MAKING THE CASE: MIAMI HEAT (by El Ilusionista)

Τα χρόνια περνάνε και η μοίρα παίζει ορισμένες φορές τα πιο περίεργα παιχνίδια. Ξεκίνησα να παρακολουθώ τα πεπραγμένα του Hoopfellas από την πρώτη στιγμή λόγω της αγάπης μου για το άθλημα, διάβαζα όμως τα κείμενα και έφευγα με πονοκέφαλο. Αριθμοί, αγγλικές λέξεις και φράσεις άγνωστες, ένα πατιρντί στο μυαλό δίχως νόημα. Ποιος να μου το έλεγε εκείνο τον καιρό πως μετά από χρόνια θα δημοσιευόταν δικό μου κείμενο στην σελίδα του site. Αυτή όμως είναι η αξία του Hoopfellas, η βαθιά, λεπτομερής και συνεχή πληροφορία που μοιράζεται δωρεάν αλλά κατακτιέται μονάχα με αφιέρωση χρόνου και κόπου. Τα πασαλείμματα είναι προϊόντα άλλων μαγαζιών, εδώ δεν υπάρχουν πιασάρικα clickbait takes που ποτίζουν ημιμάθεια. Για αυτό το Hoopfellas δεν γεννά γνώμες αλλά γνώσεις, για αυτό είναι ανεκτίμητο και αντέχει στον χρόνο.

Γράφει ο El Ilusionista

Μετά τo show της Ιντιάνα στα προηγούμενα 2 χρόνια, η πιθανότητα να βρεθεί τόσο σύντομα ομάδα εξίσου ενδιαφέρουσα φάνταζε ισχνή. Το Miami και οι αλχημείες του καλύτερου προπονητή στον κόσμο είναι μακράν το πιο fun to watch προϊόν του ΝΒΑ αυτή τη στιγμή, προς έκπληξη όμως στην ατμόσφαιρα διαχέεται μια καχυποψία σχετικά με την αποτελεσματικότητα αυτής της μπασκετικής πρότασης στα playoffs. Η απουσία ενός Mega Star από το ρόστερ μαζί με μια συλλογική πεποίθηση πως το unique στυλ που λανσάρουν δεν θα αιφνιδιάσει τις έτοιμες και διαβασμένες άμυνες των play offs όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Regular Season είναι τα βασικά στοιχεία που γεννάνε δεύτερες σκέψεις περί αποτελεσματικότητας αυτής της μπασκετικής προσέγγισης. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό που βλέπω, όχι μόνο σαν εικόνα αλλά και σε πρακτικό επίπεδο. Τα περσινά κατορθώματα της Ιντιάνα και της Οκλαχόμα οδηγούν σε κάποια συμπεράσματα που αξίζουν περισσότερη μελέτη.

Ας ξεκινήσουμε πρώτα από το τι θέλει να κάνει αυτή η πολυδιαφημισμένη επίθεση αλλά και γιατί θέλει να το κάνει.

To Miami δεν διαθέτει τον elite δημιουργό που χρειάζεται κάθε καλή ομάδα, ειδικά στο πρώτο κομμάτι της σεζόν με τον Herro απών. Το Pnr δεν μπορεί να αποδώσει σε ικανοποιητικό βαθμό, απλούστατα διότι δεν υπάρχει παίχτης να διαβάσει τις υπερσύγχρονες άμυνες που βλέπουμε παντού στη λίγκα. Για αυτό τον λόγο, ο Spoelstra έθεσε σε εφαρμογή ένα πλαίσιο που κάνει τις αποφάσεις των παιχτών του όσο πιο εύκολες και απλές γίνεται. Βασική προϋπόθεση είναι η ολική απουσία δισταγμού από την ολότητα του ρόστερ. Κάθε παίχτης που πατά παρκέ οφείλει να τιμωρήσει τον παραμικρό χώρο που του δίνει η αντίπαλη άμυνα. Ένας αμυντικός που μπαίνει κατά μέσα για να κλείσει τους διαδρόμους προς το καλάθι σε μια pack the paint στρατηγική σημαίνει πως ο παίχτης του πρέπει να επιτεθεί κατευθείαν, είτε με σουτ είναι με ντρίμπλα απέναντι στην close out άμυνα. Αυτό είναι ένα καλό σουτ και τα μαθηματικά λένε πως όσο περισσότερο κυλάει το 24ρι, τόσο μειώνεται η παραγωγική δύναμη του Miami. Οι Heat παίρνουν τα περισσότερα σουτ στη λίγκα στα πρώτα 6 δευτερόλεπτα του 24ριου (19.1) και τα λιγότερα σουτ του πρωταθλήματος στα τελευταία 7 δευτερόλεπτα. Πρέπει να μπει η αμφιβολία στο μυαλό του αμυντικού, να μην τολμά να δώσει τον παραμικρό χώρο στον παίχτη του ώστε το παρκέ να μένει ορθάνοιχτο. Θυμίζει αρκετά το μπάσκετ του Mazzulla και της Παρί.

Το Miami παίζει στο υψηλότερο pace της λίγκας διότι θέλει να επιτεθεί πριν η αντίπαλη άμυνα σεταριστεί, κάνοντας την ζωή των μη elite δημιουργών της πιο εύκολη. Στο παρκέ διατηρείται πάντα 5-out διάταξη με σουτ από παντού ώστε οι διάδρομοι να είναι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτοί. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Heat σταμάτησαν να δίνουν screen, δράση που ουσιαστικά τραβάει 2 αμυντικούς πάνω στον χειριστή. Το παρκέ μπουκώνει με αυτόν τον τρόπο και η απουσία παιχτών με ανεπτυγμένο decision making μεγεθύνεται. Αντιθέτως, σε αυτό το μοντέλο κάθε παίχτης που πιάνει την μπάλα κοιτάει πρωτίστως αν υπάρχει δυνατότητα να επιτεθεί στον αμυντικό του σε 1on1 κατάσταση. Αν κρίνει πως δεν μπορεί, οφείλει να πασάρει τάχιστα στον διπλανό του και αυτή η τακτική συνεχίζεται μέχρι να βρεθεί μια ευάλωτη close out άμυνα.

Όταν ένας παίχτης κερδίσει τον αμυντικό του στην ντρίμπλα και μπει προς τα μέσα, κανένας συμπαίχτης δεν μένει ακίνητος. Ο διπλανός του κάνει ένα κόψιμο στην γωνία της weak side ώστε να δημιουργηθεί ο μεγαλύτερος δυνατός κενός χώρος για ένα drive. Ταυτόχρονα, οι υπόλοιποι 3 κινούνται σε μορφή τροχού μια θέση πιο πάνω ώστε ο παίχτης που τους μαρκάρει να μην μπορεί να φύγει για βοήθεια στο drive, ένας βομβαρδισμός πληροφοριών ουσιαστικά στο μυαλό του αμυντικού που καλείται να κοιτά την ίδια στιγμή μπάλα και παίχτη. Όλος αυτός ο μηχανισμός στήθηκε ώστε να αποτρέψει τον αντίπαλο να στείλει βοήθειες πάνω στα drive. Όπως ειπώθηκε είδη, οι παίχτες του Spoelstra δεν μπορούν να διαβάσουν με συνέπεια μια σύνθετη playoff άμυνα ώστε να προσκαλέσουν την βοήθεια και να βρουν τον ελεύθερο παίχτη. Η διάταξη μαζί με την ταυτόχρονη κίνηση όλων των παιχτών λειτουργεί ώστε κάθε παίχτης να μπορεί να παίξει πραγματικό 1on1, μια προσπάθεια αποτροπής pack the paint άμυνας από την αντίπαλη ομάδα.

Είδαμε πως η επίθεση του Spoelstra πήρε αυτήν την οδό για να καταπολεμήσει την απουσία δημιουργών στο ρόστερ. Για ποιον λόγο όμως υπάρχει απουσία δημιουργών στο ρόστερ; Το Miami θυσίασε αυτό το skill από το ρόστερ του προκειμένου να κάνει all in σε μια άλλη δεξιότητα και τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους.

Οι Heat είναι γεμάτοι με παίχτες που δίνουν πράγματα τόσο σε επίθεση όσο και σε άμυνα. Δύο λυσσασμένοι point of attack αμυντικοί (Smith – Mitchell), ένα αμυντικό χταπόδι όπου σε κόσμο χωρίς εξωγήινους (γκουχου Wembanyama γκουχου) θα διεκδικούσε βραβείου DPOY κάθε χρόνο (Adebayo), έναν φρέσκο Rim Protector (Ware), καλούς switchable αμυντικούς με μάκρος (Wiggins – Larsson – Johnson) και μερικούς μέτριους αμυντικούς μεν, με μέγεθος και effort δε ώστε να μην καθίστανται liabilities (Jovic – Jaquez – Fontecchio). Ουσιαστικά φούλαραν το ρόστερ τους με αμυντική δυναμική και σκαρφίστηκαν ένα playstyle που δίνει επιθετικό ρόλο σε αυτήν την περιζήτητη κάστα παιχτών για την οποία σκοτώνονται όλοι τα τελευταία χρόνια.

Το Miami ακολουθεί την σύγχρονη τάση όπου man to man και zone άμυνα ενώνονται και δημιουργούν μια δύσκολη πραγματικότητα για τον επιθετικό με χέρια παντού. Ξεκινάει ανοιχτά λόγω της 5-out διάταξης που τρέχουν σχεδόν όλες οι ομάδες και μαζεύεται κατά μέσα όταν γίνει drive για να προφυλάξει το ζωγραφιστό πατώντας πάνω στα driving lanes. Αν ο αντίπαλος κατορθώσει να βρει kick out πάσα τότε η άμυνα απλώνει ξανά προς τα έξω με σπριντ για να πάρε το spot up από την επίθεση, άμυνα και επίθεση μπαίνουν στο μπλέντερ.

Την στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, οι Heat έχουν την 5η καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος (111.5 DFG%), οι αριθμοί όμως δεν λένε πάντα την αλήθεια μιας και η πραγματική δυναμική αυτής της άμυνας είναι νο2, πίσω μόνο από την ιστορική Οκλαχόμα, κάτι που δεν αποτυπώνεται στους αριθμούς για 2 λόγους με πρώτο και βασικότερο την παρουσία του Adebayo.
Ο ψηλός του Spoelstra είναι ιδιαίτερη περίπτωση αμυντικού και η επίδραση του δεν μπορεί να αποτυπωθεί στην απλή στατιστική. Το δυνατό του χαρτί δεν είναι το Rim protection όπως συνηθίζεται στους ψηλούς αλλά το ασυναγώνιστο switchability του. Στους αγώνες που έλειψε, οι Heat παρουσίασαν Defensive Rating 117.8, ενώ στους αγώνες που δήλωσε παρών το ποσοστό πέφτει στο 110.3, σχεδόν 8 μονάδες διαφορά.

Oι Heat κρατάνε τους αντιπάλους τους στο χαμηλότερο FG% μετά τους Thunder. Πέφτουν από την 2η στην 5η θέση λόγω της πολύ κακής επίδοσής τους στον τομέα του ριμπάουντ. Δέχονται τους περισσότερους πόντους στη λίγκα από δεύτερες ευκαιρίες (18.2 μ.ο.). Πιθανόν το ασταμάτητο τρέξιμο να παίζει τον ρόλο του σε αυτόν τον δείκτη, αξίζει όμως να περιμένουμε λίγο παραπάνω πριν βγάλουμε κάποιο γενικό συμπέρασμα. Το ρόστερ του είναι big, τσιτωμένο και γεμάτο hustlers. Αν βελτιώσουν λίγο την εικόνα τους σε αυτόν τον συγκεκριμένο τομέα τότε αυτόματα ανεβαίνουν στην 2η θέση όσον αναφορά την άμυνα. Ακριβώς όπως έγινε με την Ιντιάνα από ένα σημείο και μετά στην περσινή χρονιά.

Μια πιο προσεκτική ματιά στα τεκταινόμενα ξεδιπλώνει τα όσα δουλεύονται στο μυστικό εργαστήρι του Spoelstra. Το Miami επιτρέπει τα περισσότερα τρίποντα στη λίγκα (43.4%) αλλά ταυτόχρονα κρατάει τους αντιπάλους τους στο χαμηλότερο 3P% (32.3%). Τα switchable φτερά του ρόστερ αλλάζουν όλες τις side δράσεις της ομάδας, τα πιτμπουλ της πρώτης γραμμής (Mitchell – Smith) σπάνε τα screen ή έστω πάνε σκιά ώστε ο ψηλός Ware να μείνει σε drop άμυνα, η hard nose mentality που γεννά το Heat Culture του Pat Riley διατηρεί την ένταση στον Θεό, το conditioning των αθλητών είναι μακράν το καλύτερο του πρωταθλήματος, με λίγα λόγια η επίθεση δεν μπορεί να αποκτήσει κάπου σταθερό πλεονέκτημα. Προσπαθούν να γυρίσουν την μπάλα αλλά το weak link δεν εμφανίζεται ποτέ, για αυτό και οι Heat είναι η ομάδα που οδηγεί συχνότερα τον αντίπαλο σε σουτ στα τελευταία 7 δευτερόλεπτα (20.4 μ.ο.). Τα κενά δεν είναι ορατά λόγω μεγέθους και αλλαγών στα περισσότερα screen και οι πάσες γίνονται δύσκολες. Τα περισσότερα σουτ που γίνονται από τον αντίπαλο έρχονται μετά από τουλάχιστον 4 ντρίμπλες (19.9 μ.ο. – 4η στη λίγκα, πρώτη στα τρίποντα με 4.5 ανά ματς), δηλαδή στατικά. Το τελευταίο επιβεβαιώνεται και από ότι μιλάμε για την άμυνα που ωθεί την επίθεση στα περισσότερα Pull up τρίποντα στη λίγκα (12.5 μ.ο.). Το μάκρος του ρόστερ επιτρέπει βαθιές βοήθειες χωρίς όμως να δίνει καλά σουτ στον αντίπαλο. Οι Heat είναι η ομάδα όπου αναγκάζει την επίθεση στα περισσότερα δύσκολα σουτ με αμυντικό κολλητά στον παίχτη (39.4 μ.ο.). Το ματσάρισμα με το Miami, την ομάδα που τρέχει στο υψηλότερο τέμπο και παράλληλα έχει την 2η καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος υπό το coaching του Spoelstra και την επίβλεψη του Bam είναι ίσως το πιο απαιτητικό σωματικά και πνευματικά task της λίγκας.

Είδαμε το πώς δουλεύει η άμυνα της ομάδας, είδαμε γιατί το υλικό υπαγόρευσε αυτού του είδους την επίθεση, οπότε ας ρίξουμε μια ματιά στο πως ανταποκρίνεται αυτό το μοντέλο πάνω στα παρκέ. Σύμφωνα με τους αριθμούς, οι Heat έχουν την 13η επίθεση του ΝΒΑ (116.1 Offensive Rating), για άλλη μια φορά όμως αξίζει να σκαλίσουμε λίγο παραπάνω τους αριθμούς.
To πρόβλημα δεν είναι τόσο η ποιότητα των σουτ, όσο η αποτελεσματικότητα. Το σύστημα του Spoesltra ουσιαστικά παίρνει μακριά τα dribble shoot (είτε χτυπάς το αμυντικό close out είτε πασάρεις στον επόμενο που θα δοκιμάσει) και τα mid range, δύο θεωρητικά δύσκολα σουτ στο μπάσκετ. Οι Heat παίρνουν τα λιγότερα pull up shoot στο πρωτάθλημα μετά το Σικάγο (15.4 μ.ο.), είναι 17οι στα σουτ από τη βολή (2.6 μ.ο.) και 17οι στις κατοχές στο Elbow (6.4 μ.ο.). Το σύστημα που έχει ενορχηστρώσει ο Spoelstra αφαιρεί τα πιο δύσκολα σουτ του αθλήματος, ακριβώς λόγω της απουσίας επιθετικού Super Star quality. Ας δούμε όμως τώρα τα σουτ που παράγει.

Οι Heat κάνουν τα περισσότερα Drive στη λίγκα μετά το Portland με 60.5 ανά αγώνα. Θυμίζουμε πως ο μηχανισμός της επίθεσης παίρνει μακριά τις βοήθειες, για αυτό και αυτά τα drive είναι κατά κόρον επίθεση τύπου 1on1 (4οι σε Isolations – 9.4 ανά ματς). Επιπροσθέτως, οι παίχτες του Spoelstra βρίσκουν τα περισσότερα Spot up σουτ στη διοργάνωση (39.9 Spot Up κατοχές ανά ματς) και τις περισσότερες κατοχές στο transition (30.1). Drive σε ανοιχτό διάδρομο, σουτ χωρίς ντρίμπλα με τον παίχτη στημένο να περιμένει την πάσα και αιφνιδιασμοί είναι οι καλύτερες επιλογές στο άθλημα, αυτές ακριβώς που το σύστημα της ομάδας είναι σχεδιασμένο να παράγει κατά ριπάς. Που είναι λοιπόν το πρόβλημα;

Το Miami πάει στα περισσότερα Drive στο NBA, έχει όμως το 11ο FG% σε αυτά (49.4%). Παράγει τα περισσότερα Spot Ups στη λίγκα, είναι όμως 14η στους πόντους ανά Spot Up κατοχή (1.04). Βρίσκει τα περισσότερα σουτ στον αιφνιδιασμό, παίρνει όμως μόλις 1.09 πόντους ανά Transition κατοχή (24η στη λίγκα). Βλέπουμε λοιπόν πως ενώ το σύστημα γεννά τα καλύτερα σουτ της διοργάνωσης, η αποτελεσματικότητα των παιχτών σε αυτές τις εκτελέσεις χαρακτηρίζεται επιεικώς μέτρια. Κι αν στα Drives μπορούμε να πούμε πως το προφίλ της άλλης ομάδας παίζει σημαντικό ρόλο, είναι εύλογο να περιμένουμε μια κάποια βελτίωση στις άλλες δύο μεταβλητές. Αξίζει να αναφέρουμε πως τα συνολικά τρίποντα της ομάδας είναι 35.9 ανά παιχνίδι, 19η επίδοση στο πρωτάθλημα. Επομένως, η ομάδα δεν σουτάρει πολλά σουτ, παρά πολλά καλά σουτ. Αξίζει να δείξουμε λίγο υπομονή διότι μια κάποια άνοδος σε αυτούς τους δείκτες μαζί με την επιστροφή του Tyler Herro ενδέχεται να ανεβάσει πολύ ψηλά το Offensive Rating της ομάδας.

Οι Heat είναι 3οι στη λίγκα όσον αφορά τις isolation κατοχές, αυτό σίγουρα το έχετε ακούσει. Αυτό που ίσως δεν έχετε ακούσει είναι πως η ομάδα είναι 2η στον δείκτη των ασσίστ (30.4 μ.ο.), 2η στο AST/TO (2.09) και 5η στις πάσες ανά αγώνα (307.3 μ.ο.). Αν κάνουμε adjust τις ασσίστ ώστε να μετράνε οι δευτερεύον ασσίστ και αυτές που οδηγούν σε βολές, τότε η ομάδα σκαρφαλώνει στην 1η θέση (38.0 μ.ο.). Αυτά αποδεικνύουν πως η επίθεση έχει πλουραλισμό και δεν είναι όσο ευανάγνωστη ίσως πιστεύει αρκετός κόσμος. Οι παίχτες του Spoelstra δείχνουν πρόθεση – υπομονή και γυρνάνε τη μπάλα μέχρι να βρεθεί κάτι αξιόλογο, ακριβώς όπως η περσινή Ιντιάνα. Μια επιθετική ανάπτυξη πολύ μπροστά από την εποχής της που συνδυάζει κορυφές σε απομόνωση και δημιουργία.

Η άμυνα είναι elite, το pace σουλουπώνει την αποτελεσματικότητα, το σύστημα αναβαθμίζει τις εκτελέσεις, όλα καλά μέχρι εδώ. Ας δούμε όμως πως μεταφράζεται αυτή η μπασκετική πρόταση σε play offs καλούπι. Προσωπικά μιλώντας, βλέπω αρκετά ενθαρρυντικά στοιχεία με βάση την περσινή χρονιά.

Ο Spoelstra διαθέτει δύο pitbull στα γκαρντ εν ονόματι Dru Smith – Davion Mitchell. Σε μια περιφέρεια όπου οι top ομάδες διαθέτουν την πλειονότητα των ball handlers τους στα γκαρντ (Knicks – Cavs – Pistons), αυτό το στοιχείο κουμπώνει πολύ καλά. Οι 2 τους σπάνε εκπληκτικά τα screen λόγω χαμηλού κέντρου βάρους και δυσκολεύουν τα κεντρικά Pick n Roll actions, το κυριότερο όμως είναι πως ξεκλειδώνουν τo press σε όλο το γήπεδο. Στην περσινή χρονιά είδαμε το πόσο αποτελεσματική ήταν αυτή η άμυνα από την Ιντιάνα με τους Nembhard – Nesmith απέναντι σε Cavs – Knicks – Thunder, επομένως βλέπω πρόσφορο έδαφος για κάτι παρόμοιο στα φετινά playoffs.

Η δυναμική του Miami σε full press άμυνα έρχεται σε αντιδιαστολή με τις δικές της επιλογές απέναντι σε τέτοια αμυντική στρατηγική. Το ρόστερ διαθέτει πολλά γκαρντ με καλό χειρισμό της μπάλας ώστε να ξεκλειδώσει το press, το κυριότερο όμως είναι η ύπαρξη Point Forwards στο ρόστερ όπως ο Jaquez. Ο Spoelstra άμα δει τα ζόρια μπορεί να δώσει τη μπάλα στον Μεξικανό για να κατεβάσει τη μπάλα μιας και τις περισσότερες φορές θα τον μαρκάρει ένα ψηλότερο παιδί. Αυτός ήταν ο τρόπος που οι Thunder σπάσανε το press της Indiana στους τελικούς, δίνοντας την μπάλα στον Jalen Williams για να περάσει το κέντρο, ο οποίος περνούσε τον Siakam στο ανοιχτό γήπεδο και δημιουργούσε τεχνητό transition για την ομάδα του.

Το σύστημα του Spoelstra κάνει ευκολότερη την ζωή των παιχτών διώχνοντας μακριά πολλές δύσκολες αποφάσεις, αυτή όμως είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος. Εν αντιθέσει με μια star-oriented επίθεση, στο Miami όλοι οι ενεργοί παίχτες θεωρούνται εν δυνάμει δημιουργοί και παίρνουν παραπάνω ευθύνες από ότι ο τυπικός 3nD παίχτης. Αυτό σημαίνει πως όταν έλθουν τα playoffs δεν θα υπάρχει αθλητής στο παρκέ που να μην ξέρει τι να κάνει με τη μπάλα στα χέρια, το σύστημα λειτουργεί σαν βοηθητικές ρόδες και με τον καιρό βελτιώνει τα μέρη του τόσο στο κομμάτι της απόφασης, όσο και της προσωπικότητας. Οι παίχτες όχι μόνο επωμίζονται διαρκώς τον ρόλο του on-ball creator αλλά καλούνται να είναι πάντα έτοιμοι για να πάρουν ένα σουτ ανεξαρτήτως κρισιμότητας.

Η πιο εύκολα αναγνώσιμη συγγένεια με την δουλειά του Carlisle είναι το βάθος του ρόστερ. Ο Spoesltra δίνει περισσότερα από 10 λεπτά σε 12 παίχτες, ενώ ταυτοχρόνως κανείς δεν αγωνίζεται περισσότερο από 35 λεπτά. Το πραγματικό μέγεθος του πάγκου όμως δεν αφορά μονάχα την ποσότητα αλλά και την ποιότητα του πάγκου. Το σύστημα σπρώχνει τους ρολίστες στα όριά τους καθώς διαχειρίζονται πολύ περισσότερες κατοχές από ότι το supporting cast των υπόλοιπων ομάδων, συνθήκη αρκετά κοντινή με αυτήν που υπήρχε τα 2 προηγούμενα χρόνια στην Indiana. Τόσο ο Spoelstra όσο και οι ίδιοι οι παίχτες διαθέτουν πλήρης γνώση των δυνατοτήτων του καθενός και θα μπουν στα Play Offs με αυτοπεποίθηση μέσω εμπειρίας για να πάρουν και να βάλουν μεγάλα σουτ. Παρεμπιπτόντως, το fast paced παιχνίδι της ομάδας διατηρεί την ένταση στα ύψη. Οι Heat είναι μακράν η πιο έτοιμη ομάδα να ανταπεξέλθει στον πόλεμο των Playoffs.
Η όλη κατάσταση θυμίζει αρκετά την περσινή επίθεση της Ιντιάνα, της ομάδας που εκπλήρωνε τις περισσότερες πάσες στη λίγκα και για μεγάλα διαστήματα των αγώνων τραβούσε τον Haliburton κοντά στο κέντρο ώστε οι υπόλοιποι παίχτες να παίξουν το 4on4 σε ένα πιο ανοιχτό παρκέ. Αυτά που είδαμε πέρσι με διάφορους ρολίστες των Pacers να παίρνουν φωτιά και να κρίνουν αγώνες playoff δεν ήταν τυχαία, τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι τυχαίο. Κάποιος δούλεψε για καιρό και προετοίμασε τους παίχτες του με πράξεις ώστε να είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο, όπως ακριβώς κάνει και το φετινό Miami.

Ωραία θα πει κάποιος που διαβάζει αυτό το κείμενο, τι μας λες El Ilusionista? Πάει για πρωτιά το Miami? Είπαμε τα καλά, ας αναφερθούμε όμως και στα κακώς κείμενα.
Οι Heat είναι η πιο παραγωγική ομάδα σε early offense καταστάσεις (20.3 εύστοχα σουτ ανά ματς στο διάστημα 22-15), όσο το 24ρι όμως κυλάει τραβά μαζί της τα νούμερα στην τελευταία θέση (4.1 εύστοχα σουτ ανά ματς στα τελευταία 7 δευτερόλεπτα). Η αποφυγή των δύσκολων σουτ όπως ο Διάολος το λιβάνι προφανώς έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε τούτο το πρόβλημα. Το ρόστερ διαθέτει παιδιά που μπορούν να πάρουν και να βάλουν δύσκολα προσωπικά σουτ (Herro – Powell – Jaquez – Adebayo), επομένως ίσως θα ήταν καλύτερο στις κατοχές όπου η ομάδα δεν βρίσκει κάτι αξιόλογο στην πρώτη φάση της επίθεσης να δώσει τη μπάλα στα δυνατά χαρτιά της για να βγει από το λάκκο με τα φίδια, ιδανικά σε συνδυασμό. Ένα κεντρικό Hand Off Adebayo – Herro έχει σημαντική στατιστική πιθανότητα να γεννήσει καλό σουτ. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα και μόνο, η πολλή Δημοκρατία ίσως κάνει κακό.

Όπως προαναφέρθηκε, όταν κάποιος παίχτης αποφασίσει να ξεκινήσει drive, ο διπλανός του κάνει δυναμικό κόψιμο στην γωνία της Weak Side για να δημιουργήσει κενό χώρο και όλη η ομάδα κινείται μια θέση πάνω σαν να παίζει ρολόι. Αυτή η ανάπτυξη όμως είναι ευάλωτη σε άμυνα ζώνης, για αυτό και οι Heat αντιμετωπίζουν ζώνη στα περισσότερα λεπτά από κάθε άλλη ομάδα παρά την δογματική 5 out διάταξη που διατηρούν πάντα. Αυτό συμβαίνει διότι ο αμυντικός που βλέπει τον παίχτη του να κόβει στην γωνία μπορεί απλά να τον παρατήσει, να μπει στον κενό χώρο ώστε το isolation drive να γίνει 1on2 αφήνοντας τον συμπαίχτη του στην αδύνατη πλευρά να μαρκάρει 2 παίχτες ταυτόχρονα. Αυτή η πάσα είναι αρκετά δύσκολη να γίνει από παίχτες χωρίς elite decision making. Ο επιθετικός έχε πάρει ήδη τα βήματα και είναι στον αέρα, καλείται να βγάλει skip πάσα μέσα από 6 χέρια (2 αμυντικοί μπροστά του και ένας στην weak side) ενώ ο τελευταίος σκανάρει τα μάτια του για να κάνει close out εκεί που θα πάει η μπάλα. Οι Heat μέχρι στιγμής δυσκολεύονται αρκετά απέναντι σε αυτήν την διάταξη και ο Spoelstra καλείται να βρει λύση στο αίνιγμα.

Τα screens τραβάνε 2 αμυντικούς πάνω στη μπάλα, το παρκέ μπουκώνει και ο handler καλείται να λάβει αποφάσεις χωρίς να διαθέτει το απαραίτητο φίλτρο αξιολόγησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να δούμε λίγα off screens στο playbook. Η άμυνα που αναφέρθηκε παραπάνω γίνεται ευάλωτη άμα ο επιθετικός της weak side δώσει ένα Hammer Screen στο ζωγραφιστό για να ελευθερώσει το κόψιμο που κάνει πάντα το Miami πριν από Drive. Ο αμυντικός δεν μπορεί πλέον να μαρκάρει 2 παίχτες μαζί διότι αυτοί οι 2 παίχτες δεν βρίσκονται πλέον σε κοντινή απόσταση. Παράλληλα, κάποια Drag Screens που έτρεχε κατά κόρον η Indiana δύνανται να βοηθήσουν τα μέγιστα απέναντι σε ομάδες με καλή transition άμυνα, ανοίγοντας πόρτες σε fast break κατάσταση μετά από καλάθι. Ο Jaquez είναι παίχτης φτιαγμένος για τέτοιες επιλογές. Τέλος, δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στην ύπαρξη πολλών καλών σουτέρ στα φτερά και την γκάμα επιλογών που μπορεί να ξεκλειδωθεί από κάποια Flare Screens στους Herro – Powell.

Το Miami ενδέχεται να γράψει πολλά χιλιόμετρα στην φετινή Post Season, μπορεί ναι μπορεί και όχι. Το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σημασία μπροστά στη μεγαλύτερη εικόνα και για αυτό στο εκμαγείο που σμίλευσε τούτο το προσωπείο αξίζουν μονάχα οι καλύτερες κριτικές. Άξιο θαυμασμού δεν είναι τόσο η δομή της επίθεσης όσο η out of the box σκέψη, το τσαλάκωμα, η προσαρμογή. Οι περισσότερες ομάδες με αντίστοιχο ρόστερ θα τρέχανε κατά πάσα πιθανότητα μια heavy Hand Off επίθεση με τον Adebayo κύριο εκφραστή σε συνδυασμό με μπόλικα κεντρικά Pick n Roll του Tyler Herro. Η επίθεση θα ακουμπούσε ίσως λίγο παραπάνω από τον μέσο όρο της λίγκας και στην καλύτερη θα ήλπιζε σε ένα First Round Exit. Το Star Quality αυτού του γκρουπ δεν μπορεί να πάει παραπάνω με μια Star Oriented Offense και ο Adebayo θα έπεφτε αμυντικά διότι θα καλούνταν να κάνει πολλά πράγματα στην επίθεση.

Ο Spoelstra όμως δεν είναι ο προπονητής που έχεις συνηθίσει. Παρατήρησε τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, κατανόηση πως οι συμβατικές επιλογές βάζουν ταβάνι στην προσπάθεια του, για αυτό πήρε το σφυρί και άνοιξε τρύπα μέχρι τον ουρανό. Εδώ και μερικά χρόνια βλέπουμε το βάθος του ρόστερ να παίζει πολύ μεγαλύτερο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα σε σχέση με την προηγούμενη εποχή των Big 3. Εύλογα λοιπόν μπορούμε να φτάσουμε στο συμπέρασμα πως μια επίθεση σαν αυτή των Heat που ενισχύει την ποιότητα του πάγκου ενδέχεται να αποτελέσει σταθμό για την εξέλιξη του αθλήματος, όχι όμως μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Η πλατφόρμα της ομάδας βγάζει σε κάθε παίχτη το μέγιστο των δυνατοτήτων του, η αξία στο market ανεβαίνει εκθετικά.

Το σύστημα του Spoelstra κάνει τους ρολίστες καλύτερους παίχτες με τρόπο που γίνεται αντιληπτός από το ευρύ κοινό έναντι του παλιού κλισέ για παίχτες που κάνουν πράγματα μη αναγνώσιμα από τη στατιστική. Εδώ όλα γράφονται, η αξία του ρόστερ ανεβαίνει και ο οργανισμός αποπνέει υγεία. Για αυτό είναι ανεκτίμητη αυτή η δουλειά, για αυτό θα αντέξει στον χρόνο.