC περιφέρεια δεν τα βάζουν. Στο τουρνουά θα συναντήσουν καλύτερο ανταγωνισμό. Σε αγώνες υψηλού επιπέδου, το Gonzaga δεν διαθέτει έναν κορυφαίο σκόρερ στον οποίο να μπορεί να βασιστεί στις κρίσιμες στιγμές. Είναι μια ομοιογενής, καλά προπονημένη ομάδα, αλλά της λείπει η επιθετική δύναμη που χρειάζονται οι πραγματικοί διεκδικητές του τουρνουά.

Virginia Cavaliers (29 – 5, 3 seed)

Νέα εποχή για τους Virginia Cavaliers μετά την περσινή απόσυρση του coach Tony Bennett, με τον οποίο το πρόγραμμα έφτασε στην κορυφή το 2019 με την κατάκτηση του εθνικού πρωταθλήματος. Αντικαταστάτης του Bennett έγινε ένας προπονητής που χάρισε στους οπαδούς του Virginia μια από τις χειρότερες και πιο σοκαρίστηκες ήττες της ιστορίας τους και ίσως το μεγαλύτερο upset στην ιστορίας της διοργάνωσης. Πίσω στο 2018, το άσημο UMBC, μόλις στην τέταρτη εμφάνισή του στο NCAA τουρνουά έγινε η πρώτη ομάδα με 16 seed που αποκλείει μια ομάδα με 1 seed. Εκείνη η ομάδα ήταν οι Virginia Cavaliers του Tony Bennet που έπαθαν ένα τεράστιο κάζο καθώς όχι απλά έχασαν, αλλά έχασαν κατά κράτος με σκορ 74-54. Σε εκείνη την ομάδα του UMBC προπονητής ήταν ο Ryan Odom.

Πλέον, στη νέα του θέση ως προπονητής των Cavaliers, o Odom έχει αποτάξει το slow pace basketball του Bennet και παρουσιάζει ένα πιο δυναμικό και γρήγορο μπάσκετ με επιθετικό και αμυντικό versatility. Το κύριο επιθετικό πλάνο των Cavaliers είναι το πλάνο που χρησιμοποίησε ο Odom, πίσω στο 2018, για να τους κερδίσει. Ball screen after ball screen after ball screen. Ο Odom θέλει να γίνονται συνεχόμενα slip screen και go screen πάνω στην μπάλα μέχρι να βρεθεί μια κατάλληλη ευκαιρία, μια ανισορροπία στην άμυνα που θα του δώσει το πλεονέκτημα. Με αυτά τα συνεχόμενα σκριν και την άμυνα να κινείται συνεχώς, βρίσκουν πολλές ευκαιρίες για επιθετικά ριμπ. με τους Cavaliers να είναι 10^οι σε OREB%. Το Virginia εκτελεί μεγάλο μέρος των επιθέσεων του από την περιφέρεια με το ρόστερ να διαθέτει 5 παίκτες που σουτάρουν με 35+% από το τρίποντο και την ομάδα να σουτάρει με 36 3Ρ%.

Ο coach Odom αρέσκεται στο να πιέζουν οι παίκτες του σε όλο το γήπεδο, αλλά η αμυντική τους ραχοκοκαλιά είναι οι δυο 7-footer που διαθέτουν. Το Βιρτζίνια έχει το καλύτερο BLK% γιατί έχει και δυο κορυφαίους rim protector. Ο Γερμανός 7-footer Johann Grünloh είναι ο βασικός σέντερ, ένας elite rim protector (4^ο καλύτερο BLK% στη χώρα) και η αλλαγή του είναι ο Νιγηριανός, επίσης 7-footer Ugonna Onyenso, ο οποίος έχει το καλύτερο BLK% στο NCAA.

Ο καλύτερος παίκτης του Virginia είναι ένας γνωστός μας – γνωστός τουλάχιστον σε όσους έβλεπαν Μπιλμπάο – ο 23χρονος Βέλγος PF, Thijs De Ridder. Ο De Ridder είναι ένας 3-level σκόρερ που κάνει πλάκα στο NCAA φέτος. Μπορεί να παίξει στο ποστ, να σουτάρει από το τρίποντο, να βάλει τη μπάλα κάτω και να τελειώσει στο ζωγραφιστό. Φανταστείτε πέρυσι με την Μπιλμπάο είχε 10 πόντους μ.ο. Στο Virginia έχει 15 πόντους μ.ο. Για την επίθεση του coach Odom είναι ο X–factor γιατί μπορεί να κάνει τα πάντα σε ικανοποιητικό βαθμό.

O Dallin Hall ήρθε από το BYU και είναι ο εγκέφαλος της επίθεσης του Βιρτζίνια. Είναι ένας παίκτης που μπορεί να σου τελειώσει το ματς με 2-3 πόντους αλλά να έχει μοιράσει 8-9 ασίστ για 1 λάθος ενώ στην άμυνα παίζει πολύ πειθαρχημένα. Ο Malik Thomas είναι ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας με 12,4 πόντους ανά παιχνίδι, ένας high–volume σουτέρ που ήρθε από το San Francisco και την WCC περιφέρεια ως πρώτος σκόρερ. Ο Jacari White είναι άλλος ένας sharpshooter που έχει το καλύτερο ποσοστό στην ομάδα (43 3Ρ%) ενώ ο κοντοπίθαρος (1,78 μ.) Chance Mallory είναι το back–up PG – μην σας ξεγελάει το μέγεθός του, είναι ένας true skilled PG.

Σε σύγκριση με προηγούμενες ομάδες του Virginia που είχαν μεγάλο επιθετικό πρόβλημα και τους έλειπε το spacing, η φετινή ομάδα είναι γεμάτη σουτέρ. Επιπλέον έχουν μια elite άμυνα διότι μπορούν να παρατάσσουν έναν 7-footer σε όλη τη διάρκεια του αγώνα.

Alabama Crimson Tide (23 – 9, 4 seed)

Οι Alabama Crimson Tide, υπό την ηγεσία του Nate Oats, συνεχίζουν και φέτος να διατηρούν τη θέση τους ως μία από τις πιο efficient επιθέσεις της χώρας (3^οι σε OFF RTG). Μετά από δύο συνεχόμενες συμμετοχές στο Elite Eight (συμπεριλαμβανομένου ενός Final Four το 2024), η ομάδα του Nate Oats χρειάστηκε να αναδιοργανώσει πλήρως στο ρόστερ μετά την αποχώρηση του leading guard, Mark Sears.

Ο sophomore Labaron Philon Jr., έγινε το πρώτο βιολί της ομάδας και πραγματοποιεί μια τρομερά efficient σεζόν. Είναι ο πρώτος σκόρερ με 21.4 PPG (50 FG% – 40 3P%) ενώ μοιράζει και 4.7 APG. Πέρυσι έπαιζε κυρίως off–ball ενώ φέτος ο Oats του έχει δώσει περισσότερο την μπάλα στα χέρια. Για τον Philon και το παιχνίδι του είχαμε μιλήσει πέρυσι και αποτελεί άλλο ένα hot όνομα για το ντραφτ του καλοκαιριού. Είναι ένα guard με φαντεζί ντρίπλα, δυνατό drive και shooting skills. Τα playmaking skills έπονται των scoring skills αλλά είναι αξιοσημείωτα.

https://www.youtube.com/watch?v=0Hk5JMMaiRg

Ο Aden Holloway είναι ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας (16.8 PPG), ένας εξαιρετικός σουτέρ (43.8 3P%) και ικανός facilitator (3.8 APG) ενώ ο τρίτος της περιφέρειας είναι ο Latrell Wrightsell Jr., ένας volume shooter (7.6 3PA – 36 3P%) που πέρυσι έχασε το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν λόγω τραυματισμού και φέτος επέστρεψε δριμύτερος.

Το βασικό frontcourt αποτελούν οι Aiden Sherrell και Amari Allen, 2 mobile bigs (αν και ο Allen είναι περισσότερο wing) που μπορούν να απειλήσουν από το τρίποντο ενώ δυο ονόματα που ξεχωρίζουν από τον πάγκο είναι ο τριτοετής Taylor Bol Bowen και ο center Charles Bediako. Ο πρώτος είναι ένα forward που προσθέτει αμυντικό versatility και ο Bediako έχει προκαλέσει αντιπαράθεση σχετικά με το αν δικαιούται να παίζει στο NCAA ένας παίκτης που τα προηγούμενα 3 χρόνια ήταν στη G League (παρόμοια περίπτωση με τον James Nnaji της Μπαρτσελόνα που πήγε Baylor). Ο Bediako έχει παίξει μόλις 5 παιχνίδια αλλά μπορεί να εξελιχθεί σε X–factor για το Alabama (ερωτηματικά για το αν θα παίξει).

Οι Crimson Tide εξακολουθούν να έχουν την ίδια lay–ups & 3s συνταγή στην επίθεση. Έχουν πέντε παίκτες που σουτάρουν 4+ τρίποντα ανά παιχνίδι και άλλους τέσσερις που σουτάρουν τουλάχιστον 2. Είναι πρώτοι σε συνολικά εκτελεσμένα και εύστοχα τρίποντα – το 53,7% των επιθέσεών τους καταλήγει σε τρίποντο ενώ παίζουν στο υψηλότερο pace. Παρά τον τρελό ρυθμό που παίζουν σπάνια κάνουν λάθη και έχουν εντυπωσιακά μικρό TOR% (4^οι ).

Στην άμυνα παίζουν αλλαγές από το 1 μέχρι το 4 με αποτέλεσμα να είναι μια από τις χειρότερες ομάδες στο αμυντικό ριμπάουντ. Ακόμα και να κερδίσουν το παιχνίδι των κατοχών αν δεν μπορέσουν να ελέγξουν τα ριμπάουντ και τους πόντους δεύτερης ευκαιρίας δεν θα πάνε μακριά στο τουρνουά.

Kansas Jayhawks (23 – 10, 4 seed)

Την τελευταία φορά που ο Bill Self είχε τον παίκτη που θα γινόταν Νο. 1 στο ντραφτ του ΝΒΑ, το Κάνσας κατάφερε να φτάσει μέχρι τον Τελικό του τουρνουά με τον Andrew Wiggins να ηγείται, τη σεζόν 2013-2014. Πάνω από μια δεκαετία αργότερα, οι Jayhawks επιδιώκουν μια παρόμοια πορεία έχοντας έναν superstar και top ΝΒΑ prospect στο ρόστερ τους. Ο Self το καλοκαίρι δεν έκανε πολλές αλλαγές στο ρόστερ. Πρόσθεσε μόνο τέσσερις παίκτες με τους δυο να παίρνουν φανέλα βασικού και να εξελίσσονται σε X-factor στο backcourt.

Ο Darryn Peterson είναι ένας σκόρερ ολικής. Είναι ένα guard που δεν τρομάζει σαν κορμί (1,96 μ.) αλλά έχει τρομερά scoring instincts παίζοντας είτε με τη μπάλα στα χέρια είτε off–ball. Μπορεί να βάλει τα δύσκολα σουτ που βάζουν ελάχιστοι παίκτες. Θα ασχοληθούμε περαιτέρω με το παιχνίδι του όταν έρθει το ντραφτ. Η περίπτωσή του έχει και τις ανησυχίες της, αλλά το ταλέντο του στο σκοράρισμα, η αθλητικότητά του, και όλη η αύρα που βγάζει όταν τον βλέπεις να παίζει είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Ο freshman από το Οχάιο ταλαιπωρείται από μικροτραυματισμούς. Έχει παίξει στα 22 από τα 33 παιχνίδια της ομάδας και έχει αποχωρήσει κατά τη διάρκεια ορισμένων παιχνιδιών ζητώντας αλλαγή. Γενικά δείχνει μια εικόνα απροθυμίας να παίξει με την παραμικρή ενόχληση που θα νιώσει, έχοντας προφανώς στο μυαλό του και να προστατευτεί για το ντραφτ. Παρόλα αυτά έχει 19.8 PPG – 44.2 FG% – 38.4 3P% (6.6 3PA).

https://www.youtube.com/watch?v=TWwpi7EhUQs

Ο Peterson είναι ο μεγάλος σταρ αυτής της ομάδας, αλλά το σύνολο του coach Self έχει αποδείξει ότι μπορεί να κερδίζει παιχνίδια και χωρίς αυτόν. Το Kansas έχει ένα rotation 9 παικτών με εμπειρία και μέγεθος.

Ο Tre White ήρθε από το Illinois και είναι ένα versatile wing με high motor και έφεση στο ριμπάουντ. Μπαίνει δυνατά για drive επιζητώντας την επαφή και τελειώνει δύσκολες φάσεις κοντά στο καλάθι. Εκεί όμως που έχει δείξει τρομερή βελτίωση σε σύγκριση με άλλες χρονιές είναι η εκτέλεση από την περιφέρεια. Σουτάρει με 42.1 3Ρ και είναι ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας με 13.8 PPG. Στην άμυνα τον διακατέχει η ίδια σκληράδα που έχει και στην επίθεση. Ο White έχει κερδίσει μια θέση στις καρδιές των οπαδών του Κάνσας αλλά αυτός που λατρεύουν περισσότερο απ’ όλους οι οπαδοί είναι ο senior PG της ομάδας, Melvin Council Jr. Ο Council Jr. ήταν η δεύτερη μεταγραφή του Self. Είναι ο παίκτης που παίζει τα περισσότερα λεπτά από οποιανδήποτε άλλο (35 MPG) και έχει ένα never–give–up mentality που του επιτρέπει να είναι πρωταγωνιστής μεγάλων φάσεων (σε άμυνα και επίθεση) που κρίνουν παιχνίδια. Είναι περισσότερο combo guard παρά playmaker. Αggressive όταν επιτίθεται στο καλάθι, χρησιμοποιώντας μεγάλα βήματα για να τελειώνει φάσεις. Αν και δεν σουτάρει καλά στα τρίποντα, το ένστικτό του στο παιχνίδι και η ικανότητά του να καλύπτει πολλές θέσεις στην περιφέρεια τον καθιστούν έναν παίκτη βαρόμετρο για τους Jayhawks.

Οι δυο παίκτες του frontcourt είναι ο Bryson Tiller και ο Flory Bidunga. Ο Tiller είναι ένα PF με NBA-ready μέγεθος και defensive versatility. Mobile παίκτης, αξιόπιστος finisher στο ζωγραφιστό με υποσχόμενο σουτ από μέση απόσταση που προσπαθεί να επεκτείνει και στο τρίποντο. Ο παρτενέρ του, Bidunga, είναι ένα σχετικά undersized 5αρι (2,06 μ.) με μεγάλο άνοιγμα χεριών (2,18 μ.) που είχε δείξει πολύ καλά στοιχεία στο μειωμένο χρόνο συμμετοχής που είχε τη περασμένη σεζόν. Φέτος πήρε φανέλα βασικού και πραγματοποιεί μια εξαιρετική χρονιά με 13.5 PPG – 64.5 FG% – 9 RPG – 2.6 BPG. Είναι ένας παίκτης που βασίζεται πολύ στη δύναμη και σχεδόν όλα τα τελειώματά του είναι περισσότερο με power–moves και λιγότερο με finesse. Έχει γρήγορο άλμα και σηκώνεται αποφασιστικά. Είναι η τελευταία γραμμή άμυνας των Jayhawks αποτελώντας μια κολώνα στο ζωγραφιστό.

Οι Jayhawks δυσκολεύτηκαν να παραμείνουν σταθεροί όλη τη σεζόν. Όσο και αν το αρνείται ο Bill Self, οι συνεχείς κράμπες και οι τραυματισμοί του Darryn Peterson θα είναι το θέμα συζήτησης της σεζόν 2025-2026 του κολεγιακού μπάσκετ του Κάνσας, όταν όλα θα έχουν τελειώσει. Η κατάσταση του είναι το μόνο που ενδιαφέρει τους οπαδούς πριν από τον αγώνα, και η διαθεσιμότητα ή η απουσία του είναι πάντα το κύριο θέμα συζήτησης μετά τον αγώνα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Αν υπάρχει κάτι θετικό από τις απουσίες του Peterson, αυτό είναι ότι το Κάνσας βρήκε τον τρόπο να παίζει μπάσκετ χωρίς αυτόν. Η ομάδα είναι σημαντικά καλύτερη όταν ο κορυφαίος της σκόρερ είναι στο γήπεδο, αλλά οι Jayhawks νίκησαν ομάδες όπως το Τενεσί και το Αριζόνα χωρίς αυτόν. Ήταν επίσης ανταγωνιστικοί απέναντι στο Duke και το UConn, παρά το γεγονός ότι ο καλύτερος παίκτης τους ήταν εκτός δράσης. Αυτό οφείλεται κυρίως στην αμυντική τους συνοχή καθώς είναι μια τοπ 10 ομάδα σε DEF RTG.

Nebraska Cornhuskers (26 – 6, 4 seed)

Οι Nebraska Cornhuskers αποτελούν μία από τις πιο εντυπωσιακές και απρόβλεπτες ιστορίες της σεζόν 2025–2026. Υπό την καθοδήγηση του Fred Hoiberg, η ομάδα από το Λίνκολν έχει ήδη σπάσει πολλά ρεκόρ στην ιστορία του προγράμματος, μεταξύ των οποίων η μεγαλύτερη σειρά νικών στην αρχή μιας σεζόν και η είσοδος στην πρώτη δεκάδα της κατάταξης AP για πρώτη φορά από το 1966. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η επιτυχία ήρθε χωρίς τον πρώην σταρ της ομάδας, τον Ιάπωνα γκαρντ, Keisei Tominaga και με ένα ρόστερ που αρχικά θεωρήθηκε μέτριο. Η επιτυχία της φετινής ομάδας πιστώνεται φυσικά στον Hoiberg και βασίζεται στην ωριμότητα και τη συνέπεια και όχι σε αθλητικό ταλέντο υψηλού επιπέδου. Πρόκειται για μια ομάδα με ένα από τα πιο έμπειρα ρόστερ της χώρας, με 7 τελειόφοιτους.

H βασική τριάδα των forward, Pryce Sandfort (17.8 PPG), Rienk Mast (13.5 PPG) και Braden Frager (11.5 PPG) συνθέτει τους τρεις πρώτους σκόρερ των Cornhuskers. Ο Sandfort είναι ένας από τους καλύτερους pure shooters της χώρας καθώς σουτάρει με 40% στα τρίποντα σε 8,8 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Έχει ένα υψηλό release και μια εκπληκτική ισορροπία όταν σουτάρει. Είναι ο παίκτης που θα πάρει τα μεγάλα σουτ. Αφού έχασε την περασμένη σεζόν λόγω τραυματισμού, ο «Ολλανδικός σουγιάς» Rienk Mast επέστρεψε και αποτελεί έναν τακτικό πυλώνας της ομάδας. Είναι ένας point–big που συχνά δημιουργεί από το high post (3 APG). Η ικανότητά του στις πάσες είναι εξαιρετική, καθώς βρίσκει με ακρίβεια τους συμπαίκτες που κόβουν στην baseline. Μπορεί να απειλήσει από το τρίποντο αλλά και μέσα στη ρακέτα. Ο τρίτος σκόρερ της ομάδας, ο Frager, είναι ένας αριστερόχειρας με floor spacing skills και ικανό κάθετο παιχνίδι. Πολύ καλός στο να εκτελεί μετά από σκριν και προσφέρει την εκρηκτικότητα και το γρήγορο πρώτο βήμα που δεν έχει σχεδόν κανείς άλλος στο ρόστερ. Είναι επίσης ο καλύτερος περιφερειακός αμυντικός της ομάδας.

https://www.youtube.com/watch?v=rtPoBkyY-FM

Το δίδυμο guard είναι οι Jamarques Lawrence και Sam Hoiberg. Μετά από ένα «αγροτικό» στο Rhode Island, ο Lawrence επέστρεψε στο Λίνκολν για να προσφέρει την ψυχραιμία και εμπειρία ενός βετεράνου. Μπορεί να σουτάρει, να δημιουργήσει ρήγματα στην ρακέτα αλλά ο ρόλος του σαν οργανωτής είναι το πιο κομβικό στοιχείο στο παιχνίδι του. Ο Sam Hoiberg είναι η ραχοκοκαλιά της ομάδας. Με ύψος 1,83 μ., ο γιός του προπονητή των Cornhuskers ήταν μια δευτερεύουσα επιλογή από τον πάγκο καθ’ όλη τη διάρκεια της κολεγιακής του καριέρας. Στην τελευταία του σεζόν με τους Big Red, έχει μεταμορφωθεί σε έναν από τους πιο σημαντικούς παίκτες προσφέροντας playmaking και shooting, αλλά πάνω απ’ όλα κάνει όλα τα μικρά πράγματα που μπορούν να αποτελέσουν τις λεπτομέρειες που θα δώσουν τη νίκη.

Το Nebraska αγωνίζεται σε ένα ξεκάθαρο Pace & Space πλαίσιο, προσαρμοσμένο στη φιλοσοφία του Hoiberg. Η επίθεση τους βασίζεται στην κίνηση χωρίς την μπάλα, την κυκλοφορία της μπάλας και την πολυμορφία ρόλων. Συχνά παίζουν 5-out διάταξη αποφεύγοντας το PnR και βασίζονται αρκετά σε DHOs. Είναι μια εξαιρετική ομάδα στα κοψίματα. Είναι 6^οι σε AST% με το 65,6% των εύστοχων σουτ τους να είναι από ασίστ. Επίσης έχουν κατά μέσο όρο μόλις 9 λάθη ανά αγώνα. Παίζουν ένα positionless μπάσκετ με τα τρίποντα να αποτελούν τον πυρήνα της ταυτότητάς τους και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Κατατάσσονται 11^οι στη χώρα σε 3PR με το 50,7% των συνολικών τους σουτ να προέρχονται από τη γραμμή των τριών πόντων στα οποία σουτάρουν με 36%.

Εκεί όμως που είναι πραγματικά καλοί σε όρους efficiency είναι η άμυνα. Παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτουν κλασσικούς ψηλούς που προστατεύουν αποτελεσματικά το καλάθι, έχουν το 7^ο καλύτερο DEF RTG εφαρμόζοντας μια pack the paint στρατηγική απαγορεύοντας στον αντίπαλο να πατήσει στον κεντρικό διάδρομο της ρακέτας. Πηγαίνουν πολύ σε hedge στα ball screens διατηρώντας πάντα τον low man σταθμευμένο μέσα στη ρακέτα για να αποτρέπουν τις διεισδύσεις δίνοντας όμως πολλά τρίποντα στον αντίπαλο (σχεδόν όσα εκτελούν κι αυτοί). Ενώ επιτρέπουν τα τρίποντα, δεν επιτρέπουν τα εύκολα καθώς είναι εξαιρετικοί στις περιστροφές. Επειδή το ρόστερ αποτελείται κυρίως από βετεράνους η επικοινωνίας τους στην άμυνα είναι κορυφαία.

Οι Cornhuskers δεν ξεχωρίζουν στην περιοχή κάτω από το καλάθι σε καμία από τις δύο πλευρές του γηπέδου, ένα επίμονο πρόβλημα που παρατηρήθηκε και στις τρεις πρώτες ήττες τους.

Η ομάδα του Hoiberg είναι αποτελεσματική όταν καταφέρνει να εισχωρήσει στη ρακέτα έχοντας ένα τοπ 20 ποσοστό ευστοχίας στα σουτ δύο πόντων (59%). Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι ευκαιρίες είναι σπάνιες. Το Νεμπράσκα επιχειρεί επίσης μόλις 16 ελεύθερες βολές ανά αγώνα, καταλαμβάνοντας την 350^η θέση, και είναι από τις χειρότερες ομάδες της χώρας στη δημιουργία δεύτερων ευκαιριών καθώς έχουν ένα bottom 50 ΟRΕΒ%. H έλλειψη μεγέθους φαίνεται έντονα στα ριμπάουντ. Το Μίσιγκαν, το Ιλινόις και το Περντού τους συνέτριψαν στα ριμπάουντ, με τους Boilermakers να βασανίζουν την ομάδα του Hoiberg με 21 επιθετικά ριμπάουντ. Η αδυναμία τους να δημιουργήσουν πόντους από δεύτερες ευκαιρίας, σε συνδυασμό με την τάση τους να επιτρέπουν τέτοιος πόντους στην άλλη πλευρά του γηπέδου, είναι ο κύριος λόγος που χάνουν τα περισσότερα παιχνίδια.

Texas Tech Red Raiders (22 – 10, 5 seed)

Οι Texas Tech Red Raiders της σεζόν 2025-2026 έχουν καθιερωθεί ως μια gritty και δυναμική ομάδα στο τρίτο έτος της εποχής Grant McCasland. Μετά από μια ιστορική πορεία μέχρι το Elite Eight πέρυσι, οι Red Raiders φέτος δείχνουν ακόμα καλύτεροι και πιο ικανοί για μια μεγαλύτερη πορεία στο τουρνουά. Έχουν κάνει σημαντικές νίκες κόντρα σε κορυφαίες ομάδες όπως το Houston, το Arizona και το Duke. Ωστόσο, το πρόγραμμα αντιμετωπίζει επί του παρόντος τη μεγαλύτερη δυσκολία της σεζόν, μετά τον τραυματισμό του σούπερ σταρ JT Toppin, ο οποίος θα μείνει εκτός αγωνιστικών χώρων για το υπόλοιπο της σεζόν. Το Texas Tech ωστόσο, παραμένει μια από τις 15 καλύτερες ομάδες, με ένα ισχυρό ρόστερ και ένα έμπειρο προπονητικό επιτελείο.

Η ομάδα του McCasland έχει μια τοπ 10 επίθεση που βασίζεται στο περιφερειακό σουτ με σχεδόν το 50% των επιθέσεών τους να είναι από το τρίποντο με αποτέλεσμα να είναι bottom 20 σε FTR. Παίζουν low tempo παιχνίδι με τα high ball screens και το spacing να είναι η σταθερά του coach McCasland. Σουτάρουν περίπου 30 τρίποντα ανά παιχνίδι και ευστοχούν κοντά στο 40% αυτών των σουτ. Στην άμυνα o McCasland θέλει αυστηρό man–to–man με ελάχιστες βοήθειες. Πιέζει πολύ στη περιφέρεια και θέλει να οδηγεί τον αντίπαλο σε σουτ μέσης απόστασης.

Ο Christian Anderson φαινόταν από πέρυσι ότι φέτος θα πάρει πολύ χρόνο συμμετοχής καθώς ο Grant McCasland τον εμπιστευόταν πολύ σε κλειστά ματς. Τη σεζόν 2025-2026 παίζει 38,4 λεπτά μ.ο. και έχει εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα PG στη χώρα. Ο Γερμανός δευτεροετής guard είναι ένας αυτοδημιούργητος σκόρερ με θανατηφόρο pull–up σουτ – σουτάρει με το εξωπραγματικό 42.5 3Ρ% σε 8 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Δεν είναι όμως μόνο σκόρερ. Είναι 3^ος σε ασίστ σε όλη τη χώρα με 7,6 ανά παιχνίδι. Είναι ένας παίκτης με υψηλή τεχνική κατάρτιση και γνώση των fundamentals. Το επίπεδο ευστοχίας και λήψης αποφάσεων που προσφέρει ο Anderson στο backcourt είναι ανεκτίμητο σε οποιοδήποτε επίπεδο μπάσκετ, ειδικά στο κολέγιο, όπου η ποιότητα στα guards καθορίζει το ανώτατο όριο της επιτυχίας μιας ομάδας, παράλληλα με το κοουτσάρισμα. Ο Anderson φέτος έχει βελτιωθεί αρκετά όχι μόνο στα ακατέργαστα στατιστικά στοιχεία, αλλά και στην αποτελεσματικότητά του ως χειριστής στο PnR, αξιοποιώντας κάθε απαραίτητο πλεονέκτημα για το Texas Tech σε σημαντικό βαθμό για έναν παίκτη της ηλικίας του. Δεν υπάρχει πάσα που ο Anderson δεν μπορεί να κάνει μετά από ένα ball screen. Είναι αμφιδέξιος και μπορεί να περάσει την μπάλα με pocket πάσες, lob πάσες και cross-court πάσες. Ό,τι και να σκεφτείς, το έχει στο ρεπερτόριό του. O Anderson επίσης έχει σαρώσει τα μετάλλια στα FIBA τουρνουά με τις «μικρές» εθνικές. Σε 4 διοργανώσεις έχει οδηγήσει τη Γερμανία σε δυο χρυσά, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο. Με την απουσία του Toppin θα χρειαστεί να κουβαλήσει μεγαλύτερο επιθετικό φορτίο.

https://www.youtube.com/watch?v=3s3bO-U7QB8

O JT Toppin είναι ο μεγάλος απών καθώς κόντρα στο Arizona State στα μέσα στου Φλεβάρη έπαθε ρήξη χιαστού. Ο Toppin είναι ένα κινούμενο double–double, ένας από τους καλύτερους scoring bigs στη χώρα καθώς είχε σχεδόν 22 πόντους μ.ο. Ο McCasland στο ρόστερ του έχει δύο διαθέσιμους ψηλούς, τον Luke Bamgboye και τον Marial Akuentok. Παρόλο που δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τους 20 πόντους ανά παιχνίδι του Toppin, και οι δύο παρέχουν στην άμυνα το rim protection που χρειάζεται για να παραμείνει ισχυρή η ομάδα στην πίσω γραμμή.

Ο senior Donovan Atwell είναι ο 3&D σπεσιαλίστας της ομάδας. Σουτάρει με απίστευτα ποσοστά καθώς έχει 45,4% στα τρίποντα σε 8,4 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Έχει το υψηλότερο ατομικό OFF RTG σε όλο το κολεγιακό μπάσκετ. O junior forward LeJuan Watts είναι ένας ελβετικός σουγιάς. Ένα positionless forward με physical παιχνίδι που στην επίθεση του αρέσει το transition παιχνίδι, προσφέρει αμυντικό versatility και συνήθως μαρκάρει τα αντίπαλα wing. O freshman Jaylen Petty είναι ένας γρήγορος guard που προσφέρει σκορ στη περιφέρεια συνήθως ερχόμενος από τον πάγκο ενώ ο Josiah Moseley προσφέρει μια ένεση αθλητικότητας όταν χρειάζεται, ένας high–energy forward που αρέσκεται να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο.

Οι Red Raiders χάνουν σχεδόν 22 πόντους και 11 ριμπάουντ ανά αγώνα λόγω του τραυματισμού του Toppin. Η ικανότητά τους να σκοράρουν στο ζωγραφιστό είναι πλέον ένα μεγάλο ερωτηματικό, καθιστώντας τους πιο εξαρτημένους από ποτέ από τα εξωτερικά σουτ. Η έλλειψη μιας επιθετικής εναλλακτικής πέρα από το να σουτάρουν περισσότερα τρίποντα δεν αρκεί για να νικήσεις με συνέπεια τις καλύτερες ομάδες της χώρας.

Vanderbilt Commodores (26 – 8, 5 seed)

Με επικεφαλής τον coach Mark Byington, που βρίσκεται στο δεύτερο έτος της θητείας του, οι Commodores έχουν παρουσιάσει φέτος ένα θεαματικό low mistake basketball με τη σεζόν 2025-26 να είναι η πιο επιτυχημένη σεζόν στην ιστορία του προγράμματος μπάσκετ. Το Vanderbilt δεν έχει φτάσει ποτέ πέρα από τη φάση των 16 στο τουρνουά του Μαρτίου και φέτος μπορεί να είναι η χρονιά που θα κάνουν ένα βήμα παραπάνω.

Το μπάσκετ του Coach Byington βασίζεται στο καλό spacing και shooting. Το Vanderbilt έχει στο ρόστερ του 3 παίκτες με πάνω από 4 ασίστ ανά παιχνίδι και έχει ένα από τα χαμηλότερα TOR%. Βασίζεται πολύ στο PnR παιχνίδι διότι έχει 3 πολύ καλούς χειριστές και facilitators. Το Spain PnR είναι το βασικό τους play το οποίο παίζουν με διάφορες παραλλαγές. 

Δεν υπάρχει πιο κατάλληλος παίκτης για να παίξει το μπάσκετ του coach Byington από τον sophomore PG, Tyler Tanner. Ο Tanner είναι ένα εκρηκτικό guard με πολύ καλή ντρίπλα, playmaking (5.3 APG) και scoring instincts που βάζει τεράστια πίεση στις αντίπαλες άμυνες σουτάροντας σχεδόν 5 βολές ανά αγώνα. Έχει δείξει τρομερή βελτίωση στην εκτέλεση από την περιφέρεια, όπου σουτάρει με 37.7 3Ρ% σε 4.5 3ΡΑ και είναι ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 19.2 PPG. Έχει πολύ γρήγορα χέρια και αντανακλαστικά με αποτέλεσμα να κάνει αρκετά κλεψίματα στην άμυνα (2.4 SPG). Έκανε τεράστιο step up φέτος και χρειάστηκε να ρίξει μεγάλο κουβάλημα για ένα διάστημα λόγω τραυματισμών των άλλων διαθέσιμων guard.

https://www.youtube.com/watch?v=LBGWdAuEf5M

Ο senior Duke Miles, που ήρθε από το Οκλαχόμα, είναι το ιδανικό συμπλήρωμα δίπλα του. Ένας παίκτης με παρόμοιο παιχνίδι με τον Tanner (16.4 PPG – 4.3 APG ) και ένας από τους καλύτερους «κλέφτες» (2.6 SPG) στη χώρα. Παρά το μικρό τους δέμα το δίδυμο Duke Miles (1,88 μ.) και Tyler Tanner (1,83 μ.) είναι από τους καλύτερους κοντούς finisher με αποτέλεσμα να ασκούνε πίεση στην άμυνα στο ζωγραφιστό και να παράγουν αρκετά ελευθέρα σουτ για τους συμπαίκτες τους.

Δυο ακόμα κομβικοί παίκτες είναι ο sharpshooter Tyler Nickel (13.3 PPG) που σουτάρει με 40 3Ρ% σε 7.5 3ΡΑ και ο forward AK Okereke (40 3Ρ%) ενώ ο βετεράνος Frankie Collins (ο 3^ος του ρόστερ που έχει τουλάχιστον 4 ασίστ μ.ο.) είναι η μεγαλύτερη απώλεια καθώς έπαθε ρήξη μηνίσκου, έπαιξε μόλις 9 παιχνίδια και δεν προβλέπεται να επιστρέψει φέτος. Ο Collins ήταν το πιο versatile guard της ομάδας που έκανε λίγο απ’ όλα ερχόμενος από τον πάγκο.

Το τρίο Tanner, Miles, και Collins ήταν ένα από τα καλύτερα backcourts της χώρας και σίγουρα σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο καλύτερο ρεκόρ θα μπορούσε να έχει το Vanderbilt και με τους τρεις υγιείς. Το Vanderbilt δεν είναι μια ομάδα με βάθος πάγκου και όλη τους η πορεία θα εξαρτηθεί από το πόσο θα αντέξουν οι δυο βασικοί guard.

St. John’s Red Storm (28 – 6, 5 seed)

Υπό την καθοδήγηση του coach Rick Pitino, η ομάδα του St. John’s της περιόδου 2025–2026 ολοκλήρωσε τη μεταμόρφωσή της σε μια εθνική δύναμη. Μετά από μια κυρίαρχη πορεία στο πρωτάθλημα, οι Johnnies εδραίωσαν τη θέση τους ως οι κύριοι διεκδικητές του θρόνου της Big East, κερδίζοντας το UConn στον τελικό του τουρνουά της περιφέρειας.

Η περσινή χρονιά των Red Storm ήταν μια χρονιά καθιέρωσης στην Big East περιφέρεια, την οποία κατέκτησαν μετά από 25 χρόνια. Η περσινή ομάδα είχε την κορυφαία άμυνα στη χώρα (μαζί με το Χιούστον) αλλά μια επίθεση που δεν έμπαινε ούτε στο τοπ 50 αποτελεσματικότητας. Φέτος, η ομάδα του coach Pitino έχει βελτιωθεί επιθετικά (43^οι σε OFF RTG) έχοντας χάσει το elite αμυντικό efficiency που είχε αλλά παραμένοντας μια τοπ 10 άμυνα.

Οι Johnnies έχουν μια από τις καλύτερες τριάδες frontcourt στη χώρα με τους Zuby Ejiofor, Bryce Hopkins και Dillon Mitchell. Ο Zuby στην τελευταία χρονιά του, συνεχίζει να είναι η ψυχή της ομάδας και ο κύριος εκφραστής του mentality του coach Pitino, με το αστείρευτο μότορπου επιδεικνύει και τη μαχητικότητά του. Ένας mobile elite rim protector για το κολεγιακό επίπεδο που μπορεί να υπηρετήσει οποιαδήποτε αμυντική τακτική του ζητήσει ο Πιτίνο. Έχει δείξει εμφανή βελτίωση στο διάβασμα του παιχνιδιού (3.5 APG) και έχει αναπτύξει παραπάνω το face-up παιχνίδι του. Μαζί του στη βασική πεντάδα παίζει ο Bryce Hopkins που ήρθε από το Providence. Ο Hopkins είναι ένα σκληροτράχηλο αθλητικό combo forward που ξέρει να διαβάζει καλά το παιχνίδι, να πασάρει, να τελειώνει φάσεις με επαφή και κερδίζει πολλά φάουλ (5 FTA). Ενώ το σουτ από την περιφέρεια είναι η αδυναμία του, η ικανότητά του να δημιουργεί σκορ για τον εαυτό του και να παίρνει τα σουτ στη λήξη της επίθεσης τον κάνουν υπερπολύτιμο για τη φετινή ομάδα του Πιτίνο. Έπειτα, η μεταφορά του forward Dillon Mitchell από τον πάγκο στην αρχική πεντάδα ήταν η σημαντικότερη αλλαγή που έκανε φέτος ο Πιτίνο, καθώς η ομάδα μετά από αυτή την αλλαγή άρχισε να ρολάρει και κέρδισε 10 σερί παιχνίδια. Ο Mitchell είναι ένας freak athlete που κάνει θραύση στο ανοιχτό γήπεδο και αποτελεί highlight reel με τα καρφώματά του. Έχει εξελιχθεί σε έναν connective passer και μαζί με τον Ejiofor είναι οι πρώτοι σε ασίστ στην ομάδα. Κυνηγάει το επιθετικό ριμπάουντ και σκοράρει κυρίως από τέτοιες φάσεις. Δεν μπορεί να κάνει πολλά παραπάνω στην επίθεση αλλά αποτελεί καταλύτης για την ομάδα.

https://www.youtube.com/shorts/7HhZsdSi3mA

Στο backcourt έχουμε τους Oziyah Sellers, Ian Jackson και Joson Sanon. Και οι τρεις ήρθανε φέτος στο St. John’s με σκοπό την αύξηση του firepower από την περιφέρεια. Ο Sellers μετά από μια πολύ efficient χρονιά στο Stanford ήρθε στην ομάδα ως ο καλύτερος σουτέρ. Ενώ προερχόταν από δυο σεζόν με 40+ 3Ρ%, φέτος σουτάρει με 35 3Ρ%.

O sophomore, Ian Jackson είναι ένας αθλητικός guard που του αρέσει πολύ να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και είναι ο παίκτης που θα αναλάβει το μαρκάρισμα του καλύτερου guard της αντίπαλης ομάδας. Ικανός χειριστής με καλά τελειώματα και με τα δυο χέρια και μέσα σε πλήθος. Το σουτ μετά από ντρίπλα είναι κάτι που έχει αλλά όχι σε πολύ καλό βαθμό. Ο Πιτίνο τον εμπιστεύεται αρκετά με την μπάλα στα χέρια. Έχει μια ενέργεια και μια αθλητικότητα που συχνά δεν μπορεί να ελέγξει και τον παρασέρνει.

Ο Joson Sanon είναι ένα SG που μπορεί να κάνει λίγο απ’ όλα. Να σκοράρει στο ζωγραφιστό, από μέση απόσταση, από το τρίποντο και να δημιουργήσει για τους συμπαίκτες του. Έχει ένα παιχνίδι που χαρακτηρίζεται από αλλαγή ταχυτήτων και είναι ένας παίκτης που στη καλή του μέρα θα σου βάλει μια 20αρα και δεν θα το πάρεις χαμπάρι πως. Δεν διστάζει ποτέ να σουτάρει και δεν φοβάται να πάρει καθόλου την ευθύνη έχοντας βάλει κάποια μεγάλα σουτ φέτος.

Ο Dylan Darling aka “Big Blls” είναι το back–up PG του Πιτίνο και ο καλύτερος playmaker. Έρχεται από τον πάγκο και πέρα του ότι προσφέρει μια σταθερότητα στην οργάνωση της επίθεσης είναι και σίφουνας στην άμυνα. Ο Πιτίνο τον λατρεύει και έχει δηλώσει, “he has balls the size of church bells.” Tου αρέσει να τον φέρνει από τον πάγκο ενώ είναι ξεκάθαρα ο καλύτερος περιφερειακός δημιουργός που έχουν. Έχει δείξει ότι είναι clutch performer και πολύ σκληρό καρύδι.

O Λιοτόπουλος ήταν ένας από τους 4 παίκτες που παρέμειναν από το περσινό ρόστερ. Κερδίζει αργά και σταθερά θέση στο rotation του Πιτίνο, ο οποίος τον πιστεύει αρκετά . “Every time he shoots it, I feel like it’s going in,” έχει δηλώσει, αλλά συνεχίζει να τονίζει ότι δεν είναι έτοιμος αμυντικά, “He’s a little weak defensively, but he’s getting better”. Φέτος έκανε την καλύτερή του εμφάνιση κόντρα στο Creighton (17 π. – 5/8 3π.). Μπορεί να είναι sophomore στο κολέγιο αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι ακόμα 19 χρονών.

https://youtube.com/shorts/p32otn1db8Y?si=Sjr8SDyXbjGsobM5

Το ρόστερ έχει ακόμα έναν Έλληνα, τον Φώτη Κωνσταντινίδη, ένα guard με σουτ που πέρυσι ήταν στον Πρωτέα Βούλας (Α2)

https://youtube.com/shorts/JnTAiTJ0kBY?si=cP9KNq3EskBc7bO3

Στην άμυνα ο Πιτίνο συνεχίζει το χαρακτηριστικό matchup pressing. Η επίθεση έχει αλλάξει ελαφρώς σε σύγκριση με πέρυσι. Δίνεται περισσότερη έμφαση στο σωστό spacing, με λιγότερα σουτ από μέση απόσταση και ελαφρώς περισσότερα τρίποντα. Σουτάρουν σχετικά λίγα τρίποντα, περίπου 20 ανά παιχνίδι, αλλά με καλύτερα ποσοστά – 30.1 3Ρ% πέρυσι, 33.2 3Ρ% φέτος. Βέβαια κόντρα σε elite άμυνες η επίθεσή τους γίνεται στατική. Αν δεν βρούνε την ευκαιρία να τρέξουν στο ανοιχτό γήπεδο και πάνε σε πολύ σετ παιχνίδι δυσκολεύονται. Έπειτα, οι 3 βασικοί guard (Jackson, Sellers, Sanon) που ήρθαν είναι μια αναβάθμιση αλλά και οι 3 σουτάρουν με χειρότερα ποσοστά από τις περσινές του σεζόν.

Ένα από τα προβλήματα της φετινής ομάδας, το οποίο έχει παραδεχτεί και ο Πιτίνο είναι το ριμπάουντ. Οι Johnnies είναι καλύτεροι στο επιθετικό ριμπ. (28^οι σε OREB%) αλλά χειρότεροι στο αμυντικό ριμπ. (169^οι σε DRΒ%). Οι Ejiofor και Mitchell είναι οι δυο καλύτεροι ριμπάουντερ αλλά δεν παίρνουν αρκετή βοήθεια από τους υπόλοιπους παίκτες. Σχεδόν σε όλες τις ήττες τους έχουν χάσει τη μάχη των ριμπάουντ. Τέλος, η επίθεσή τους εξακολουθεί να είναι limited για να τους προβάλουμε για μια μεγάλη πορεία στο τουρνουά του Μαρτίου. Αρνητικό highlight της σεζόν η εμφάνιση κόντρα στο Uconn όπου έχασαν με 30 πόντους διαφορά (70-40) και έβαλαν μόλις 14 πόντους στο 2^ο ημίχρονο χάνοντας 24 σερί σουτ. Βέβαια πήρανε την εκδίκησή τους κερδίζοντάς τους με 20 πόντους στον τελικό της Big East.

Louisville Cardinals (23 – 10, 6 seed)

Στο δεύτερο έτος της εποχής Pat Kelsey, οι Louisville Cardinals φαίνεται να έχουν επιστρέψει για τα καλά. Μετά από μια σταθερή πρώτη σεζόν, ο Kelsey μετέτρεψε τους Cardinals σε μια τοπ 20 επιθετικά ομάδα που κερδίζει 20+ παιχνίδια μετά από τρεις συνεχόμενες σεζόν με αρνητικό ρεκόρ, συμπεριλαμβανομένων πέντε συνεχόμενων ετών απουσίας από το NCAA τουρνουά. Ο Kelsey οδήγησε το πρόγραμμα πίσω στο NCAA τουρνουά ως Νο. 8 seed κατά το πρώτο του έτος. Ωστόσο, το Louisville αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από το Creighton.

Ο Kelsey παίζει μια pace & space επίθεση με μεγάλη έμφαση στο σουτ από την περιφέρεια καθώς το 52,8% των επιθέσεων του Louisville προέρχονται από το τρίποντο. Σουτάρουν 32,5 τρίποντα ανά παιχνίδι με 35,6% ευστοχία. Έχουν 5 παίκτες που σουτάρουν τουλάχιστον 3 τρίποντα ανά παιχνίδι και είναι στο τοπ 15 σε επιθετική παραγωγικότητα. Επιπλέον είναι εξίσου efficient και μέσα στη ρακέτα (9^οι σε 2Ρ%) ενώ σουτάρουν ελάχιστα σουτ από μέση απόσταση.

Οι δυο βασικές επιλογές στην επίθεση είναι οι Ryan Conwell και Mikel Brown Jr. Αποτελούν τους δυο πρώτους σκόρερ της ομάδας με τον καθένα να έχει 18 PPG. O senior Conwell είναι ένα scoring guard που είναι στα καλύτερά του όταν παίζει μακριά από την μπάλα και έχει το ελεύθερο από τον Kelsey να σουτάρει απ’ όπου θέλει. Είναι καλός και με τη μπάλα στα χέρια, αλλά όταν ο Kelsey του έδωσε περισσότερα touches λόγω της απουσίας του Brown Jr. με τραυματισμό, έδειξε να μην μπορεί να ανταπεξέλθει ως πρώτη επιλογή στην επίθεση. Από την άλλη, ο freshman Brown Jr. είναι ένας παίκτης με χαρακτηριστικά lead guard που μπορεί να δούμε και στο τοπ 10 του ντραφτ. Παίζει ένα κοντρολαρισμένο παιχνίδι και μπορεί να δημιουργήσει σκορ για τον εαυτό του και τους συμπαίκτες του (4.7 APG). Το σουτ είναι το δυνατό του στοιχείο και το PnR το αγαπημένο του παιχνίδι. Skilled ball handler με γρήγορο πρώτο βήμα – ικανότητα να πηγαίνει στα σημεία που θέλει για να σκοράρει. Έχει χάσει κάποια παιχνίδια λόγω προβλήματος στη μέση και υπάρχει μια πιθανότητα να χάσει και το τουρνουά.

https://www.youtube.com/watch?v=xBtim_-TZSk

O J’Vonne Hadley είναι ο τρίτος του backcourt και ένας από τους καλύτερους (low volume) σουτέρ του Louisville (44 3Ρ%). Είναι ο βετεράνος της ομάδας και ο αμυντικός που θα βάλει ο Kelsey πάνω στον καλύτερο επιθετικό της αντίπαλης ομάδας. Είναι ένα ψηλό και δυνατό guard (2 μ. – 90 κ.) που στην άμυνα μπορεί να παίξει και στο 4. Έπειτα έχουμε τον Isaac McKneely, τον sharpshooter της ομάδας (38.6 3Ρ% – 7 3ΡΑ) που προσφέρει 3&D στοιχεία. Τέλος ο Γερμανός Sananda Fru είναι το βασικό πεντάρι που στη πρώτη χρονιά του αποτελεί μια αποκάλυψη. Είναι ένας mobile ψηλός με τεράστιο άνοιγμα χεριών (περίπου 2,20 μ.) που παίζει above the rim – από τους καλύτερους finisher στο ζωγραφιστό (76.8 2Ρ%) – ενώ έχει δείξει ότι μπορεί να βάλει και το σουτ από το τρίποντο. Είναι ο βασικός πυλώνας της αμυντικής ταυτότητας των Cardinals.

Η πρώτη επιλογή του Kelsey από τον πάγκο είναι ο guard Adrian Wooley που πέρυσι στο Kennesaw State ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας. Ο Wooley, μαζί με τον Cooper Flagg ήταν οι μοναδικοί πρωτοετείς που ηγούταν της ομάδας τους στο σκοράρισμα. Στο Louisville έχει μειωμένο χρόνο συμμετοχής σε σύγκριση με πέρυσι, αλλά μπορεί να έρθει από τον πάγκο και να βάλει μια 20αρα. Είναι ένας πολύ καλός σκόρερ με advanced ρεπερτόριο κινήσεων που μπορεί να απειλήσει από παντού – έχει μια lethal snatch back ντρίπλα.

Ο Βαγγέλης Ζούγρης, με μικρό χρόνο συμμετοχής (8,8 λεπτά ανά παιχνίδι), έχει καταφέρει να κερδίσει τον θαυμασμό του coach Kelsey που τον έχει ξεκινήσει και βασικό σε 3 παιχνίδια. Ο Kelsey λατρεύει το μπασκετικό του IQ, το πόσο καλά στήνει σκριν και ρολάρει δυνατά στη ρακέτα αλλά και το αμυντικό versatility που προσφέρει.

Οι Cardinals δεν επιτρέπουν στους αντιπάλους τους να πετυχαίνουν τρίποντα με υψηλό ποσοστό – οι ομάδες σουτάρουν 32.7 3Ρ% εναντίον τους – αλλά τους αφήνουν να σουτάρουν αρκετά με αποτέλεσμα να χάνουν ορισμένες φορές από το ίδιο στυλ με το οποίο παίζουν στην επίθεση. Δεν έχουν παίκτες με τρομερό μέγεθος. Εντούτοις, η άμυνά τους στο ζωγραφιστό ήταν ασφυκτική όλη τη σεζόν, επιτρέποντας στις ομάδες να σουτάρουν κάτω από 50% στα δίποντα.

Οι Cardinals βασίζονται όμως πολύ στο τρίποντο και δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο plan B. Σχεδόν όσα παιχνίδια έχουν χάσει τα έχασαν γιατί δεν σούταραν κοντά στο μ.ο. τους από την περιφέρεια. Αν ο Mikel Brown δεν είναι στο 100% τότε θα έχουν μια σύντομη πορεία στο τουρνουά.

North Carolina Tar Heels (24 – 8, 6 seed)

Ο Hubert Davis είχε ένα πολύ δύσκολο έργο όταν ανέλαβε τη θέση του πρώτου προπονητή στο North Carolina. Το UNC είχε συνηθίσει να είναι ένας ετήσιος διεκδικητής του τίτλου υπό την καθοδήγηση του Roy Williams, ο οποίος βρισκόταν στον πάγκο των Tar Heels για 18 σεζόν, συμμετέχοντας 16 φορές στο NCAA τουρνουά, με μία σεζόν να ακυρώνεται λόγω COVID-19. Επίσης, έφτασε πέντε φορές στο Final Four – ήταν μία φορά φιναλίστ και κέρδισε τρεις φορές τον τίτλο. Σε τέσσερις σεζόν υπό την καθοδήγηση του Hubert Davis, οι Tar Heels έχουν ήδη χάσει την πρόκριση στο τουρνουά μία φορά και έχουν προκριθεί μόνο μία φορά στο Final Four. Μετά την αποχώρηση σχεδόν όλου του βασικού κορμού της περσινής ομάδας, ο Hubert Davis ανανέωσε το ρόστερ χρησιμοποιώντας ένα μείγμα από ταλαντούχους freshmen και seniors από το transfer portal.

Ο φετινός superstar της ομάδας και τοπ 5 draft prospect είναι ο Caleb Wilson. O Wilson είναι ένα αθλητικό versatile wing με scoring skills που βγάζει το ψωμί του κυρίως μέσα από το τρίποντο. Είναι ο πρώτος σκόρερ των Tar Heels με 19.8 PPG (57.8 FG%) και πρώτος ριμπάουντερ με 9.8 RPG. Έχει αναπτύξει μια πολύ καλή χημεία με τον παρτενέρ του στο frontcourt, Henri Veesaar επιδεικνύοντας και κάποια passing skills. Στην άμυνα μπορεί να μαρκάρει από το 1 μέχρι το 5 και είναι ένας παίκτης που μπορεί να μετατρέψει μια καλή άμυνα σε εύκολους πόντους στον αιφνιδιασμό. Δυστυχώς θα απουσιάσει από το τουρνουά λόγω ενός τραυματισμού στο χέρι αλλά θα μας απασχολήσει πολύ το καλοκαίρι.

https://www.youtube.com/watch?v=wUKRTPc_IJs

Ο Εσθονός 7-footer, Henri Veesaar ήρθε από το Arizona επιζητώντας μεγαλύτερο ρόλο και τον βρήκε στην ομάδα του coach Davis. O Veesaar είναι ένας skilled ψηλός με stretch-5 skills στην επίθεση και αποτελεί defensive anchor στην άμυνα μέσα στη ρακέτα.

Ο Seth Trimble στην 4^η χρονιά του στο Chapel Hill έχει εξελιχθεί στον βασικό και αντικαταστατό PG των Tar Heels. Έχει βελτιωθεί σαν σκόρερ (όχι τόσο από το τρίποντο) παραμένοντας ένας από τους καλύτερους περιφερειακούς αμυντικούς της ομάδας. Είναι ο παίκτης που θα χρειαστεί να κάνει το μεγαλύτερο step up με την απουσία του Wilson.

O Μαυροβούνιος Luka Bogavac είναι ο sharpshooter της ομάδας, πολύ καλός στο να παίζει μακριά από τη μπάλα ενώ ο Kyan Evans είναι ο back–up PG. Ο Jarin Stevenson που ήρθε από το Αλαμπάμα είναι ένας αδύνατος skilled big που μπορεί να παίξει και στη περιφέρεια και να βάλει (σπάνια) το τρίποντο ενώ έχει μια έφεση να βρίσκεται στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή για να σκοράρει μέσα στο ζωγραφιστό. Ο freshman Derek Dixon είναι κι αυτός ένας sharpshooter και τέλος ο junior Jaydon Young είναι ένας wing παίκτης με physical παιχνίδι που κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά.

Οι Tar Heels έχουν απομακρυνθεί πλέον από το heavy iso παιχνίδι του RJ Davis και έχουν υιοθετήσει ένα πιο ισορροπημένο μπάσκετ με high–low συνεργασίες που βασίζεται στο versatility του frontcourt. Η ομάδα του 2026 παίζει σε ένα πιο χαμηλό τέμπο χωρίς αυτό να την εμποδίζει να είναι αποτελεσματική όταν τρέχει. Σπάνια κάνουν λάθη και σουτάρουν περισσότερα τρίποντα από πέρυσι. Διαθέτουν το μέγεθος για να δυσκολεύουν την αντίπαλη επίθεση στο ζωγραφιστό έχοντας 6 παίκτες με πάνω από 2,06 μ. ύψος ενώ σπάνια θα δώσουν βολές στον αντίπαλο (3^οι σε FTRD). Έχουν μια τοπ 15 άμυνα μέσα από το τρίποντο.

Το UNC με την απώλεια του Wilson δεν έχει πολλές ελπίδες για μεγάλη πορεία. Επιπλέον δεν έχουν τόσο καλή περιφερειακή άμυνα. Τείνουν να δείχνουν χαμένοι ορισμένες φορές στα αμυντικά rotation και οι αντίπαλοί τους βρίσκουν αρκετά ελεύθερα σουτ στην περιφέρεια. Έπειτα πέρα από τους Trimble και Bogavac τα άλλα guard δεν είναι αξιόπιστα και το βάθος στο backourt είναι ένας σημαντικός παράγοντας για να φτάσεις μέχρι το Final Four.

Brigham Young Cougars (23 – 11, 6 seed)

Το BYU, υπό την καθοδήγηση του Kevin Young, έχει υποστεί μια φιλοσοφική και δομική μεταμόρφωση – από μια πειθαρχημένη, συστηματοποιημένη ομάδα σε μια πηγή ταλέντου επιπέδου NBA. Η άφιξη του πρωτοετή AJ Dybantsa, ενός top 3 NBA draft prospect, έχει επιταχύνει αυτή την εξέλιξη.

O AJ Dybantsa είναι ο «ήλιος» των φετινών Cougars. Ένας elite αθλητής και 3-level scorer που έσπασε το σχολικό ρεκόρ σκοραρίσματος για freshman που κατείχε ο Danny Ainge. Είναι ο παίκτης με το υψηλότερο USG% (από τα μεγάλα κολέγια) και ο πρώτος σκόρερ της φετινής σεζόν με 25.3 PPG (51.3 3P%)

https://www.youtube.com/watch?v=QLmX78gfvCk

To BYU έχει μια ταλαντούχα επιθετικά δυάδα γύρω από τον Dybantsa που ξεκινάει με τον sophomore Robert Wright III που είναι ο ορχηστρωτής της επίθεση και ο δεύτερος σκόρερ (18 PPG). Έπειτα υπάρχει ο άτυχος Richie Saunders (είχαμε μιλήσει πέρυσι) ο οποίος υπέστη ρήξη χιαστού στα μέσα Φλεβάρη και αποτελεί μια τεράστια απώλεια για τους Cougars.

Ο coach Young τρέχει μια μοντέρνα NBA–style επίθεση που δίνει έμφαση στο spacing και στην εκμετάλλευση των mismatch. Είναι μια up–tempo παραγωγική επίθεση που βρίσκεται στην 16^η θέση του OFF RTG. Έχουν δυο βασικά actions: iso plays για τον Dybantsa και high PnR για τον Wright.

Αμυντικά, βασίζονται στο μέγεθός τους, κατευθύνοντας τους παίκτες που έχουν την μπάλα προς τη ρακέτα όπου έχουν τα κορμιά (Keba Keita και Khadim Mboup) για να αλλοιώσουν την προσπάθειά τους. Ωστόσο, η συνολική αμυντική τους αποτελεσματικότητα υστερεί σε σχέση με την επιθετική τους απόδοση. Βασίζονται υπερβολικά στο να κάνουν όλη την αμυντική δουλειά οι ψηλοί στο ζωγραφιστό και η επίθεση δεν βρίσκει ιδιαίτερη αντίσταση στην περιφέρεια. Γενικά δεν έχουν αμυντική συνοχή. Αρκετοί αγώνες τους τελειώνουν με υψηλά σκορ – συνθήκη που μπορεί να ευνοεί αντιπάλους με μεγαλύτερο firepower.

Iowa Hawkeyes (21 – 12, 9 seed)

Ο Ben McCollum ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από το άσημο κολέγιο του Northwest Missouri State στη δεύτερη κατηγορία κολεγιακού μπάσκετ. Προπόνησε την ομάδα για 15 σεζόν κερδίζοντας 4 εθνικά πρωταθλήματα και αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του και να δοκιμάσει να προπονήσει ένα κολέγιο D1 κατηγορίας, το Drake. Εκεί πέρα οδήγησε το πρόγραμμα μπάσκετ του σχολείου στην 8^η συμμετοχή του στο NCAA τουρνουά με ρεκόρ 31-4. Έπειτα ήρθε η προσφορά από το πανεπιστήμιο του Iowa, το οποίο βρίσκεται στη γενέτειρά του οπότε δεν μπόρεσε να αρνηθεί την πρόταση. Υπό την καθοδήγησή του, οι Iowa Hawkeyes της σεζόν 2025-26 , έχουν γίνει μια από τις πιο δύσκολες ομάδες για να αμυνθείς εναντίων τους.

Ο McCollum στο Drake είχε παίκτες που έφερε από το Northwest Missouri State και τώρα τους πήρε μαζί του και στο Iowa. Αυτός που ξεχωρίζει είναι ο 22χρονος guard, Bennett Stirtz. Μπαίνοντας σε αυτή τη σεζόν, ο Bennett Stirtz ήταν ένας από τους πιο συναρπαστικούς παίκτες που επέστρεψαν στο κολεγιακό μπάσκετ. Μετά από μια εντυπωσιακή πρώτη σεζόν στην D1 κατηγορία ως junior στο Drake, ο Stirtz θα μπορούσε εύκολα να είχε δηλώσει συμμετοχή στο περσινό ντραφτ και πιθανότατα να είχε επιλεγεί στον πρώτο γύρο. Αντ’ αυτού, επέλεξε να ακολουθήσει τον προπονητή του στο Iowa, να ανέβει επίπεδο στον ανταγωνισμό και να αποδείξει ότι οι εκπληκτικές εμφανίσεις που έκανε πέρυσι στην MVC περιφέρεια δεν οφείλονταν απλώς στον χαμηλότερο ανταγωνισμό. Παρά την ανησυχητική αρχή της σεζόν, ο Stirtz δεν άργησε να προσαρμοστεί, να γίνει υπόδειγμα σταθερότητας και να αναδειχθεί ξανά ως ένας από τους καλύτερους combo guard της φετινής σεζόν. Είναι ένας guard που μπορεί να παίξει με ή χωρίς την μπάλα, έχει καλό χειρισμό και ένστικτα σκόρερ (20 PPG). Έχει smooth σουτάκι από το τρίποντο (37.6 3Ρ% – 6.7 3ΡΑ ) και μπορεί να σουτάρει εν κινήσει και μετά από ντρίμπλα – ωραίο step–back jumper. Πολύ καλός cutter με καλά τελειώματα μέσα στη ρακέτα (60 2P%) είτε με το δεξί του είτε με το αριστερό του χέρι – αρέσκεται σε runner και floater. Μπορεί όμως και να πασάρει (4.5 APG). Κάνει πολύ καλή δουλειά στο να βρίσκει τον ελεύθερο παίκτη. Είναι όμως ένας below average αθλητής.

https://www.youtube.com/watch?v=hhepR8AhThE

To παιχνίδι των Hawkeys βασίζεται πολύ στα ball–screen και στο να αλλάζουν οι screener τελευταία στιγμή τη πλευρά από την οποία στήνονται (flip the screen). Δεν είναι κάτι τρομερά πρωτότυπο αλλά φαίνεται ότι το δουλεύουν πολύ στη προπόνηση μεθοδολογικά. Το πως να στηθεί σωστά το σκριν, οι σωστές γωνίες που πρέπει να πάρει ο screener και ο χειριστής και πως να διαβάσει την άμυνα. Οι Hawkeys όμως είναι μια one man show επίθεση με χαμηλή παραγωγικότητα (75 PPG) και θα πάνε στο τουρνουά όσο μακριά τους κουβαλήσει ο Stirtz.

DISCLAIMMER: Τα στατιστικά των ομάδων που παρατίθενται είναι adjusted. Τα προσαρμοσμένα στατιστικά του Bart Torvik τροποποιούν τα raw stats ώστε να ληφθούν υπόψη παράγοντες όπως η δύναμη του αντιπάλου, ο ρυθμός παιχνιδιού και η τοποθεσία του αγώνα (εντός/εκτός/ουδέτερη). Αυτές οι προσαρμογές παρέχουν μια πιο ακριβή σύγκριση μεταξύ ομάδων και παικτών σε διαφορετικά προγράμματα και στυλ παιχνιδιού.

Στατιστικά – Αναφορές – Περισσότερα:

https://barttorvik.com/#

https://www.sports–reference.com/cbb/seasons/men/2026-leaders.html

https://www.si.com/college–basketball/keaton–waglers–meteoric–rise–at–illinois–isnt–a–fluke

https://www.wdrb.com/sports/relentless-motor-unbridled-passion-louisville-s-kelsey-praises-greek-signee-zougris/article_da3debc8-0f04-4978-b102-f72b12aaaf15.html

https://barttorvik.com/playerstat.php?link=y&sIndex=56&year=2026&start=20251101&end=20260501