Tirailleurs de Paris (by David Lee)

Kilgore: Smell that? You smell that?

Lance: What?

Kilgore: Napalm, son. Nothing else in the world smells like that. I love the smell of napalm in the morning.

(Apocalypse Now!)

Γράφει ο David Lee

Το Παρίσι φλέγεται ξανά… Αυτή τη φορά όμως, από χαρά. Έχει τραβήξει πάνω του τα μπασκετικά βλέμματα της Ευρώπης και σε cancan ρυθμούς ατενίζει αισιόδοξα το μέλλον, γράφοντας τη δική του ιστορία ή ίσως και την ιστορία της εξέλιξη του ίδιου του αθλήματος. Η Παρί εισέβαλλε ορμητικά, γιατί αυτός απλά είναι ο χαρακτήρας της, στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και έφερε αναταράξεις και αιρετικές συζητήσεις στον μπασκετικό κόσμο της γηραιάς ηπείρου. Από καβαλάρηδες της αποκάλυψης, σαρώνοντας το Eurocup, μαύρο άλογο στην παρθενική τους εμφάνιση στην Ευρωλίγκα, οι Παριζιάνοι κατάφεραν να μας καθηλώσουν με το θράσος τους, δημιουργώντας παράλληλα καίρια ερωτήματα. Θα αποτελέσουν προπομπό της εξέλιξης του ευρωπαϊκού μπάσκετ ή είναι απλά μια παρένθεση που θα διαβαστεί και θα αποκωδικοποιηθεί στο άμεσο μέλλον; Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι θαυμάσαμε μια άπειρη ομάδα που κατέβαινε στον αγωνιστικό χώρο, κοιτάζοντας στα μάτια τους ισχυρούς της διοργάνωσης και επέβαλλε το στυλ παιχνιδιού της, θυμίζοντας ημίτρελη επίλεκτη στρατιωτική μονάδα σε αποστολή αυτοκτονίας με παιχνίδι υψηλών ταχυτήτων και ταυτόχρονα με τη χαρά και το πάθος ζωγραφισμένα στο πρόσωπο των παικτών της, συναισθήματα που συναντάς στα γηπεδάκια της γειτονιάς και σπανίζουν στον επαγγελματικό αθλητισμό.

General “Buck” Turgidson: Gee, I wish we had one of them doomsday machines.

(Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb)

Ιδρυτές της ομάδας είναι οι Eric Schwartz και David Khan, οι οποίοι ξεκίνησαν το εγχειρημα τους πριν από 6 χρόνια, με στόχο ο σύλλογος του Παρισιού να βρίσκεται με πλάνο πενταετίας στα σαλόνια της Euro League. O Schwartz, επενδυτής με έδρα την Ν. Υόρκη και ιδιαίτερη αγάπη, όπως αναφέρει, στην κουλτούρα της γαλλικής πόλης, ανίχνευσε την ανάγκη να δημιουργηθεί μια ομάδα μπάσκετ με έδρα την πρωτεύουσα της Γαλλίας. Οι λόγοι είναι προφανείς καθώς το αμερικάνικο μπάσκετ έχει ρίξει γέφυρες επικοινωνίας με την Ευρώπη και το Παρίσι αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς ανά τον κόσμο.

Από τον προάγγελο Hervé Dubuisson και τον Hall of Famer Tony Parker, από την αδιάλειπτη ‘αιμοδότηση’ των πρωταθλημάτων του NBA και WNBA με Γάλλους παίκτες έως τη διοργάνωση του μεγαλύτερου τουρνουά streetball παγκοσμίως και τις επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο, η Γαλλία δείχνει συνεχώς τη σοβαρότητα που αντιμετωπίζει το μπάσκετ και αναπτύσσει το ίδιο το προϊόν. Ο Schwartz σε συνέντευξη του είχε δηλώσει: “I have always appreciated the passion that we find here, this mix between the city and our sport. Paris is fashion, style, luxury, history, beauty. Basketball is about athletic power, grace, and street style. It‘s the combination of all that. That‘s great, in my opinion.”

Το 2018 επένδυσε μερικές χιλιάδες ευρώ για την αγορά της Hyères-Toulon και με την παρουσία 8-10 φιλάθλων στην κερκίδα στο ντεμπούτο της Pari στην Pro B, γεννήθηκε το όνειρο όχι απλά για τη δημιουργία μιας ομάδας αλλά ενός brand, συνυφασμένο με την κουλτούρα της πόλης. Πόσο εύκολο είναι όμως να αγκαλιάσεις μια πόλη 8 εκατομμυριών κατοίκων όπως το Παρίσι; Η Παρί δεν έχει στόχο να γίνει σημείο αναφοράς μόνο για τη γκλάμουρ κοινωνία, τους σελέμπριτις Παριζιάνους και τους επισκέπτες της άλλοτε πόλης του διαφωτισμού. Η πολυεθνικότητα της πόλης, δομημένη από μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που μετά το τέλος του Β΄Παγκοσμίου απορροφήθηκαν από τις Γαλλικές Αποικίες, ως φτηνά εργατικά χέρια για την αναδόμηση της πόλης, ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού με το κράτος να αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες στους τομείς της υγείας, της παιδείας και της εργασίας. Στα φτωχά προάστια του Παρισιού που εδρεύει το γκέτο και βασιλεύει η αποξένωση, η Παρί συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικές δράσεις και ευελπιστεί να αγκαλιάσει τους νέους της πόλης του φωτός αντανακλώντας την ουσία των αθλητικών σωματίων προσφέροντας τους ελπίδα, διέξοδο και έμπνευση.

Στο πλευρό του Schwartz, ο έταιρος συνιδιοκτήτης και πρόεδρος David Khan, έφερε στην ομάδα την απαραίτητη τεχνογνωσία, κουβαλώντας μια μεγάλη θητεία στον κόσμο του ΝΒΑ με τις προϋποθέσεις να είναι με το μέρος του, χάρη στην κοινή γραμμή μεταξύ γαλλικού και αμερικάνικου μπάσκετ σε όρους τακτικής, showtime, trash talking, branding και management που αποτέλεσαν οδηγό και όρισαν τα θεμέλια για τη δόμηση του γαλλικού συλλόγου. Fun fact και αρνητικό highlight της καριέρας του από τα χρόνια του στη Minnesota η επιλογή των Ρούμπιο και Τζόνι Φλιν, προσπερνώντας 2 φόρες τον Curry στο ντραφτ του 2009 που ίσως και να ξεκίνησε την αντίστροφη μέτρηση για το ‘καντηλάκι’ του στην Αμερική.

Gunnery Sergeant Hartman: If you ladies leave my island, if you survive recruit training, you will be a weapon. You will be a minister of death praying for war. (Full Μetal Jacket)

Σε μία σύντομη αναδρομή, τη σεζόν 21-22 η Παρί έκανε την παρθενική της εμφάνιση στην ProA (μετέπειτα LNB Elite) καταλαμβάνοντας την 15^η θέση στην κατάταξη του γαλλικού πρωταθλήματος. Την επόμενη σεζόν ανέλαβε το κοουτσάρισμα ο πρώτος από τους τρεις, αμερικάνικης νοοτροπίας, προπονητές που έχουν θητεύσει ως σήμερα στον πάγκο της ομάδας, ο Will Weaver, κατακτώντας την 9^η θέση του πρωταθλήματος και φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά του Eurocup. Την επόμενη σεζόν απέρριψε πρόταση ανανέωσης και επέστρεψε ως assistant coach στους Brooklyn Nets, ενώ η Παρί έριξε το λάδι στα γρανάζια της πολεμικής μηχανής που θαυμάσαμε μετέπειτα, υπογράφοντας τον coach Tuomas Iisalo και τους Collin Malcolm, TJ Shorts και Tyson Ward από την Bonn καθώς και τον Nadir Hifi (ESSM Le Portel BBCO U21 team).

Ο κόουτς Iisalo, βασικός διαμορφωτής του χαρακτήρα της ομάδας, ήταν ο “Drill Instructor” της Παρί, μετατρέποντας το Eurocup κυριολεκτικά σε “boot camp” εκπαίδευσης για την ομάδα του, κατακτώντας το τρόπαιο με το ασύλληπτο ρεκόρ 22-1 και σημειώνοντας all–time κορυφαίο Μ.Ο. συγκομιδής πόντων στη διοργάνωση με 98,4. Με τη σειρά του, στο τέλος μιας απόλυτα επιτυχημένης σεζόν, αποχώρησε κι ο Iisalo για να αναλάβει ως assistant coach στο Μέμφις και η ομάδα πέρασε στα χέρια του Tiago Splitter για να αναλάβει το ταξίδι της ομάδας στην Ευρωλίγκα.

Patton: Now, an army is a team – it lives, eats, sleeps, fights as a team. This individuality stuff is a bunch of crap. The bilious bastards who wrote that stuff about individuality for the Saturday Evening Post don’t know anything more about real battle than they do about fornicating. (Patton)

O Splitter, μαθητής του Popovic και υποστηρικτής της φιλοσοφίας μπάσκετ του Steve Kerr κινήθηκε στην ίδια νοοτροπία και αγωνιστικό μοντέλο με τον προκάτοχο του και εναρμονίστηκε με το trademark ύφος του συλλόγου. Προφανώς δεν είχε και το διαθέσιμο μπάτζετ για να προσθέσει star power και να δώσει στην Pari το κατάλληλο μέγεθος για να ανταγωνιστεί ‘στα ίσα’ τα κλαμπ της Ευρωλίγκας. Eνθάρυνε όμως την ελευθερία στο σουτ (1^οι σε εκτελεσμένα τρίποντα) αφαιρώντας την πίεση και το άγχος από τους παίκτες και στηρίχθηκε στις γρήγορες επιθέσεις και στην εξαντλητική πίεση στην άμυνα.

Kilgore: How’re you feeling, Jimmy? Door Gunner: Like a mean motherfucker, sir! (Apocalypse Now!)

Οι κινήσεις που έκανε το front office για την ενίσχυση της ομάδας ήταν ναι μεν παίκτες με εμπειρία στην Ευρωλίγκα, που δεν ήρθαν όμως με σκοπό να ηγηθούν ή να μετατοπίσουν πάνω τους τις αποφάσεις και το επιθετικό κέντρο βάρους της Παρί. Με χαρακτηριστικά που μπορούσαν να κουμπώσουν στο μοντέλο παιχνιδιού που είχε αναπτυχθεί τις προηγούμενες χρονιές οι μεταγραφές που έγιναν είχαν κοινή συνισταμένη την άμυνα. Συγκεκριμένα, προστέθηκε ο Γαλλογκανέζος Yakuba Ouattara από τη Μονακό, slasher με αξιοπρεπές σουτ και ανεπτυγμένα αμυντικά skills, ο Kevarrius Hayes από την Zalgiris, για το απαραίτητο rim protection και εξαιρετικός στην pick ‘n’ roll άμυνα και στις αλλαγές που τρέχει η Παρί, ενώ ο Shorts πλαισιώθηκε με τον Maodo Lo από το Μιλάνο, ακόμα έναν καλό αμυντικό με έφεση στο instant scoring.

Private Cowboy: We’re the Lusthog Squad. We’re lifetakers and heartbreakers. We shoot ’em full of holes and fill ’em full of lead. (Full metal Jacket)

Σε πρώτη ανάγνωση, το παιχνίδι της Παρί θεωρήθηκε και «κατηγορήθηκε» ως βεβιασμένο και άναρχο (Λευτεριά στο σκεπτόμενο μπάσκετ!). Προσωπικά θεωρώ ότι του ταιριάζει καλύτερα ο όρος οργανωμένο χάος. Όπως και κατά τη θεωρία του Χάους, μικρές μεταβολές σε ένα δυναμικό σύστημα μπορούν να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες συνέπειες και να οδηγήσουν σε κατάρρευση του συστήματος, η Παρί στηρίχθηκε κυρίως στη δυναμική του pick ‘n’ roll (πρώτοι σε PNR usage του χειριστή με 24%) και ενώ οι αντίπαλοι γνώριζαν το τρόπο επιθετικής ανάπτυξης της ομάδας, έβρισκαν τον τρόπο να προκαλέσουν κατάρρευση της αντίπαλης άμυνας. Με κλειδί την ταχύτητα της, η επίθεση της Παρί είχε την υπομονή, μέσα σε 8-10 δευτερόλεπτα, συνήθως στήνοντας τρία-τέσσερα pick n roll και pick n pop, να διαβάσει τα miss matches, κυρίως χάρη στο επιθετικό ταλέντο των Shorts, Hifi και Lo και είτε να ολοκληρώσει τη δράση, είτε να περάσει τη μπάλα σε cutters (Ward ή Ouattara για παράδειγμα) ή να πάει σε pull up εκτελέσεις κυρίως με τον Shorts και τους wings της.

Στην άμυνα είδαμε κυρίως hedge ψηλά για να κόψουν τα αντίπαλα pick n roll ενώ κύριο ζήτημα ήταν να προστατευτεί ο Shorts. O μικροκαμωμένος Shorts, που το αμυντικό του μακιγιάρισμα είναι πλέον από τις hot συζητήσεις στο Hoopfellas, κλήθηκε από τον coach Splitter να μαρκάρει αρκετά μεγαλύτερα κορμιά, κυρίως τα δυαροτριάρια του αντιπάλου, με αποτέλεσμα αρκετές φορές να τον οδηγούν στο ποστ. Ο βραχύσωμος γκαρντ χάρη στο χαμηλό κέντρο βάρους του και το δυνατό κορμί που διαθέτει, συνήθως κατάφερνε να βάλει πλάτη τον αντίπαλο, ενώ χάρη στις σωστές αποστάσεις και στην ταχύτητα στις αλλαγές, η άμυνα διάβαζε γρήγορα την κίνηση της μπάλας προς το ζωγραφιστό εκτελώντας early switch στο miss match του Shorts και στήνοντας άμυνα ζώνης 2-3, κλείνοντας τις γραμμές πάσας και απειλώντας με κλέψιμο και transition επίθεση ή δίνοντας βοήθειες στο ποστ.

Sergeant Storm: No matter how much training you got, how careful you are… it’s a matter of luck whether or not you get killed. Makes no difference who you are or how tough a guy you might be. If you’re in the wrong spot at the wrong time, you’re gonna get it. (The Thin Red Line)

Ψύχραιμα μιλώντας, το αποτέλεσμα ήταν το λιγότερο εκπληκτικό. Η δυναμική της Pari στην αρχή της σεζόν, την τοποθέτησε στην 16^η θέση των Euroleague Power Rankings της σελίδας και ολοκλήρωσε τη regular στην 8η θέση με ρεκόρ 19W-15L και efficiency 118.2 – 117.3 ανά 100 κατοχές. Από τις 15 ήττες που έγραψε, στις 10 ήταν ανταγωνιστική, χάνοντας με μικρές διαφορές, ενώ οι μεγαλύτερες ήττες της ήταν από Μπασκόνια (94-81, round 18), Μπαρτσελόνα (79-90, round 19), Ερυθρό Αστέρα (85-69, round 20), Ολυμπιακό (73-90 , round 25) και Μονακό (79-91, round 28), όλες στο διάστημα Δεκεμβρίου-Μαρτίου, που είναι φυσιολογικό για μια πρωτάρα ομάδα να χάσει την ορμή του πρώτου γύρου και να παρουσιάσει πτώση στην απόδοση της. Με εξαίρεση το ματς με τη Μπασκόνια που τα στατιστικά της ήταν κοντά στους μέσους όρους της, ενώ η Μπασκόνια σημείωσε 94 πόντους (με μέσο όρο σεζόν 82,6), στα υπολοιπα ματς κινήθηκε κοντά στους μέσους όρους της στις κύριες κατηγορίες στατιστικών (%2FG, REB, AST, ST, TO, BL), με εξαίρεση το %3FG που κυμάνθηκε από 17,9 έως 23,3% (με ΜΟ 34,8%). Συμπεραίνουμε, χωρίς να συγκρίνουμε κοινά στοιχεία τακτικής των αντιπάλων, conditioning, τραυματισμούς, έδρες ή άλλους παράγοντες ότι εκτός από τη Φενερ καμία άλλη ομάδα της Λίγκας, δεν ξεκλείδωσε πραγματικά το παιχνίδι της Παρί. Αν και είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, πιστοποιείται από τις εμφανίσεις της σε play in και play off όπου κατά κοινή παραδοχή, καμιά ομάδα δε την ήθελε για αντίπαλο.

Sgt. Elias: What happened today was just the beginning. We’re gonna lose this war.

Chris Taylor: Come on. You really think so? Us?

Sgt. Elias: We been kicking other people’s asses for so long, I figured it’s time we got ours kicked. (Platoon)

Το φαινόμενο Παρί παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για το ευρωπαϊκό μπάσκετ καθώς και η συνέπεια και η συνέχεια που θα δείξει στο πλάνο της. Ως οικονομικό μέγεθος θα δυσκολευτεί να αναπληρώσει το ρόστερ της, αφενός λόγω του μικρού pool παιχτών και αφετέρου επειδή λόγω οικονομικού μεγέθους, θα δουλέψει ως φυτώριο για τα powerhouses της Ευρώπης. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το “Zalgiris effect” για τους παίκτες που έφυγαν για μεγαλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες και αν θα αποδώσουν στο ίδιο επίπεδο βγαίνοντας από ένα σύστημα που λειτουργούσε εκθετικά στην απόδοση τους. Όσον αφορά τις συζητήσεις σχετικά με το μπάσκετ του μέλλοντος και την εξέλιξη του και κατά πόσο αυτό επηρεάζεται από το στυλ της Παρί, η γνώμη μου είναι ότι δε θα ήθελα το ευρωπαϊκό μπάσκετ να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Κανένα σύστημα δεν είναι αήττητο και στην περίπτωση της Παρί, το απέδειξε περίτρανα ο Σάρας με το απόλυτο νικών σε regular και play–off χάρη στο post–up game της Φενέρ.

Παλιότερα είχε γίνει στη σελίδα μία συζήτηση για την Παγκοσμιοποίηση του αθλήματος (θυμάμαι ένα εξαιρετικό σχόλιο από τον Stegosauro) και θεωρώ ότι για την Ευρωλίγκα είναι σημαντικό να είναι διακριτές οι σχολές τακτικής των ομάδων. Η αρχή και η αξία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων βασίζεται στην πολυποικιλότητα των ομάδων, είτε εκφράζοντας την κουλτούρα και την αγωνιστική φιλοσοφία της χώρας που εκπροσωπεί ή της προσωπικότητας του εκάστοτε προπονητή της κάθε ομάδας, γιατί όπως έχει αναλυθεί εκτενώς από τον Jim, το μπάσκετ της Ευρώπης είναι κυρίως μπάσκετ προπονητών. Μακάρι λοιπόν, η Παρί να συνεχίσει να αποδίδει στο δικό της ύφος παιχνιδιού και να αποτελέσει παράδειγμα για τους υπόλοιπους συλλόγους, όχι για να την αντιγράψουν αλλά για να αναζητήσουν τα χαρακτηριστικά στις ρίζες τους και να εκπροσωπήσουν μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή του εαυτού τους.

Chris Taylor: Somebody once wrote, “Hell is the impossibility of reason.” That’s what this place feels like. Hell. I hate it already, and it’s only been a week. Some goddamn week. (Platoon)

Κάπως σαν τον Chris Taylor θα ένιωσε ο Σάρας στον πρώτο αγώνα play off, σε ένα από τα αγαπημένα μου ματς της φετινής χρονιάς με 15 εναλλαγές στο σκορ και τον Baldwin να λυτρώνει τη Φενέρ 10,4’’ πριν τη λήξη. Ήταν πραγματικά απολαυστική η επιμονή της Pari, αντιμέτωπη με μια αρκετά καλύτερη ομάδα, να κλείνει συνεχώς διαφορές και να επιστρέφει από το καναβάτσο ξανά και ξανά. Αν και τελικά έχασε αρκετά πιο εύκολα στα επόμενα ματς και αποκλείστηκε με 3-0, κατάφερε να αφήσει στη σεζόν 24-25 το σημάδι της. Είδαμε μια ομάδα που μπήκε για πρώτη φορά σε do or die παιχνίδια, τόσο στα play–in και σε συνέχεια στα play–off και να συνεχίζει όπως ακριβώς βγήκε από την regular. Χωρίς αίσθηση κινδύνου και με περιττό θράσος. Μόνο θαυμασμός και θετικές σκέψεις αξίζουν σε αυτή την ομάδα και η ευχή να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί με τον δικό της τρόπο.

* Tirailleurs were a corps of colonial infantry in the French Army. The noun tirailleur translates variously as ‘skirmisher’, ‘rifleman’, or ‘sharpshooter’.

** Platoon is a subdivision of a company of soldiers, usually forming a tactical unit that is commanded by a subaltern or lieutenant.

ΥΓ: To Platoon system χρησιμοποιείται κυρίως στο baseball αλλά έχει τις ρίζες του στο κολεγιακό μπάσκετ και στα παιδικά τμήματα. Βασίζεται στην αρχή ότι κατά την διάρκεια ενός αγώνα δεν γίνονται αλλαγές 2-3ων παικτών αλλά εναλλαγές στον αγωνιστικό χώρο δύο σχετικά ισοδύναμων line ups, με στόχο να διατηρηθούν τα ίδια επίπεδα έντασης καθ’όλη τη διάρκεια του αγώνα αλλά και να διατηρηθεί ψηλά το ηθικό και η ψυχολογία του πάγκου, καθώς οι αναπληρωματικοί νιώθουν ισάξιοι με τους starters και έχουν την ίδια βαρύτητα στην ομάδα. Προφανώς, δεν το είδαμε στο παιχνίδι της Παρί και δεν έχει εφαρμογή στο επαγγελματικό μπάσκετ γενικά. To up tempo, μίας ταχύτητας όμως παιχνίδι της Pari σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, μου έδωσε το πάτημα για τη σύνδεση του σχολίου με το platoon system και με quotes από πολεμικές ταινίες.

Μουσική επένδυση:

https://www.youtube.com/watch?v=UqOL7LOR6ko

JC: Ευχαριστούμε τον Hoopfellier David Lee για το εξαιρετικό του κείμενο.

Πέμπτη απογευματάκι έχουμε φουλ μπασκετική συζήτηση με Ανδρέα Πιστιόλη. Κοινωνικοπολιτικά, το εχθές, το σήμερα, το αύριο του αθλήματος και των ομάδων μας.

Βασικά δεν χάνεται.